Авторлық құқықтағы екіншілік жауапкершілік: даму тарихы мен түрлері
Secondary liability
Авторлық құқықтың бұзуындағы жанама жауапкершілік: АҚШ заңнамасы сауда маркалары мен патенттерде белгіленген, авторлық құқықта сот шешімдерімен дамыды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екіншілік жауапкершілік немесе тікелей құқық бұзушылыққа қатысты жауапкершілік, басқа тараптың тікелей құқық бұзушылық әрекеттерін маңызды түрде қолдаған, жеңілдеткен, ынталандырған немесе оларға жауапты болған жағдайда туындайды. АҚШ-та тауар таңбалары мен патенттер үшін екіншілік жауапкершілік ережелері заңмен бекітілген, бірақ авторлық құқыққа қатысты мәселелерде бұл тек сот практикасының қалыптасуының нәтижесі болды. Яғни, екіншілік жауапкершілікке қатысты теориялар мен саясатты Конгресс емес, соттар дамытты.
Secondary liability, or indirect infringement, arises when a party materially contributes to, facilitates, induces, or is otherwise responsible for directly infringing acts carried out by another party. The US has statutorily codified secondary liability rules for trademarks and patents, but for matters relating to copyright, this has solely been a product of case law developments. In other words, courts, rather than Congress, have been the primary developers of theories and policies concerning secondary liability.
Бұрынғы сот практикасы
Авторлық құқық бойынша екіншілік жауапкершілік жеке-жеке істер бойынша қабылданған шешімдер арқылы қалыптасты. Яғни, нақты немесе жиынтықталған теория болған жоқ. Бұдан бөлек, патенттік және авторлық құқыққа қатысты істер көбінесе бір-біріне сілтеме жасайды. Мысалы, «Калем Ко.» v. «Харпер Бразерс» (фильмнің продюсері «Бен Гур» фильмін өзі бұзбаса да, бұзушылық тудырған фильмді жасау және тарату үшін жауапты болды), «Шапиро, Бернштейн және Ко.» v. «H. L. Green Co.» (бұзушылық жасайтын дыбыс жазбаларын сатқан дүкендегі стенд және дүкен соңында жауапты деп танылды) және «би залы» деп аталатын істер (ойын-сауық орнының операторы ғимаратты тиімді бақылағандықтан және кіру билеттерінен тікелей қаржылық пайда алғандықтан жауапты деп танылды). 1790 жылғы Авторлық құқық туралы заңда құқық бұзушылықтың нақты анықтамасы келтірілмеген, тек «автордың немесе иесінің келісімінсіз және мақұлдауысыз кез келген қолжазбаны басып шығаратын немесе жариялайтын кез келген адам немесе адамдар осы зияннан туындаған барлық залапты төлеуге міндетті» делінген. 1909 жылғы Авторлық құқық туралы заң да кез келген адам авторлық құқықты бұзса, «АҚШ-тың авторлық құқық заңдарымен қорғалған кез келген шығарманың авторлық құқығын бұзған жағдайда» түрлі шаралар қолдануға жауапты екенін қарастырды. 1909 жылғы Авторлық құқық туралы заң тікелей құқық бұзушылық жасағаннан өзге тараптың әрекеттері үшін жауапкершілікті нақты белгілемесе де, осы заң бойынша қарастырылған бірнеше іс екіншілік жауапкершілікке тарту шарттарын анықтады. Соттардың авторлық құқықты бұзушылыққа себепкер болған немесе одан пайда тапқан адамдарға қатысты жауапкершілікті біртіндеп мойындауының мысалдары – «Фишел v. Люкель» және «Калем Ко.» v. «Харпер Бразерс».
Secondary liability in copyright has come about with case by case decisions. In other words, there has not been any real or consolidated theory. Furthermore, patent and copyright cases have tended to cross cite each other. Examples of this are cases such as Kalem Co. v. Harper Brothers (the producer of the movie Ben Hur did not himself infringe, but was responsible for making and commercially distributing the infringing film), Shapiro, Bernstein and Co. v. H. L. Green Co. (a booth in a department store that sold infringing sound recordings and the store was ultimately held liable), and the so called "dance hall" cases (the operator of an entertainment establishment was held liable because he had effective control of the premises and obtained a direct financial benefit derived from charging entrance fees to the public). The Copyright Act of 1790 did not provide a formal definition of infringement, stating only that "any person or persons who shall print or publish any manuscript, without the consent and approbation of the author or proprietor thereof shall be liable to suffer and pay to the said author or proprietor all damages occasioned by such injury." Furthermore, the Copyright Act of 1909 simply provided that any person who "shall infringe the copyright in any work protected under the copyright laws of the United States shall be liable" for various remedies. Despite the fact that the Copyright Act of 1909 did not explicitly establish liability for acts committed by a party different than the direct infringer, several cases decided under this Act set forth the guidelines under which a party may be deemed secondarily liable. Examples of the gradual recognition by courts of copyright liability extending to those who contribute to or vicariously profit from the infringing acts of others are Fishel v. Lueckel and Kalem Co. v. Harper Brothers.
Түрлері
Жалпы, соттар екіншілік жауапкершіліктің екі түрін қалыптастырды: орынбасарлық жауапкершілік және серіктестік жауапкершілік. Осы жауапкершілік түрлері арасындағы шекара шамалы болғанымен, екіншілік жауапкершіліктің барлық түрлері үшін негізгі шарт – бұзушылықтың бастапқы әрекеті (немесе әрекеттері) болуы керек. Дегенмен, серіктестік бұзушылықтан айырмашылығы, орынбасарлық жауапкершілікте білу – міндетті элемент емес. 907 F. Supp. 1361, **36, 3 NIMMER ON COPYRIGHT § 12.04{A}{1}, 12 70 бет (1995).
There are generally two kinds of secondary liability developed by courts – vicarious liability and contributory liability. Although the line between these categories of liability is blurry, a precondition for all forms of secondary liability is the underlying act (or acts) of infringement. However, unlike contributory infringement, knowledge is not an element of vicarious liability. 907 F. Supp. 1361, **36, citing 3 NIMMER ON COPYRIGHT § 12.04{A}{1}, at 12 70 (1995)
Кейбір ғалымдар MGM Studios, Inc. v. Grokster, Ltd. ісінде қабылданған белсенді ынталандыруды екіншілік жауапкершіліктің жаңа түрі деп жіктеді, себебі ол әрекетсіздікке емес, тікелей ынталандыру әрекеттеріне негізделген; сондай-ақ, бұзушылық әрекеттерін жасауға бағытталған нақты ниет осы талдаудың маңызды факторы болып табылады.
Some academics have classified the active inducement adopted in MGM Studios, Inc. v. Grokster, Ltd. as a new type of secondary liability because it is based on express acts of inducement and not on a mere failure to act; furthermore, the specific intent to bring about infringing acts is another important factor in this analysis.
Болашақта
АҚШ соттарының екінші жауапкершілікті болашақта қалай қарастыратыны белгісіз. Кейбір сот шешімдері мен мамандар екінші жауапкершілікті шығын-пайданы талдау, көп факторлы теңгерімге негізделген сынақтар арқылы немесе оны техникалық еңбек жобаларына немесе бизнес-модельдерге байланыстыру арқылы кеңейтуді ұсынды. Еуропалық Одақтың ұсынылып жатқан директивасы заңбұзушылыққа көмектесуді жауапкершілікке тартуға мүмкіндік береді. Жоғарыда айтылғандарды ескере отырып, осы мәселеде келісімнің болмауын қорытындылауға болады.
Future treatment of secondary liability by US courts is uncertain. Some cases and commentators have argued for broadening secondary liability through cost–benefit analysis, multi factor balancing tests, or simply basing it on technical designs or business models. The proposed EU directive would make aiding and abetting infringement a basis for liability. In light of the above, it is permissible to conclude that there is no consensus on this issue.