Аллан Бридж: Өзекжазба суретші және «Кешірім желісі» авторы
Allan Bridge
Аллан Бридж (1945-1995) – американдық тұжырымдама суретші, «Кешірім желісі» жобасымен танымал. Суретшінің өмірі, шығармашылығы және Washington Color School қозғалысы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық концептуалдық суретші (1945–1995)
American conceptual artist (1945–1995)
Аллан Бридж (14 ақпан 1945 – 5 тамыз 1995) – американдық концептуалдық суретші, ол 1980 жылы Apology Line деп аталатын мойындау телефон жүйесін жасағандығымен ең көп танымал. Ол «Мистер Кешірім» деген псевдониммен (кейіннен кеңесші мақалашы қолданған атау) және сол кездегі жаңа технологияны – автожауап беру құрылғысын анонимді шалушылардың мойындауларын жазу үшін пайдаланды.
Allan Bridge (February 14, 1945 – August 5, 1995) was an American conceptual artist best known for his creation in 1980 of the confessional phone system known as the Apology Line. He went by the pseudonym Mr. Apology (a label which has since been adopted by an advice columnist) and used new technology of the time, an answering machine, to record confessions from anonymous callers.
Өмір және мансап
Вирджиния штатының Фолс-Черч қаласында туған Бридж Чикаго университетінде білім алып, көркем өнер бакалавры дәрежесін алды. Вашингтонға оралған соң, ол Вашингтон түс мектебінің екінші буынының суретшілерінің бірі болды. Үлкен көлемді суреттер сериясы үшін ол құйылған бояу техникасын қолданды, содан кейін геометриялық абстракцияға көшті. Оны бір кезде Коркоран өнер галереясының директоры Джин Баро қолдап, оның туындыларын жинады. Бридж 1970-ші жылдары Коркоран және тағы басқа галереяларда көрмеге қойылды. 1970-1977 жылдар аралығында кем дегенде 79 картина жасады. Бридж 1977 жылы Элинор Шилемен үйленді, ал 1981 жылы ажырасты. Соңында Бридж визуалды бейнеден жалықты және моральдық мәні бар интерактивті машиналар жасауға кірісті. Олардың ең танымал туындысы – «Қылмыс уақыты», онда көрермен тәуекел дөңгелегін айналдырып, машинадан мәрмәр алып, «қылмыстан» құтылуға тырысады, немесе ұсталып, қолы 30 секундқа құлыпталады. «Қылмыс уақытынан» кейін оның тынымсыз ойлау қабілетінің келесі қадамы 1977 жылы Манхэттенге көшкеннен кейін құрылған «Кешірім хаты» болды. Бридж фильм және роман құқықтарын сатты. Кэмпбелл Блэктің «Мырза Кешірім» романы 1984 жылы Ballantine Books баспасында жарық көрді, ал оны сценарист Марк Медофф HBO триллері «Кешірім» (1986) үшін бейімдеді. Фильмде концептуалды суретшінің жынысы еркектен әйелге ауыстырылды (Лесли Энн Уоррен сомдады). 1993 жылы Бридж туралы Алек Уилкинсонның «Жарқын» атты ұзақ мақаласы жарияланды. Уилкинсонның мақаласы он жылдан кейін «Мырза Кешірім және басқа эсселер» (Houghton Mifflin, 2003) жинағында қайта басылды. Бридж 1995 жылдың 5 тамызында қайтыс болды.
Born in Falls Church, Virginia, Bridge attended the University of Chicago, where he earned a bachelor's degree in fine arts. Returning to the Washington, D. C. area, he became one of the second generation of artists of the Washington Color School movement. For a series of large scale paintings, he used poured paint techniques and then moved on to geometric abstraction. He was championed and collected by Gene Baro, at one time the director of the Corcoran Gallery of Art. Bridge exhibited at the Corcoran and many other galleries in the 1970s. He created at least 79 paintings in the years spanning 1970 to 1977. Bridge married Elinor Schiele in 1977, and they divorced in 1981. Eventually, Bridge tired of the visual image and began making interactive machines with moral implications. The most famous best known of these is Crime Time, where the viewer spins a wheel of chance and either gets away with a "crime" by receiving a marble from the machine, or she gets "caught" and her hand is held in a lock for 30 seconds. From Crime Time, the next jump for his restless mind was the Apology Line, created after he moved to Manhattan in 1977. Bridge sold rights for a film and novel. Mr. Apology by Campbell Black was published by Ballantine Books in 1984, and this was adapted by screenwriter Mark Medoff for the HBO thriller, Apology (1986). The film switched the sex of the conceptual artist from male to female (portrayed by Lesley Ann Warren). In 1993, Bridge was the subject of a long article, "The Confession," by Alec Wilkinson, published in the October 4, 1993, issue of The New Yorker. Wilkinson's article was reprinted a decade later in Mr. Apology and Other Essays (Houghton Mifflin, 2003). He died on August 5, 1995.
Өкініштер
Кейбір мойындаулар, Apology телефон арқылы тіркелген, Бридж редакциялаған және басып шығарған "Apology" журналында жарияланды. Соңғы саны 1996 жылғы қаңтарда шықты. Apology жобасын GEnie онлайн қызметіне енгізу мүмкіндігін зерттегеннен кейін, ол 1995 жылы Apology Line туралы кітап жазып, Apology мойындауларын интернетке тарату жоспарларын жасады. 1989 жылы оның екінші әйелі, Марисса Бридж, Марисса Бридж студиясын құрды, ол Нью-Йорктегі жетекші декоративтік сурет салу және қалпына келтіру компанияларының біріне айналды, кеңселері Манхэттенде және Хэмптонда орналасқан. Қайықпен және суға батырумен шұғылданатын Бридж 1995 жылдың тамызында суға батырғанда, қашқан реактивті шаңғышының соққысынан қаза тапты. Лидия Нибли өзінің "Барлық кешірім" атты эссесінде (2004 жылғы 16 желтоқсан) былай деп жазды:
Some confessions taped from the Apology phone calls were published in Apology, a magazine edited and published by Bridge. The last issue was published January 1996. After investigating the notion of bringing the Apology Project to the online service GEnie, he was working on a book about the Apology Line and making plans in 1995 to expand the Apology confessions to the Internet. In 1989, his second wife, Marissa Bridge, founded Marissa Bridge Studios, which became one of New York's leading decorative painting and restoration companies, with offices in Manhattan and the Hamptons. Active in boating and scuba diving, Bridge was diving in August 1995, when he was killed by a hit and run jet skier. Lydia Nibley wrote about this in her essay "All Apologies" (December 16, 2004):
Бұл хабарлама Apology Line деп аталатын телефондық хабарлама қызметіне анонимді қалдырылды, онда адамдар өздерінің мойындауларын жаздырып, басқаларының қасақана қатыгездік, ақымақтық қателер, бақытсыз жағдайлар мен қасақана емес қателіктерін, тіпті кейде кісі өлтіруді мойындағанын тыңдайтын. 1980 жылдан 1995 жылға дейін Аллан Бридж осы желіні діни қызметкер сияқты басқарды, жазбадағы мойындау арқылы кешірім алу мүмкіндігін ұсынды – оқиға орнынан қашып кеткен және ешқашан анықталмаған реактивті шаңғышының соққысынан қаза тапқан күнгі оған дейін. Алланның әйелі Марисса күйеуі тірі қалғанда, оны ұрған адамды кешіретініне сенімді. Бірақ, суға түсу киімін киген адамды ұрған реактивті шаңғышы – ол ағаш емес, адамды ұрғанын растау үшін кері айналып келгенін көрген – қалған өмірін өкініш пен кінә сезімімен өткізе ме? Ал біреуге, кез келген адамға, тіпті анонимді түрде мойындаудың өзі қандай да бір өзгеріс әкелер ме? Аллан оны ұрған реактивті шаңғышыны кешіре алар ма еді деген сұраққа Марисса Бридж бірнеше сценарийлерді ойлап тапты. "Адам бұл апат екенін және оның кінәсі жоқ екенін білген", - дейді ол. "Ол сүңгуірдің дәл сол сәтте оның алдында пайда болатынын болжамаған. Мүмкін, ол адам өте жас болған шығар және жағдайға қарсы тұрудың орнына қашуға барыпты. Кім болса да, олар кешірім сұрайды деп сенемін". Ол Алланның Apology Line-нан жинаған таспаларын тыңдау оған орташа адамның өткен әрекеттері үшін белгілі бір деңгейде қайғы сезінетінін және үлкен өкініш білдірген адамдардың көтеретін ауыртпалығы зор екенін түсінуге көмектесетінін түсіндіреді. Аллан өмірінің басында қылмыскер болған, сондықтан ол адамдардың оңай олжаға айналып кетуі мүмкін деп уайымдаған. Ол өмір бойы "Біз жақсырақ бола аламыз ба, жоқ па, көрейік" деп өмір сүрді. Гарет Кейзердің "Біз қалағанның бәрінің қолайсыз дыбысы: Шу туралы кітап" кітабында Бридж және реактивті шаңғы туралы бірнеше үзінділер кездеседі.
This message was left anonymously on a phone message service called the Apology Line, where people recorded their confessions and also listened to others admit to acts of intentional cruelty, silly screw ups, unfortunate and unintentional mistakes and, on occasion, even murder. From 1980 to 1995, Allan Bridge ran the line as something of a secular priest, offering the potential for forgiveness through the catharsis of taped confession—until the day he was killed by a Jet Skier who fled the scene and was never identified. Allan's wife, Marissa, was convinced that had her husband lived, he would have forgiven the person who hit him. But does that Jet Skier—who was seen circling back to confirm that it wasn't driftwood, but a man in scuba gear he had hit—live the rest of his life plagued by remorse and guilt? And would confessing to someone, anyone, even anonymously, make a difference? When asked if she is sure Allan would have been able to forgive the Jet Skier who hit him—even without an apology—Marissa Bridge imagines several scenarios. "The person knew it was an accident and that it wasn't his fault," she says. "He couldn't have predicted a scuba diver would surface at that moment right in front of him. Maybe the person was really young and gave into the impulse to run away rather than to stay and face things. I'm sure whoever they are, they are sorry." She explains that listening to Allan's collection of tapes from the Apology Line helps her understand that the average person is in some level of pain about past actions, and that people who have bigger regrets have a larger burden to carry. "Allan was a petty criminal in his early life, and he worried that people could fall too easily into being either the predator or the prey. He lived his life to say, 'Let's see if we can be better people.'" Several passages about Bridge and jet skis are scattered throughout The Unwanted Sound of Everything We Want: A Book About Noise by Garret Keizer.
Ойнаңыз
Кешірім сұрау, Алан Бриджтің өмірі мен шығармашылығына негізделген жаңа театрлық туынды, оны "Ларами жобасының" бірлескен авторы Грег Пьеротти дамытып жатыр.
Apology, a new theatrical piece based on the life and work of Allan Bridge, is being developed by Greg Pierotti, co writer of The Laramie Project.
Көрмелер
Бриджтің 1981 жылы Жаңа мұражайда өткен көрмесі үшін телефон кабиналарының қатары орнатылды, бұл арқылы келушілер телефонды көтеріп, түпнұсқа Apology Line жазбаларын тікелей тыңдай алды.
A bank of phone booths were installed for Bridge's 1981 show at the New Museum, enabling guests to pick up the phones and listen directly to the original Apology Line tapes.
Марапаттар
"Апология" фильмі 1987 жылы Коньяк полициялық фильмдер фестивалінде көрермендер жүлдесін жеңіп алды, сондай-ақ дәл сол жылы Морис Жаррдың музыкалық қосымшасы үшін CableACE жүлдесіне ие болды.
The film Apology won the Audience Award at the 1987 Cognac Festival du Film Policier, and that same year it won a CableACE Award for Maurice Jarre's music score.