Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Саров Серафимы (Серафим Саровский; 30 шілде 1754 (немесе 1759) [О. С. 19 шілде 1754 (немесе 1759)] – 14 қаңтар 1833 [О. С. 2 қаңтар 1833]), туған аты Прохор Исидорович Мошнин (Машнин) [Про́хор Иси́дорович Мошни́н (Машни́н)], – ең танымал орыс қасиеттілерінің бірі және Шығыс Православ шіркеуі мен Англикан қауымдастығында құрметтеледі. Ол 18 ғасырдағы ең ұлы старц (ақсақал) саналады. Серафим монахтық ілімдерді – те contemplation (көңіл шоғырландыру), theoria (көзқарас) және өзін-өзі шектеуді – қарапайым адамдарға да жеткізді. Ол христиандық өмірдің мақсаты – Киелі Рухты қабылдау екенін үйретті. Оның ізбасарлары арасында ең көп таралған сөзі: "Ішкі тыныштықты сақта, сонда айналаңдағы мыңдаған адам құтқарылады". Серафим 1903 жылы Ресей Православ шіркеуімен қасиетті деп жарияланды.
Seraphim of Sarov (Серафим Саровский; 30 July 1754 (or 1759) [O. S. 19 July 1754 (or 1759)] – 14 January 1833 [O. S. 2 January 1833]), born Prókhor Isídorovich Moshnín (Mashnín) [Про́хор Иси́дорович Мошни́н (Машни́н)], is one of the most renowned Russian saints and is venerated in the Eastern Orthodox Church and the Anglican Communion. He is generally considered the greatest of the 18th century startsy (elders). Seraphim extended the monastic teachings of contemplation, theoria and self denial to the layperson. He taught that the purpose of the Christian life was to receive the Holy Spirit. Perhaps his most popular quotation amongst his devotees is "acquire a peaceful spirit, and thousands around you will be saved." Seraphim was glorified by the Russian Orthodox Church in 1903.
Өмір
1754 жылғы 19 шілдеде дүниеге келген Серафим, Жақсы Жаңалықты уағыздаған Иоаннның шәкірті және алғашқы жеті дьяконның бірі Прохордың есімімен крещение алды. Оның ата-анасы Исидор мен Агата Мошниндер Ресейдің Курск қаласында тұрды. Әкесі саудагер болған. Шығыс православие шіркеуінің дәстүріне сәйкес, жас баланы керемет күші бар Құдай шешесінің (Бүкіл Әйел Анамыздың) Курск иконасы айықтырды. Кейіннен Серафим бірнеше көріністерді бастан өткерді. 1775 жылы 17 жасында Киевтің Дорофеясына барды. 1777 жылы 19 жасында Саров монастырына послушник ретінде келді. 1786 жылы ол ресми түрде монах болып кірді және Серафим деген діни есімді алды (Серафим періштелерге сілтеме жасайды). Ұзақ өтпей ол иеродиакон (монах дияконы) болып тағайындалды. 1793 жылы ол иеромонах (монах діни қызметкері) болып тағайындалды және Дивеево монастырының рухани жетекшісі болды, ол содан бері Серафим-Дивеево монастыры деп аталады. Одан кейін Серафим Саров монастырының жанындағы ормандағы шағын үйге шегініп, 25 жыл бойы жалғыз өмір сүрді. Осы уақыт ішінде оның аяқтары ісіп, жүруі қиын болды. Саровта тамақтану мен ораза ұстау қағидалары қатаңдады. Бастапқыда ол монастырьдан нан алып, бақшадан көкөніс жеді, содан кейін тек көкөніс жеді. Үш жыл бойы ол тек шөп жеді. Бір күні ағаш кескенде Серафимге ұрылардың тобы шабуыл жасап, оның өзінің балтасының сабымен аяусыз ұрды. Ол қарсылық көрсетпеді және өлі қалдырылды. Ұрылар іздеген ақшаны таба алмады, тек оның үйінде Құдай шешесінің (Бүкіл Әйел Анамыздың) иконасын тапты. Серафим өмірінің соңына дейін сүйкімсіз дене бітімімен жүрді. Алайда, ұрылардың сотталуы кезінде ол судьядан оларға кешірім сұрады. Ол монастырда бес ай бойы жарақаттарынан сауығып, содан кейін далаға қайтып оралды. 1903 жылдың қаңтар айының соңында Киелі Синод, император Николай II-нің бекітуімен, Серафимнің жақын арада қасиетті деп жарияланатынын хабарлады. 1903 жылдың шілде айының басында оның қабірден алынып, қасиетті Зосим мен Сабатий шіркеуіне қойылды. Николай II және Александра патша монументтерді алу үшін кипарис ағашынан жасалған жаңа табыт жасады. Салтанатты қасиеттілік рәсімі (қасиетті қабірді табу) 1903 жылдың 19 шілдесінде (1 тамыз) Саровта өтті және оған патша, оның әйелі, анасы Мария Федоровна және императорлық отбасының басқа да жоғары лауазымды мүшелері қатысты. 1903 жылдың 18 шілдесінде Санкт-Петербург митрополиті Антоний Вадковский Саровтағы Успенский соборындағы Соңғы Паннихиданы (еске алу қызметін) патша отбасының қатысуымен өткізді. Бұл - Серафимге, құдайға қызмет етіп, дүниеден өткен құлға арналған соңғы дұғалар еді. 19 шілдеде, Серафимнің туған күнінде, кешкі литургия сағат 8-де басталды. Кішкентай кіреберісте он екі архимандрит табытты шіркеудің ортасынан көтеріп, қасиетті үстелдің (алтастың) айналасына алып жүріп, содан кейін оны арнайы салынған киелі орынға орналастырды. Саровтағы мерекелер Киелі Серафимге арналған алғашқы екі шіркеудің бағышталуымен аяқталды. Біріншісі Саровтың шөл даласындағы монахтар тұрған камерасының үстінде салынған. Екінші шіркеу 22 шілдеде Дивеево монастырында бағышталды. Большевик революциясынан кейін Кеңес үкіметі діни топтарды қатты қуғынға түсті. Олар христиандарды қуғынға салудың бір бөлігі ретінде көптеген қасиеттілердің қабірлерін тартып алды, соның ішінде Серафимді де. Сонымен қатар, оның өмірбаянын жазған митрополит Серафим Чичагов тұтқындалып, 1937 жылы өлім жазасына кесіліп, атылды (ол да орыс православиесінің қасиеттісі ретінде еске алынады). 1991 жылы Серафимнің қабірлері 70 жыл бойы Кеңес Одағының дінге қарсы музейінде жасырынғаннан кейін қайта табылды. Бұл посткеңестік Ресейде және бүкіл православие әлемінде үлкен сенсация туғызды. Крест процессиясы (діни шеру) қабірлерді Мәскеуден Дивеево монастырына дейін аяқпен алып жүрді, онда олар осы күнге дейін сақталып тұр. 2016 жылдың 19 қазанында Серафимнің кейбір қабірлері "Союз МС 02" кемесімен ғарышқа ұшырылды. Серафим Англикан қауымдастығында 2 қаңтарда еске алу рәсімімен еске алынады. Рим папасы Иоанн Павел II де оны қасиетті деп атады.
Born 19 July (O. S.) 1754, Seraphim was baptized with the name of Prochor, after Prochorus, one of the first Seven Deacons of the Early Church and the disciple of John the Evangelist. His parents, Isidore and Agathia Moshnin, lived in Kursk, Russia. His father was a merchant. According to Eastern Orthodox Church tradition, a wonderworking icon of the Theotokos (Virgin Mary), Our Lady of Kursk, healed the young boy. Seraphim later experienced a number of visions. In 1775, at the age of 17, he visited Dorothea of Kiev. In 1777, at the age of 19, he joined the Sarov monastery as a novice (poslushnik). He was officially tonsured (took his monastic vows) in 1786 and given the religious name of Seraphim (which refers to Seraph angels in the Bible). Shortly afterwards, he was ordained a hierodeacon (monastic deacon). In 1793, he was ordained as a hieromonk (monastic priest) and became the spiritual leader of the Diveyevo Convent, which has since come to be known as the Seraphim Diveyevo Convent. Soon after this, Seraphim retreated to a log cabin in the woods outside Sarov monastery and led a solitary lifestyle as a hermit for 25 years. During this time his feet became swollen to the point that he had trouble walking. Sarov's eating and fasting habits became more strict. At first he ate bread obtained from the monastery and vegetables from his garden, then only vegetables. For three years, he ate only grass. One day, while chopping wood, Seraphim was attacked by a gang of thieves who beat him mercilessly with the handle of his own axe. He never resisted, and was left for dead. The robbers never found the money they sought, only an icon of the Theotokos (Virgin Mary) in his hut. Seraphim had a hunched back for the rest of his life. However, at the thieves' trial he pleaded to the judge for mercy on their behalf. He spent five months in the monastery, recovering from his injuries and then returned to the wilderness. At the end of January (O. S.) 1903, the Most Holy Synod, having received approval from Emperor Nicholas II, announced Seraphim's forthcoming glorification. In early July 1903, his relics were transferred from their original burial place to the church of Saints Zosimus and Sabbatius. Nicholas II and Tsarina Alexandra provided a new cypress coffin to receive the relics. The solemn canonisation (discovery of the relics) festivities took place in Sarov on 19 July (1 August) 1903 and were attended by the Tsar, his wife, his mother Empress Maria Feodorovna, and other senior members of the Imperial Family. On 18 July 1903, Metropolitan Anthony Vadkovsky of St. Petersburg officiated at the Last Pannikhida (Memorial Service) in the Dormition Cathedral at Sarov, with the royal family in attendance. These would be the last prayers offered for Seraphim as a departed servant of God; from that time forward, prayers would instead be addressed to him as a saint. On 19 July, Seraphim's birthday, the late liturgy began at 8:00. At the Little Entrance, twelve archimandrites lifted the coffin from the middle of the church and carried it around the holy table (altar), then placed it into a special shrine which had been constructed for it. The festivities at Sarov ended with the consecration of the first two churches dedicated to Saint Seraphim. The first had been constructed over his monastic cell in the wilderness of Sarov. The second church was consecrated on 22 July at the Diveyevo convent. Following the Bolshevik Revolution, Soviet authorities severely persecuted religious groups. As part of their persecution of Christians, they confiscated many relics of saints, including Seraphim. Furthermore, his biographer Seraphim Chichagov, who came to become a metropolitan, was arrested, sentenced to death and executed by firing squad in 1937 (and is also celebrated as a Russian Orthodox saint). In 1991, Seraphim's relics were rediscovered after being hidden in a Soviet anti religious museum for seventy years. This caused a sensation in post Soviet Russia and throughout the Orthodox world. A crucession (religious procession) escorted the relics, on foot, all the way from Moscow to Diveyevo Convent, where they remain to this day. On 19 October 2016, some relics of Seraphim were launched into space aboard the Soyuz MS 02. Seraphim is remembered in the Anglican Communion with a commemoration on 2 January. Pope John Paul II also referred to him as a saint.
Дәйексөздер
Тыныштық рухын қабылдасаң, сенің айналаңда мыңдаған адам құтқарылады. Құдайдың Киелі Рухы жүрегімізге кіруі қажет. Біз жасайтын барлық жақсылық, Мәсіх үшін жасайтын барлық жақсылықтың бәрі де Киелі Рухтан беріледі, бірақ ең бастысы – дұға, ол әрқашан бізге қол жетімді.
"Acquire a peaceful spirit, and around you thousands will be saved." "It is necessary that the Holy Spirit enter our heart. Everything good that we do, that we do for Christ, is given to us by the Holy Spirit, but prayer most of all, which is always available to us."
Серафимдер мен ежелгі діндарлар
Саровтық Серафим мен орыс ежелгі сенімдерінің арақатынасы туралы қолдағы ақпарат біршама қайшы. Бір жағынан, барлық естеліктер мен өмірбаяндарда, сондай-ақ оның сөздерінің жинақтарында ол шіркеудегі және ресми иерархиядағы реформалардың берік қолдаушысы ретінде бейнеленеді. Екінші жағынан, Серафим иконаларында ол көбінесе сол қолында лестовкамен суреттеледі, ал кейбір жағдайларда тіпті ескі орыс стиліндегі, ежелгі сенімділерге тән монах киімдерін (ерекше клобук пен ескі үлгідегі қоладан жасалған айқышпен) киген күйде бейнеленеді, өйткені оның жалғыз өмірлік портретінде де осы заттармен суреттелген. Сенімсіз дереккөз: 2023 жылғы ақпан. Әйгілі Серафим қолданған лестовка осы күнге дейін оның жеке заттарының арасында сақталып келеді. Кейбір мәліметтерге сәйкес, Серафим Саровты қасиетті санауға байланысты туындаған мәселелер оның ежелгі сенімдер дәстүріне деген жалпы қолдауы мен ықыласынан туындаған, сондықтан оған тағылған ескі обрядқа деген теріс пікір оның шәкірттерінің ойлап тапқан нәрсесі ретінде қарастырылуы мүмкін, олар өз ұстаздарын ресми шіркеу қызметкерлерінің алдында мүмкін ең жақсы жарықтан көрсетуге тырысқан. Сондай-ақ, Серафим ежелгі ритуалдарды ұстанған отбасыдан шыққан болуы мүмкін деген пікір де айтылды. Көптеген ежелгі сенімділер авторлары Серафим туралы белгілі барлық фактілерге, сондай-ақ оның қасиеттілік дәрежесіне күмән келтіреді, ал оның есімі көбінесе конфессияаралық пікірсайыстарда қолданылады. Сенімсіз дереккөз: 2023 жылғы ақпан.
The available information about relations between Seraphim of Sarov and Russian Old Believers tradition is somewhat contradictory. On the one hand, in all the memoirs and biographies, and in the collections of his sayings, he is undoubtedly portrayed as a convinced supporter of the reforms in the church and the official hierarchy. On the other hand, on icons of Seraphim he is usually depicted with a lestovka in his left hand, and in some cases even in old Russian, Old Believers style monastic garments (with a peculiar klobuk, and an old fashioned cast bronze cross), as it is with these objects that he is depicted on the only lifetime portrait of him. Unreliable source: date=February 2023 The lestovka used by St. Seraphim is preserved up to this time among his personal belongings. According to some sources, the known problems with the beatification of Seraphim of Sarov did happen exactly due to his general support and sympathy towards the Old Believers tradition, in which case the negative assessment of the old rite, ascribed to him, would have been interpreted as inventions of his followers, who tried to put their teacher in the most favorable light in the eyes of the official church functionaries. It was also suggested that Seraphim could have descended from a family of Old Ritualists, The majority of old believers authors doubt virtually all the facts known about Seraphim, as well as the very legitimacy of his beatification, and his name is often used in interdenominational polemics. Unreliable source: date=February 2023