Розина Лхевинне: Ресейлік-Америкалық пианист және педагог
Rosina Lhévinne
Розина Лхевинне – талантливая русско-американская пианистка и педагог. Биография, ранние годы обучения музыке в Москве и знакомство с Иосифом Лхевинне.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ресейлік-американдық пианист және педагог
Russian American pianist and pedagogue
Розина Яковлевна Левина (Розина Яковлевна Левина; (Бесси); 29 наурыз 1880 – 9 қараша 1976) – ресейлік және американдық пианист, сондай-ақ белгілі педагог.
Rosina Lhévinne (Розина Яковлевна Левина; (Бесси); March 29, 1880 – November 9, 1976) was a Russian and American pianist and famed pedagogue.
Ерте өмір, білім және отбасы
Розина Бесси – Мария (қызметтік аты Кац) мен Жак Бессидің екі қызының кішісі. Ол голландтық еврей отбасының өркендеген зергері, алмаз саудасымен айналысу үшін Ресей империясына көшіп келген. Оның Киевтегі алғашқы жылы зор антисемиттік қырқындарға толы болды, сол себепті Бессилер 1881 немесе 1882 жылы Мәскеуге көшіп барды. Жас Розина алты жасында Мәскеудегі мұғалімнен фортепиано сабақтарын бастады, ал отбасы оның туылғаннан кейін көп ұзамай Мәскеуге көшіп келген еді. Мұғалімі ауырғанда, отбасының досы оған оқуын Мәскеу императорлық консерваториясының талантты студенті, Розинадан бес жас үлкен Йозеф Льевинмен жалғастыруды ұсынды. Ол үлкен дарынымен көзге түсті және бірнеше жылдан кейін консерваторияға қабылданды, онда ол Льевиннің мұғалімі Василий Сафоновтан да сабақ алды. 1898 жылы консерваторияны бітіргенде, Йозефтен бұрынғыдай, фортепианодан алтын медальді жеңіп алды, сондай-ақ олар сол жылы үйленді. Олардың екі баласы болды: Константин "Дон" Льевин (1906–1998) және Марианна Льевин Грэм (1918–2012).
Rosina Bessie was the younger of two daughters of Maria (née Katz) and Jacques Bessie, a prosperous jeweller from a Dutch Jewish family who emigrated to the Russian Empire to ply his trade as a diamond merchant. There were violent anti Semitic riots in Kiev during her first year, and the Bessies moved to Moscow in 1881 or 1882. The young Rosina began studying piano at the age of six with a teacher in Moscow, where the family had moved shortly after her birth. When her teacher became ill, a family friend suggested that she continue her studies with Josef Lhévinne, a talented student at the Moscow Imperial Conservatory, five years older than Rosina. She showed great talent and several years later was admitted to the Conservatory, where she also studied with Lhévinne's teacher, Vasily Safonov. At her graduation in 1898, she won the gold medal in piano as had Josef before her, and that year the two were married. They had two children, Constantine "Don" Lhevinne (1906–1998) and Marianna Lhevinne Graham (1918–2012).
Музыкалық мансап
Розина күйеуі Жозефтің концерттік пианист ретінде мансабымен қақтығысудан сақтану үшін жеке орындаушы болу арманынан бас тартты, және ол 1944 жылы қайтыс болғаннан соң да бұл уәдесін бұзбады. Осылайша ол өзінің қызметін күйеуімен бірге оқыту және екі пианинода орындаумен шектеді. Олар Мәскеу, Тбилиси, Грузия және кейін Берлинде бірге тұрып, сабақ берді. Бірінші дүниежүзілік соғыс және Ресей революциясынан кейін олар Нью-Йоркке көшіп, Музыкалық өнер институтының (кейін Джульярд мектебі болған) оқытушылар құрамына қосылды.
Rosina gave up her ambitions to be a solo performer to avoid clashing with her husband Josef's career as a concert pianist, a vow she kept until well after his death in 1944. Thus she confined her activities to teaching and performing on two pianos with her husband. Together they lived and taught in Moscow, Tbilisi, Georgia and later in Berlin before emigrating after World War I and the Russian Revolution to New York, where they joined the faculty of the Institute of Musical Art which later became The Juilliard School.
Оқыту
46 жыл бойы күйеуінің, әйгілі музыканттың студенттеріне дайындық мұғалімі болған ол, күйеуінің қазасынан кейін мектептегі оның толық міндеттерін қабылдауға тартынды; алайда, Джульярд әкімшілігі бірауыздан оның күйеуінің орнында жұмысын жалғастыруын қалады. Оның студенттерінің арасында 1940, 50 және 60 жылдардағы ең талантты жас пианистер көп болды, олардың ішінде 1951 жылы оның сабағына келген Ван Клиберн де бар. 1958 жылы, суық соғыстың қызу шағында, ол Мәскеуде өткен бірінші Чайковский атындағы халықаралық конкурста бірінші жүлдеге ие болды, сол арқылы бірден әлемдік деңгейде танымал атанды және өзінің ұстазына халықаралық даңқ әкелді. Lhévinne-нің басқа да шәкірттері: Мартин Канин (оның оқытуға көмектесетін ассистенті), Джеймс Левин (Метрополитен операсының музыкалық жетекшісі), Джон Уильямс (Бостон попсы оркестрінің композиторы және дирижері), композитор Джудит Ланг Займонт, пианиношылар Джон Браунинг, Уолтер Бучински, Кун Ву Пайк, Сет Карлин, Эдуардо Дельгадо, Мадлен Форте, Эдна Голандски, Тонг Иль Хан, Энтони және Джозеф Параторе, Дэниел Поллак, Маркус Раскин, Миша Дихтер, Эдвард Ауер, Сантос Оджеда, Джоэл Райс Менухин, Гаррик Ольссон, Джозеф Уильям Феннимор, Хироко Накамура, Сельма Эпштейн, Робелин Шреде, Нил Ларраби, Джеффри Бигель және тағы да көптеген студенттер, соның ішінде қазіргі Джульярд мектебінің оқытушылары да бар.
Having acted essentially as a preparatory teacher to her more famous husband's students for 46 years, she felt reluctant after his death to assume his full duties at the school; however, Juilliard's administrators were unanimous in wanting her to continue in her husband's place. Among her students were many of the best young pianists of the 1940s, 50s and 60s, including Van Cliburn, who arrived in her class in 1951. At the height of the Cold War in 1958, he was awarded the First Prize at the inaugural Tchaikovsky Competition in Moscow, becoming an instant worldwide celebrity and bringing international fame to his teacher. Other Lhévinne students include Martin Canin (her teaching assistant), James Levine (music director of the Metropolitan Opera), John Williams (composer and conductor of the Boston Pops Orchestra), the composer Judith Lang Zaimont, pianists John Browning, Walter Buczynski, Kun Woo Paik, Seth Carlin, Eduardo Delgado, Madeleine Forte, Edna Golandsky, Tong Il Han, Anthony & Joseph Paratore, Daniel Pollack, Marcus Raskin, Misha Dichter, Edward Auer, Santos Ojeda, Joel Ryce Menuhin, Garrick Ohlsson, Joseph William Fennimore, Hiroko Nakamura, Selma Epstein, Robelyn Schrade, Neal Larrabee, Jeffrey Biegel and many others including several present day teachers at the Juilliard School.
Өнер көрсету
1949 жылы М. Лхэвинне бұрынғы шешімін, ешқашан солист ретінде концертте ойнамаймын дегенді, қайта қарастырды. 70-80 жасында ол таңғажайып серияда өнер көрсетті, бастапқыда Джульярд скрипкалық квартетімен бірлесіп, кейін Аспен жазғы музыка фестивалінде концерттерде. Солист ретіндегі ең жарқын сәті 1963 жылдың қаңтар айында, 82 жасында Нью-Йорк филармониясында дирижер Леонард Бернштейн жетекшілігімен Фредерик Шопеннің №1 фортепиано концертін орындағанда болды. Бұл шығарманы ол 65 жыл бұрын Мәскеу консерваториясын бітіргенде де орындаған болатын. Шопеннің концерті және Моцарттың C мажорлық концерті, K. 467 жазбалары сақталған.
In 1949 Mme. Lhévinne reconsidered her decision never to play in public as a soloist, and in her 70s and 80s she made a remarkable series of appearances, first in collaboration with the Juilliard String Quartet, and later in concertos at the Aspen Summer Music Festival. Her greatest moment as a soloist came in January 1963, aged 82, with her debut at the New York Philharmonic under conductor Leonard Bernstein playing Frédéric Chopin's Piano Concerto No. 1, a piece she had performed for her graduation from the Moscow Conservatory sixty five years earlier. There are recordings of both the Chopin Concerto and Mozart's C major Concerto, K. 467.
Өлім және мұра
Мадам Лхевинне Джульярдта және Лос-Анджелестегі Оңтүстік Калифорния университетінде оқытуын жалғастырды, ол 1976 жылы 96 жасында дүние салды. Оның қайтыс болуына аз уақыт қалғанда Роберт К. Уоллес Лхевинндер туралы «Музыка жасаудың ғасыры: Йозеф пен Розина Лхевинндердің өмірі» атты кітап жариялады, оған ол кеңінен сұхбат берген. 2003 жылы Мадам Лхевиннінің бұрынғы студенті және ассистенті Саломе Рамрас Аркатов «Розина Лхевиннінің мұрасы» атты деректі фильмін жасады, онда Лхевиннінің оқытуы мен өнер көрсетуінің сирек кездесетін архивтік кадрлары және оның бұрынғы студенттерімен жасалған сұхбаттар бар.
Madame Lhévinne continued to teach at Juilliard and at the University of Southern California in Los Angeles, where she died in 1976 at age 96. Just prior to her death, Robert K. Wallace published a book about the Lhévinnes entitled A Century of Music Making: The Lives of Josef and Rosina Lhévinne, for which she was extensively interviewed. In 2003, Madame Lhévinne's former student and assistant, Salome Ramras Arkatov, produced a documentary film, The Legacy of Rosina Lhévinne, which contains rare archival footage of Lhévinne's teaching and performing as well as interviews with a number of her former students.