Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Grumman F3F – 1930 жылдардың ортасында Grumman компаниясы АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін жасаған екі қанатты ұшақ. F2F ұшағының жетілдірілген нұсқасы ретінде жобаланған, ол 1936 жылы американдық әскери авиациясына жеткізілген соңғы екі қанатты ұшақ болды. 1941 жылдың соңында, Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысудан бұрын, ол жедел әскерлер құрамынан алынып, Brewster F2A Buffalo ұшағымен ауыстырылды. Лерой Грумман жасаған және алғаш рет Grumman FF ұшағында қолданылған қысылатын шасси конфигурациясын мұра еткен F3F, екі қанатты ұшақ дизайнының негізі болды, ол нәтижесінде Buffalo ұшағынан жақсырақ болған F4F Wildcat ұшағына айналды.
US Navy biplane
The Grumman F3F is a biplane fighter aircraft produced by the Grumman aircraft for the United States Navy during the mid 1930s. Designed as an improvement on the F2F, it entered service in 1936 as the last biplane to be delivered to any American military air arm. It was retired from front line squadrons at the end of 1941 before it could serve in World War II, and replaced by the Brewster F2A Buffalo. The F3F, which inherited the Leroy Grumman designed retractable main landing gear configuration first used on the Grumman FF, served as the basis for a biplane design ultimately developed into the much more successful F4F Wildcat that succeeded the subpar Buffalo.
Жобалау және әзірлеу
Флоттың F2F тәжірибесі тұрақтылық және қолайсыз айналу сипаттамаларымен байланысты мәселелерді көрсетті, нәтижесінде 1934 жылдың 15 қазанында F2F жеткізілімдері басталғанға дейін XF3F 1 жақсартылған нұсқасы бойынша келісім-шарт жасалды. Келісім-шартта жауынгерлік рөлімен қатар, жердегі нысандарға шабуылдау мүмкіндігі де қарастырылды. F2F-те қолданылған Pratt & Whitney R 1535 72 Twin Wasp Junior қозғалтқышымен жабдықталған, фюзеляж ұзартылып, ал қанат ауданы бұрынғы үлгіге қарағанда артты. Дөңгелек диаметрін кішірету фюзеляждың аэродинамикасын жақсартуға мүмкіндік берді, F2F-тің қозғалтқыш бөлігінің артындағы көзге түсетін дөңгелек жойылды. Буно нөмірі 9727 болған прототип 1935 жылдың 20 наурызында алғаш рет ұшырылды, сол күні компанияның сынаушы пилоты Джимми Коллинз үш рет ұшты. Екі күннен кейін алты тікұшып құлау сынағы жүргізілді; 10-шы құлау кезінде 2438,40 метр биіктікте ұшақтың көтерілуі сынақ құралдарында 14 g көрсеткішін тіркеді. Ұшақ әуеде жарылып, зиратқа құлап, Коллинз қаза тапты. Екінші прототип үш апта ішінде қайта құралып, 1935 жылдың 20 маусымында қайта ұшты. Сол жылдың 24 тамызында ұшу сынақтары аяқталғаннан кейін 54 F3F 1 истребителіне тапсырыс берілді.
The Navy's experience with the F2F revealed issues with stability and unfavorable spin characteristics, prompting the 15 October 1934 contract for the improved XF3F 1, placed before F2F deliveries began. The contract also required a capability for ground attack, in addition to the design's fighter role. Powered by the same Pratt & Whitney R 1535 72 Twin Wasp Junior engine as the F2F, the fuselage was lengthened and wing area increased over the earlier design. A reduction in wheel diameter allowed greater fuselage streamlining, eliminating the prominent bulge behind the cowling of the F2F. The prototype, BuNo. 9727, was delivered and first flown on 20 March 1935 with company test pilot Jimmy Collins making three flights that day. Two days later, six dive recovery flights took place; on the 10th dive, the aircraft's pullout at 2438.40 m registered 14 g on the test equipment. The aircraft broke up in midair, crashing in a cemetery and killing Collins. The second prototype was rebuilt in three weeks, flying on 20 June 1935. An order for 54 F3F 1 fighters was placed on 24 August of that year, following the conclusion of the flight test program.
Пайдалану тарихы
Бірінші F3F 1 (BuNo 0211) 1936 жылғы 29 қаңтарда Анакостиа әскери-әуе станциясының сынақ тобына жеткізілді, ал эскадрильялық қызмет наурыз айында Ranger-дің VF 5B және Saratoga-ның VF 6B эскадрильяларында басталды. 1937 жылғы қаңтарда VF 4M теңіз әскері эскадрильясы соңғы алты ұшақты алды. Grumman компаниясы жаңа, қуатты Wright R 1820 суперзарядтағы радиалды қозғалтқышынан пайдалануды қалағандықтан, келісім-шартсыз F3F 2 жұмысын бастады; 81 ұшаққа тапсырыс 1936 жылғы 25 шілдеде, типтің алғашқы ұшуынан екі күн бұрын берілді. Brewster F2A 1 ұшағының енгізілуімен, Әскери-теңіз күштерінің екі қанатты истребительдердің күндері азайды. Барлық F3F ұшақтары 1941 жылдың соңына дейін эскадрильялық қызметтен алынып тасталды, бірақ 117 ұшақ теңіз базаларына (негізінен NAS Майами және NAS Corpus Christi) бекітіліп, 1943 жылғы желтоқсанға дейін оқу және қосымша жұмыстар үшін пайдаланылды.
The first production F3F 1 (BuNo 0211) was delivered on 29 January 1936 to the test group at Naval Air Station Anacostia, with squadron service beginning in March to VF 5B of Ranger and VF 6B of Saratoga. Marine squadron VF 4M received the last six in January 1937. Grumman, wanting to take advantage of the powerful new Wright R 1820 supercharged radial engine, began work on the F3F 2 without a contract; the order for 81 aircraft was not placed until 25 July 1936, two days before the type's first flight. With the introduction of the Brewster F2A 1, the Navy's biplane fighter days were numbered. All F3Fs were withdrawn from squadron service by the end of 1941, though 117 were assigned to naval bases (Mainly NAS Miami and NAS Corpus Christi) and used for training and utility duties until December 1943.
Тірі қалған әуе кемелері
Бүгінде төрт ұшақ бар, оның ішінде үш F3F 2 үлгісі және Грумманның G 32A демонстрациялық ұшағы бар. Олардың барлығы Форт-Уорт қаласындағы Херб Тишлердің «Техас ұшақ фабрикасында» қалпына келтірілді. Қалпына келтіру жұмыстары төрт жылға созылды, оның ішінде G 32A ұшағы «Техас ұшақ фабрикасында» жасалған құралдармен түпнұсқа жобалар бойынша қайта құрастырылды. Гавайиде апатқа ұшыраған үш ұшақтың қалдықтары қалған қалпына келтіру жұмыстарын аяқтау үшін пайдаланылды. 0972 – F3F 2, «Hawks Zeroq3» компаниясына тиесілі (Сонома, Калифорния штаты). Бұл ұшақты Крис Превост қалпына келтірді және ол Калифорния штатының Сонома қаласындағы «Vintage Aircraft» ұшақтар тізімінде болды. Кейіннен ол Техас штатындағы «Lewis Air Legends» компаниясына сатылды. 1028 – F3F 2, Флорида штатының Полк-Сити қаласындағы «Fantasy of Flight» көрмесінде қойылған. 1033 – F3F 2, Колорадо-Спрингс қаласындағы (Колорадо штаты) Екінші дүниежүзілік соғыс авиациясының ұлттық мұражайына тиесілі. 335 – G 22, Вирджиния штатының Шантилли қаласындағы Ұлттық әуе және ғарыш мұражайының Стивен Ф. Удвар Хази орталығында тұрақты түрде көрсетілуде. G 32A көшірмесі, «Comanche Warbirds Inc» компаниясына тиесілі (Хьюстон, Техас штаты). Бұл ұшақ 1971 жылы апатқа ұшыраған G 32A конструкциясының 447 нөмірімен «Техас ұшақ фабрикасында» қайта құрастырылған.
Today, there are four flying aircraft, three F3F 2 models and the Grumman demonstrator G 32A, all which were restored by Herb Tischler's Texas Airplane Factory in Fort Worth. The restorations took four years and consisted of rebuilding the G 32A from original blueprints with tooling built at the Texas Airplane Factory. The wreckage of three 2 aircraft which had originally crashed in Hawaii were utilized to complete the other restorations. 0972 – F3F 2 owned by Hawks Zeroq3 in Sonoma, California. This airframe was restored by Chris Prevost and has been on the flight line at Vintage Aircraft in Sonoma, California. It has since been sold to Lewis Air Legends in Texas. 1028 – F3F 2 on display at the Fantasy of Flight in Polk City, Florida. 1033 – F3F 2 owned by the National Museum of World War II Aviation in Colorado Springs, Colorado. 335 – G 22 on static display at the Steven F. Udvar Hazy Center of the National Air and Space Museum in Chantilly, Virginia. Replica – G 32A owned by Comanche Warbirds Inc in Houston, Texas. This airframe is a replica rebuilt at the Texas Airplane Factory using the identity of G 32A construction number 447, which crashed in 1971.