Экспорттық бақылау органдарының тарихы және эволюциясы
Board of Economic Warfare
АҚШ-та 1940ж. құрылған Экспортты бақылау басқармасының тарихы, мақсаты мен қызметтері. Экономикалық қарым-қатынастарды күшейту шаралары туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Экспорттық бақылау әкімшілігінің кеңсесі (экспорттық бақылау басқармасы деп те аталады) 1940 жылғы 2 шілдедегі актінің экспорттық лицензиялау ережелерін басқару үшін 1940 жылғы 2 шілдедегі Президент Жарлығымен (54 Stat. 714) АҚШ-та құрылды. Бұл әскери құрылымды АҚШ армиясының бригадир генералы Рассел Лэмонт Максвелл басқарды. 1941 жылғы 15 қыркүйекте 8900 Президенттік жарлықпен таратылып, оның функциялары АҚШ-тың халықаралық экономикалық қатынастарын нығайтуға бағытталған саясат пен бағдарламаларды әзірлеу үшін 1941 жылғы 30 шілдедегі 8839 Президенттік жарлықпен құрылған Экономикалық қорғаныс кеңесіне берілді. 1941 жылғы 17 желтоқсанда 8982 Президенттік жарлықпен атауы Экономикалық соғыс жөніндегі кеңеске өзгертілді. Кейіннен, 1943 жылғы 15 шілдедегі 9361 жарлықпен таратылып, функциялары жаңадан құрылған Экономикалық соғыс кеңсесіне, OEM, берілді. Бұл кеңсе сондай-ақ Қайта құру қаржы корпорациясынан АҚШ коммерциялық компаниясын, каучук даму корпорациясын, мұнай резервтері корпорациясын және Вашингтонның экспорт-импорт банкін де басқаруға алды. 1943 жылы Сыртқы экономикалық басқармаға біріктірілді.
The Office of Administrator of Export Control (also referred to as the Export Control Administration) was established in the United States by Presidential Proclamation 2413, July 2, 1940, to administer export licensing provisions of the act of July 2, 1940 (54 Stat. 714). Brigadier General Russell Lamont Maxwell, United States Army, headed up this military entity. It was abolished by Presidential Executive Order 8900, September 15, 1941, and its functions were transferred to the Economic Defense Board, which had been established by Presidential Executive Order 8839, July 30, 1941, to develop policies and programs to strengthen U. S. international economic relations. The name was changed to Board of Economic Warfare by Presidential Executive Order 8982, December 17, 1941. In turn, it was abolished by Executive Order 9361, July 15, 1943, and the functions were transferred to the newly created Office of Economic Warfare, OEM, which also assumed control of U. S. Commercial Company, Rubber Development Corporation, Petroleum Reserves Corporation, and Export Import Bank of Washington from the Reconstruction Finance Corporation. Consolidated into the Foreign Economic Administration, 1943.
Генри А. Уоллес
Вице-президент Генри А. Уоллес Экономикалық қорғаныс кеңесінің, Тауарлармен қамтамасыз ету және бөлу кеңесінің, сондай-ақ Экономикалық соғыс кеңесінің төрағасы болды, бұл қызметтерді ол президент Рузвельттің құпия «соғыс кабинетінің» мүшесі ретінде атқарды. Импорт кеңсесіне, экспорт кеңсесіне және соғыс талдау кеңсесіне бөлінген Экономикалық соғыс кеңесі (ЭСБ) стратегиялық ресурстарды сатып алу арқылы одақтастардың соғыс күшін қолдады. Төраға ретінде Уоллес ұзақ мерзімді саясат мәселелерімен айналысу үшін өзін босатты, ол ЭСБ-нің күнделікті басқаруын Ауыл шаруашылығы департаментінің әріптесі Майло Перкинске тапсырды. Президент Рузвельт құрған көптеген арнайы кеңестер сияқты, ЭСБ де ведомствоаралық пікір келіспеушіліктерге, бәсекелестікке және билік өкілеттіктерінің қақтығысына тап болды. 1942 жылғы сәуірде Рузвельт ЭСБ-ге шетелдік үкіметтермен келісімшарттар жасасуға рұқсат беретін жарлыққа қол қойғанда, Мемлекеттік хатшы Корделл Халл мұны екінші Мемлекеттік департамент құру әрекеті деп қарады. Уоллес Латын Америкасының шина өндірісін арттыруға болатынына сенді, егер аймақтың шина өндірушілерінің тұрмыс деңгейін көтеріп, созылмалы жағдайлардағы нашар тамақтану мен безгек ауруларының таралуын азайтуға болар болса. Ол Латын Америкасының инфрақұрылымын жақсартуға бағытталған келісімшарттар жасауға тырысты, АҚШ осы бағдарламалардың шығындарының жартысын қаржыландыруға міндеттенді. Уоллестің атқарушы билікті иеленуі Конгресс мүшелерінің арасында кең қолдау таппады, көпшілік мүшелер бұрынғы сенатор Халлдың ЭСБ-ге және оның төрағасына жасаған шабуылдарын қолдады. ЭСБ төңірегіндегі дау-дамай 1943 жылғы ақпан айында Уоллес Қайта құру қаржы корпорациясының (RFC) сатып алу өкілеттіктерін ЭСБ-нің қарауына беруге тырысқанда шиеленістің шыңына жетті. Сауда министрі Джесси Джонс Уоллестің бұл әрекетін сынады. Уоллес Джонсты безгекке шалдыққан теңізшілерге хинин жеткізуде кешігуге айыптап, жауап бергенде, жағдай Рузвельт үшін елемеуге болмайтын деңгейге жетті. Вице-президент президентке хат жолдап, оның бұл мәселедегі әрекеттері үшін толық ақталуын немесе ЭСБ төрағасы лауазымынан босатуын сұрады. Рузвельт 1943 жылғы 15 шілдеде ЭСБ-ні таратып, оның функцияларын жаңа Сыртқы экономикалық басқарма арқылы қайта құрды, оның басшысы Джонстың белгілі қолдаушысы Лео Кроули тағайындалды.
Vice President Henry A. Wallace chaired the Economic Defense Board, the Supply Priorities and Allocations Board, and the Board of Economic Warfare as a member of President Roosevelt's secret "war cabinet". Divided into an Office of Imports, Office of Exports, and Office of War Analysis, the Board of Economic Warfare (BEW) supported the Allied war effort through procurement of strategic resources. As chairman, Wallace freed himself to deal with long term policy matters by delegating the day to day management of the BEW to Milo Perkins, an associate from the Department of Agriculture. Like many special boards created by President Roosevelt, the BEW came in for its share of interdepartmental bickering, rivalries, and conflicts of authority. When Roosevelt signed an executive order in April 1942 allowing the BEW to negotiate contracts with foreign governments, Secretary of State Cordell Hull saw it as an attempt to create a second State Department. Wallace was convinced that the Latin American rubber supply could be increased if living standards of that region's rubber workers were raised to reduce the incidence of chronic malnutrition and malaria. He attempted to force negotiated contracts to provide for improvements to the Latin American infrastructure, with the United States funding half the cost of these programs. Wallace's acquisition of executive authority had been unpopular with the rank and file in Congress, and most members supported Hull, a former senator, in his attacks on the BEW and its chairman. The BEW controversy climaxed in February 1943, when Wallace tried to place the purchasing authority of the Reconstruction Finance Corporation (RFC) under the BEW's jurisdiction. Commerce Secretary Jesse Jones denounced Wallace's action. When Wallace retaliated by accusing Jones of delaying shipments of quinine to Marines dying of malaria, the imbroglio became too hot for Roosevelt to ignore. The embattled vice president wrote to the president, asking for either complete vindication for his actions in the matter or relief of his duties as chairman of the BEW. Roosevelt responded on July 15, 1943, by dissolving the BEW and reconstituting its function under a new Foreign Economic Administration, headed by Leo Crowley, a known supporter of Jones.