Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Шығыс Лотиан, Шотландиядағы сақтау ауылы
Conservation village in East Lothian, Scotland
Инвереск (гел тілінде: Inbhir Easg) – Шотландияның Шығыс Лотиандағы, Масселбургтың оңтүстігінде орналасқан ауыл. 1969 жылдан бері сақтау аймағы ретінде белгіленген. Ол Эск өзенінің солтүстік жағалауындағы сәл көтеріңкі жерде орналасқан. Теңіз деңгейінен 20-25 метр биіктіктегі бұл жер қыртысын римдіктер біздің заманымыздың 2-ші ғасырында Инвереск римдік бекінісінің орны ретінде пайдаланған. "Инвер" префиксі (гел тілінде inbhir) өзен сағасын білдіреді және Эск өзені Форт фиордымен кездесетін жерді көрсетеді. Бұрын ауыл Инвереск Мидлотиан приходінің құрамында болған және Масселбург қаласынан бөлек дамыған.
Inveresk (Gaelic: Inbhir Easg) is a village in East Lothian, Scotland situated to the south of Musselburgh. It has been designated a conservation area since 1969. It is situated on slightly elevated ground on the north bank of a loop of the River Esk. This ridge of ground, 20 to 25 metres above sea level, was used by the Romans as the location for Inveresk Roman Fort in the 2nd century AD. The prefix "Inver" (Gaelic inbhir) means a river mouth and refers to the point where the River Esk meets the Firth of Forth. The village was formerly in the Midlothian parish of Inveresk and developed separately from the burgh of Musselburgh.
Тарих
200 жылы төбеде рим атты әскерінің бекінісі орналасқан, және жылдар бойы ауылда көптеген римдік заттар мен ғимараттар табылды. 2004 жылы Headland Archaeology археологиялық қазбалары Инвереск Брейде римдік артефакттарды тапты. Жерлер 12 ғасырда Данфермлин аббаттығына сыйға берілді. Инвереск 17 және 18 ғасырлардағы әдемі үйлерден тұратын көшеге орналасқан. Оның орналасқан жері жағымды және денсаулыққа пайдалы деп есептелгендіктен, ауыл Шотландияның Монпельесі деп аталды. Инвереск лоджиясы (1683) қазір жеке жалға берілген, бірақ іргелес Инвереск лоджиясы бағы Шотландияның Ұлттық қорына тиесілі, ал оның батысқа қараған бағы Эск өзеніне қарап, көпшілікке ашық. Бұл үй бұрын Джеймс Веддерберннің меншігі болған, ол Ямайкадағы құлдармен жұмыс істейтін қант плантациясының иесі ретінде байлық жинаған. Оның құлынан туған ұлы Роберт Веддерберн өзінің туыстығын талап ету үшін Инверескке келгенде, әкесі оны ұлы деп мойындағанымен, "сен жалқау адамсың, мен сен үшін ештеңе істемеймін" деді. Оның аспазшысы маған бір стақан сыра берді, ал лакейі бір тиын берді". Осы оқиға Роберт Веддербернді радикализмге жетеледі. Халкерстаун шамамен 1690 жылы салынған. Манор үйі 1748 жылы Арчибальд Шиелл үшін салынған. Кэтрин лоджиясы 1709 жылы Александр Кристи үшін салынған. Эскилл 1710 жылы Томас Майлинге тиесілі болды және 1970 жылдары Эдинбургтағы Джордж алаңында бұзылған есіктің әдемі ойылған 1760 жылғы бөлігін қамтиды. Оак лоджиясы шамамен 1720 жылы, Эскгроув үйі шамамен 1750 жылы салынған. Инвереск үйі – кем дегенде 1643 жылдан бері сақталған топтағы ең көне үйлердің бірі, ал Инвереск қақпалары 1773 жылдан бері сақталған. Шіркеуден оңтүстікке қарай орналасқан соғыс ескерткіші 1920 жылы сэр Роберт Лоримердің жобасы бойынша салынған.
A Roman cavalry fort sat on the hilltop around 200AD and numerous Roman artefacts and buildings have been found in the village over the years. In 2004, archaeological excavations by Headland Archaeology found Roman artefacts on Inveresk Brae. The lands were gifted to Dunfermline Abbey in the 12th century. Inveresk centres on a street of fine 17th and 18th century houses. Its location being thought to be agreeable and healthy earned for the village the name of the Montpellier of Scotland. Inveresk Lodge (1683) is now privately leased, but the adjacent Inveresk Lodge Garden belongs to the National Trust for Scotland, and its west facing gardens overlooking the river Esk are open to the public. This was formerly the mansion of James Wedderburn who had made his fortune as a slave owning sugar plantation owner in Jamaica. When his son by one of his slaves, Robert Wedderburn, travelled to Inveresk to claim his kinship, while his father did not deny him to be his son, he "called me a lazy fellow, and said he would do nothing for me. From his cook I had one draught of small beer, and his footman gave me a cracked sixpence". This experience turned Robert Wedderburn to radicalism. Halkerstoun dates from around 1690. The Manor House was built in 1748 for Archibald Shiells. Catherine Lodge built in 1709 for Alexander Christie. Eskhill was owned by Thomas Mylne in 1710 and incorporates a finely carved 1760 doorpiece moved from a demolition in George Square, Edinburgh in the 1970s. Oak Lodge dates from c.1720, Eskgrove House from around 1750. Inveresk House is one of the oldest in the group dating from at least 1643, and Inveresk Gates dates from 1773. The war memorial, south of the church, was designed by Sir Robert Lorimer in 1920.
Қасиетті Михаил шіркеуі
Шіркеу орны Реформациядан бұрын пайда болған және бастапқыда Данфермлин аббаттығына тиесілі болған. 1560 жылдан бастап ол Эдинбург пресвитериі қарауына өтті, бірақ 1591 жылы Далкейт пресвитериінің тұрақты басқаруына берілді. Ауылдың батыс жағында, Муссельбургке көрініс беретін төбенің үстінде Киелі Михаил шіркеуі орналасқан. Оның зираты/көмесу орны батысқа қарай шамамен 300 метрге созылып жатыр және әртүрлі кеңейту кезеңдерін көрсететін жеке қабырғаланған бөліктерге бөлінген: түпнұсқа (көбінесе 18 ғасыр), соңғы Виктория дәуіріндегі кеңейтім, Эдвард дәуірі/20 ғасыр басындағы солтүстікке қарайғы кеңейтім және қазіргі заманғы батысқа қарайғы бөлім. Қазіргі шіркеуді Роберт Нисбет 1805 жылы салған, және ол Вреннің ықпалымен салынған тас мұнараға ие.
The church site predates the Reformation and originally belonged to the Abbey of Dunfermline. From 1560 it came under the Presbytery of Edinburgh but in 1591 transferred permanently to the control of the Presbytery of Dalkeith. The village is dominated by St. Michael's church that stands at its west end on the summit of a hill overlooking Musselburgh. Its graveyard/cemetery stretches westwards for almost 300m and is split into separate walled sections (marking its various stages of extension) which can be broadly bracketed as original (mainly 18th century), a late Victorian extension, an Edwardian/ early 20th century extension to the north, and a modern section to the far west. The current church is by Robert Nisbet and dates to 1805 and has a stone spire of Wren influence.