Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кейбір христиан дәстүрлерінде ғибадатқа арналған нан үшін ыдыс.
Container for consecrated hosts in some Christian traditions
Табернакль немесе қасиетті нан сақталатын үй – бұл «сақталған қасиетті нан» рәсімінің бір бөлігі ретінде Евхаристия (ғибадатқа берілген қасиетті нан) сақталатын бекітілген, құлыпталған қорап. Дәл осы мақсатта қабырғаға тікелей орнатылған ыдыс – аумбри деп аталады. Католик, Шығыс православие және кейбір англикандық және лютерандық дәстүрлерде табернакль – бұл тек қана құдайға арналған Евхаристияны сақтау үшін қорап немесе күмбез тәрізді ыдыс. Ол әдетте қымбат металдан, тастан немесе ағаштан жасалады және алтарьға немесе іргелес қабырғаға бекітіліп, ішіндегі қасиетті элементтердің рұқсатсыз алынып тасталуына жол бермейді. Бұл дін өкілдері Евхаристияда Исаның нағыз болғанына сенеді, сондықтан «табернакль» терминін қолданады, бұл сөз Ескі өсиеттегі табернакльге сілтеме жасайды, ол Құдайдың яһуди халқының арасында болу орны болған. «Сақталған Евхаристия» табернакльде қызмет кезінде тарату үшін, ауруларға қасиетті қауымды жеткізу үшін және Батыс шіркеуінде ойлану, медитация және дұға ету орталығы ретінде сақталады. ХХ ғасырдың соңына дейін христиан табернаклін шатыр тәрізді жамылғымен (конпаеум) жабу немесе Евхаристия ішінде болған кезде оның есігін пердемен жабу талап етілді. XXI ғасырда мұндай талап болмаса да, бұл дәстүр көптеген жерлерде сақталып келеді. Католиктер мен православие дінінің өкілдері сондай-ақ Қасиетті Мариямды табернакль деп атайды (мысалы, Акафист әнұраны немесе Марияға арналған католик литанияларында), өйткені ол Құдай анасы ретінде Мәсіхтің денесін ішінде алып жүрген.
A tabernacle or a sacrament house is a fixed, locked box in which the Eucharist (consecrated communion hosts) is stored as part of the "reserved sacrament" rite. A container for the same purpose, which is set directly into a wall, is called an aumbry. Within Catholicism, Eastern Orthodoxy, and in some traditions of Anglicanism and Lutheranism, the tabernacle is a box like or dome like vessel for the exclusive reservation of the consecrated Eucharist. It is normally made from precious metals, stone or wood, and is lockable and secured to the altar or adjacent wall to prevent the consecrated elements within from being removed without authorization. These denominations believe that the Eucharist contains the real presence of Jesus, and thus use the term tabernacle, a word referring to the Old Testament tabernacle, which was the locus of God's presence among the Jewish people. The "reserved Eucharist" is secured in the tabernacle for distribution at services, for use when bringing Holy Communion to the sick, and, in the Western Church, as a focal point for reflection, meditation and prayer. Until the very late 20th century, it was required that the Christian tabernacle be covered with a tent like veil (conopaeum) or have curtains across its door when the Eucharist is present within. Although this is no longer required in the 21st century, it continues to be the tradition in many places. By way of metaphor, Catholics and Orthodox alike also refer to the Blessed Virgin Mary as the tabernacle in their devotions (such as the Akathist hymn or Catholic Litanies to Mary) since as Theotokos, the Mother of God, she carried within her the body of Christ.
Ежелгі заманда
Алғашқы христиандық дәуірінде дін қызметкерлері Евхаристияда киеленген нанды аурулар мен тойға қатыса алмайтындардың үйлеріне жеткізетін. Кейде бұл мақсат үшін мирянға да тапсырма берілетін. Милан жарлығы қудалауды тоқтатып, ерте шіркеуге дінін ашық түрде өркендетуге мүмкіндік бергенде, Евхаристия енді жеке христиан үйлерінде сақталмай, шіркеулердің алтарьларының жанында сақтауға алынды. Осы кезде ең көп қолданылатын ыдыстар немесе "құрбандық орындары" мұнара ішіндегі көгершін нысанында болды. Көгершін әдетте алтыннан, ал мұнара күмістен жасалған. Римдегі Әулие Петр шіркеуіне император Константин екі мұндай ыдысты, екеуі де алтыннан жасалған және 250 ақ інжумен әшекейленген сыйға берді. Папа Иннокентий I және папа Илариус та күміс мұнаралар мен алтын көгершіндер сияқты ыдыстарды белгілі бір шіркеулерге сыйлады. Мұндай ыдыстар шіркеудің орталық бөлігінен алыс орналасқан сакрариум немесе пастофориум деп аталатын жерде сақталып, алтарь үстіндегі шатырдың ортасынан (сондықтан киборий немесе нан сақтау орны деп аталды) жіңішке тізбектермен ілінді. Кейіннен көгершін мен мұнараның орнына қарапайым ыдыстар да қолданылатын болды.
In early Christianity, priests delivered bread consecrated at their Eucharist to the homes of the sick and others unable to attend the celebration. Laypeople were sometimes commissioned for this purpose. When the Edict of Milan ended persecution and the early Church was allowed to practise its religion publicly, the Eucharist was no longer safeguarded in private Christian homes, but was instead reserved near the altars of churches. At this time, the preferred containers or "tabernacles" had the form of a dove within a tower. The dove was typically gold, and the tower silver. Emperor Constantine gave to Saint Peter's Basilica in Rome, a gift of two such vessels, both gold and adorned with 250 white pearls. Similar vessels of silver towers and golden doves were also given to particular churches by Pope Innocent I and Pope Hilarius. Such vessels came to be kept in a place called the sacrarium or pastophorium, away from the central body of the church and were suspended by fine chains from the middle of the canopy (hence called a ciborium or bread store) above the altar of the church. Later on, simpler vessels would also be used in place of the dove and tower.
Орта ғасырлар
13 ғасырға қарай Евхаристия көбінесе құрбандық тақтасының оң немесе сол жағындағы қабырғаға орнатылған, әсем әшекейленген шкафта сақталды. Жағылған шам Мәсіхтің қатырғанын білдірді. Бұл 1215 жылғы Төртінші Латеран кеңесінің қаулысына сәйкес келеді, онда қасиетті нанның жабық ыдыста сақталуы талап етілді. Евхаристияға арналған рәсімдік тас ыдыстарды жасау 14 ғасырдың соңында, көбінесе Солтүстік Еуропада басталды. Осы кезеңдегі неміс және голланд шіркеулерінде әлі де неміс тілінде Sakramentshäuser деп аталатын, ал голланд тілінде sacramentstorens деп аталатын биік мұнаралар бар, олар әдетте құрбандық тақтасының солтүстігіне және төбеге жақын орналасқан. Осындай неміс үлгілерін Нюрнбергтегі Сент-Лоуренс шіркеуінде, Салемдегі Минстерде, Вейль-дер-Штадт қалалық шіркеуінде (жоғарыда), Любектегі Біздің Анамыз шіркеуінде және Фюрстенвальде-Шпреедегі Сент-Мария соборында кездестіруге болады. Бельгиядағы осындай қасиетті мұнаралары бар шіркеулерге Зурбемдегі Әйел Сент-Катерина, Кортрейдегі Сент-Мартин, Лёвендегі Сент-Петер және Сент-Джеймс, Брюггедегі Сент-Джеймс және Зутлеудегі Сент-Леонард шіркеулері жатады.
By the 13th century, the Eucharist was most often kept in a highly embellished cabinet inserted into the wall to the right or left of the altar. The lit altar lamp indicated the presence of Christ. This was in accordance with the 1215 Fourth Lateran Council, which decreed that the reserved sacrament be kept in a locked receptacle. The construction of ceremonial stone containers for the Eucharist began in the late 14th century, largely in northern Europe. German and Dutch churches from this period still display tall towers known in German as Sakramentshäuser, and sacramentstorens in Dutch usually placed to the north of the altar and near the ceiling. German examples of this are found in the church of St. Lawrence in Nuremberg , the Minster of Salem , Saints Peter and Paul City Church in Weil der Stadt (over ), the Church of Our Lady in Lübeck , and St. Mary's Cathedral in Fürstenwalde upon Spree. Belgian churches with such sacrament towers include St. Catherine's in Zuurbemde, St. Martin's in Kortrijk, St. Peter's and St. James's in Leuven, St. James's in Bruges and St. Leonard's in Zoutleeuw.
Қайта өрлеу дәуірі
XVI ғасырдың басында епископ Маттео Гиберти Верона епархиясы арқылы жарлық шығарды, онда қасиетті нан сақталатын ыдыс құрбандық тақтасына қойылуы керек деп жарияланды. Содан кейін бұл әдет бүкіл солтүстік Италияға тарады. 1560 жылы Милан архиепискобы болған Әулие Карл Борромео қасиетті жаралымды сақристіядан өз соборындағы құрбандық тақтасына (әлі басты құрбандық тақтасы болмаса да) көшірді. Римдік Миссалдың 1570 жылы Папа Пий V қайта қараған және жариялаған нұсқасы (Триденттік миссаны қараңыз) киелі шатырды құрбандық тақтасына қоюды көздемеді: ол Миссаның негізгі дұғаларын қамтитын алтарь картасы құрбандық тақтасының ортасына қойылған айқышқа сүйеніп тұруы керек деп бұйырды. Алайда, 1614 жылы Папа Павел V Рим епархиясындағы шіркеулерге киелі шатырды құрбандық тақтасына қою ережесін енгізді. Протестантизмнің Мәсіхтің нақты және тұрақты қатырсуын мойындамауына жауап ретінде, киелі шатырды жоғары құрбандық тақтасы сияқты көзге түсетін жерлерге қою қалыптасты. Шіркеудің басты құрбандық тақтасында немесе арнайы капеллада орналасқан киелі шатыр үлкеніп, әсемделіп, соңында қайда орналасса да, басты орынға айналды.
In the early 16th century, Bishop Matteo Giberti enacted edicts through the Diocese of Verona which proclaimed that the container for the consecrated bread should be placed on the altar. The custom then spread throughout northern Italy. Saint Charles Borromeo, who became Archbishop of Milan in 1560, had the sacrament moved from the sacristy to the altar (though not the main altar) of his cathedral. The edition of the Roman Missal revised and promulgated by Pope Pius V in 1570 (see Tridentine Mass) still did not envisage placing the tabernacle on an altar: it decreed that the altar card, containing some of the principal prayers of the Mass, should rest against a cross placed midway on the altar. However, in 1614 Pope Paul V imposed on the churches of his diocese of Rome the rule of putting the tabernacle on an altar. In reaction to Protestantism's denial of the reality and permanence of the Real Presence of Christ, it became the practice to place the tabernacle in conspicuous places such as the high altar, making it more visible. Whether on the main altar of the church or in a special chapel, the tabernacle became larger and more ornate, eventually becoming the focal point wherever it was placed.
Ауруларға арналған құдайшылық Католиктық ырым
Қасиетті хостияларды таратуға арналған бөлек орын жоқ, үйге және науқастарға арналғандары да бірдей. Барлық қасиетті сыйлықтар киелі шатырдың ішіндегі кибориумда сақталады. Науқастарға немесе үйге Қасиетті Тағамды әкелгенде, пикс деп аталатын кішкентай немесе орташа өлшемді ыдысты миряндар, дьякондар және дін қызметкерлері қолданады. Көбінесе олар қалайыдан жасалған, әр түрлі ою-өрнектермен безенілген, ал мөлшері қажетті хостиялар санына байланысты өзгереді. Пикс әдетте былғарыдан жасалған, бурса деп аталатын қорғаушы қалташаға салынады. Көптеген бурсаларда мойынға ілуге арналған ұзын бауыншасы болады. Католиктер қасиетті хостияларды тек шіркеуден тыс жерлерде ғана таратады. Діни қызметкерлерде үйде жұмыс істеуге арналған жиынтық пен "науқасқа бару" жиынтығы болады. Бұл жиынтықтар тұтқасы бар сумкаларда келеді және қажеттілікке қарай мөлшері әр түрлі. "Науқасқа бару" жиынтығына науқастарға май жағу үшін май құйылған кішкентай құты, сонымен қатар Қасиетті Тағамды таратуға арналған пикс, крест, дұға кітабы, мүмкін, татуласу құралы ретінде қолданылатын "стола" деп аталатын киім және дін қызметкерінің қажет деп санаған басқа да заттар кіреді. Науқастарға май жағу және күнәларды мойындау – Католик шіркеуіндегі екі емдеуші құдайға бағышталған нысандар. Шіркеудің үйретімінше, қасиетті хостияны үйге алып кіруге болмайды. Барлық науқастарға көмек көрсеткеннен кейін, қасиетті хостиялар киелі шатырдың ішіндегі кибориумға қайтарылады.
There is no separate place for consecrated hosts to be distributed at Mass and those used for the homebound and sick. All consecrated hosts are kept in the ciborium inside the tabernacle. When bringing Communion to the homebound or sick, a small to medium sized receptacle called a pyx is used by lay ministers, deacons and priests. Most are made from pewter with designs ranging from plain to very ornate and come in varying sizes, depending upon how many consecrated hosts one will need. The pyx is usually carried in a protective case made out of leather called a burse. Most burses have a long, string like strap that can be worn around the neck. Catholics only administer the consecrated hosts outside of the church. Priests have both a home Mass kit and a "sick call" kit. These come in carrying cases with a handle and vary in size, depending upon what is needed. A sick call kit comes with a small vial filled with the Oil of the Sick for administering the Sacrament of the Sick along with the pyx for administering Communion, crucifix, prayer book, perhaps a vestment called a "stole" for administering the Sacrament of Reconciliation (Confession) and any other items deemed essential by the priest. The anointing of the sick and confession are the two Sacraments of Healing in the Catholic Church. Per the Church's teaching, it is inappropriate for a person to take the consecrated hosts into the home with them. After all sick calls have been made, the consecrated hosts are to be returned to the ciborium located inside the tabernacle.
Сақталған құрметті рәміз
Шығыс православие шіркеуінде қасиетті құпиялар (сакрамент) мәзбұратта (Ланг ру, αρτοφοριον, артофорион) немесе сандықта (ковчег) әрдайым құрбандық үстелінде сақталады. Мәзбұрат әдетте алтын, күміс немесе ағаштан жасалып, әсем безендіріледі. Ол көбінесе кішкентай шіркеу ғимаратына ұқсас болып келеді және әдетте үстінде крест орналасқан. Оны кішкентай есіктер немесе сырғып шығатын тартпа арқылы ашуға болады. Кейбір шіркеулер мәзбұратты және оның ішіндегі қасиетті құпияларды шаң мен ылғалдың өзгеруінен қорғау үшін шыны күмбезбен жабады. Православие христиандары қасиетті тамақтанғаннан бөлек, қасиетті тамаққа табынуды жасамайды. Алайда, Мәсіхтің денесі мен қанының нақты болуы қасиетті құпияларға құрметпен қарауды талап етеді. Діни қызметкерлер мәзбұратты қолданғанда міндетті түрде киім киюі керек. Қасиетті сыйлықтар литургиясы кезінде (яғни, сақталған қасиетті тамақтан қасиетті тамақ қабылданатын кезде), Ұлы кіру кезінде қасиетті құпиялар шығарылғанда, барлығы толық сәжде етеді – тіпті әншілер де ән айтуды тоқтатып, сәжде етеді, ал кіру үнсіз жүзеге асырылады. Православие христиандары қасиетті тамақ қабылдағанда, Мәсіхтің денесі мен қанының екеуін де қабылдайды. Бұл ауруларға берілетін қасиетті тамаққа да қатысты. Сондықтан, екеуі де мәзбұратта сақталады. Жыл сайын Ұлы бейсенбіде сақталған құпиялар жаңарып тұрады. Діни қызметкер осы литургия үшін қосымша Агнец (құрбандық қош) кесіп, оны қасиеттегеннен кейін, діни қызметкерлер қасиетті тамақ қабылдамас бұрын, қосымша Агнецті алып, Мәсіхтің қанынан бір тамшысын мұқият төгеді. Содан кейін оны өте ұсақ бөліктерге бөліп, толық кептіріп, мәзбұратқа салады. Диакон (немесе диакон болмаған жағдайда діни қызметкер) тазару рәсімдерін орындаған кезде өткен жылдың сақталған қасиетті тамағының қалдықтарын жейді. Әдетте, қасиетті орын (ғибадатхана) құпиялар сақталғанда, шам жағылып тұрады. Бұл төбеден ілінген жеке шам немесе құрбандық үстелінің үстінде немесе артында орналасқан жеті бұтақты шамдықтың жоғарғы шамшырағы болуы мүмкін.
In the Eastern Orthodox Church, the Holy Mysteries (reserved sacrament) are kept in a tabernacle (Lang ru, αρτοφοριον, artophorion) or ark (, kovchég) on the altar at all times. The tabernacle is normally wrought of gold, silver, or wood and elaborately decorated. It is often shaped like a miniature church building, and usually has a cross on top of it. It may be opened using small doors, or a drawer that pulls out. Some churches keep the tabernacle under a glass dome to protect it and the Holy Mysteries it contains from dust and changes in humidity. The Orthodox do not observe Eucharistic adoration as a devotion separate from the reception of Holy Communion. However, the real presence of the body and blood of Christ requires the Holy Mysteries to be respected. The clergy must be vested whenever they handle the tabernacle. During the Liturgy of the Presanctified Gifts (wherein Communion is received from the reserved Sacrament), when the consecrated Holy Mysteries are brought out during the Great Entrance, everyone makes a full prostration—even the chanters stop singing and prostrate themselves while the entrance is made in silence. When Orthodox Christians receive Holy Communion, they always receive both the body and the blood of Christ. This includes Communion taken to the sick. Therefore, both are reserved in the tabernacle. Every year on Holy Thursday, the reserved Mysteries are renewed. The priest will cut an extra Lamb (host) for that liturgy and after the consecration, just before the clergy receive communion, the priest will take the extra host and carefully pour a little of the blood of Christ over it. This host will then be cut into very small portions, allowed to dry thoroughly and placed in the tabernacle. The deacon (or priest, if there is no deacon) will consume whatever remains of the previous year's reserved sacrament when he performs the ablutions. Typically, a sanctuary lamp is kept burning in the Holy Place (Sanctuary) when the Mysteries are reserved. This may be a separate lamp hanging from the ceiling, or it may be the top lamp of the seven branch candlestick which sits either on top of the Holy Table or behind it.
Ауруларға арналған Қасиетті Тағам Православ және Шығыс ырымдары
Ауруларға қасиетті тағайын жасауға арналған ыдыс пикс деп те аталады. Дегенмен, ол католиктер, англикандар және лютерандар қолданатын ыдыстардан мүлдем өзгеше. Батыс ритуалдық христиандар қолданатын пикс тек қасиетті нан (хостия) сақтауға арналған, жалпақ, дөңгелек ыдыс болып табылады. Православ және Шығыс ритуалдарында қолданылатын пиксидтер көбірек мүмкіндіктерге ие, олардың мөлшері мен дизайны да әртүрлі болуы мүмкін. Олар металлдан жасалған қорпусқа ие болуы және мойынға ілу үшін тізбекпен жабдықталған болуы мүмкін. Қаптаманың ішінде бірнеше бөлімше бар. Бір бөлімшеде тығыз жабылатын қақпағы бар шағын қорап орналасқан, оған сақталған қасиетті құпиялар салынады. Сондай-ақ, шарапты аз мөлшерде және құпия құпиялардың бөлшегін сақтауға жеткілікті кішкентай тостағанға орын бар. Онда қадімгі шарапты (қасиетті емес) сақтауға арналған кішкентай бөтелке болады, ол қабылдау алдында бөлшекті жұмсарту үшін қолданылады, және дін қызметкері Мистериялардың бөлшегін қораптан алып, оны қол тигізбей тостағанға салуға арналған кішкентай қысқыш, сондай-ақ қасиетті тағайынды беруге арналған кішкентай қасық бар. Бұл ауру шақыру жинағы әдетте қасиетті үстелде немесе кейде құрбандық үстелінде сақталады. Жоғарыда айтылған жинақтың орнына, дін қызметкері тығыз жабылатын қақпағы бар шағын тостағанды қолдануы мүмкін. Ол тостағанға шарап құйып, оған сақталған құпия құпиялардың бөлшегін салып, қақпағын жабады. Содан кейін ол тостаған мен қасықты алып, ауруларға қасиетті тағайынды жасауға барады.
The receptacle for taking communion to the sick is also called a pyx. However, it is quite different from those used by Catholics, Anglicans and Lutherans. The pyx used by Western Rite Christians is a flat, circular container made to hold only consecrated hosts. The pyxides used in the Orthodox and Eastern Rites are designed for much more, and they, too, vary in size and designs may differ. They also may have a metal case with a chain attached so it can be hung around the neck. Inside the case are several compartments. One compartment contains a small box with a tightly fitting lid into which some of the reserved Holy Mysteries will be placed. There is also a place for a very small chalice, just enough to hold a small amount of wine and a particle of the reserved Mysteries. There will be a small bottle to hold ordinary wine (not consecrated) which is used to soften the particle before it is consumed, and a small pair of tweezers with which the priest removes a particle of the Mysteries from the box to place it in the chalice without touching it, and finally, a small communion spoon with which to administer Holy Communion. This sick call kit is normally kept on the Holy Table, or sometimes on the Table of Oblation. Rather than using a kit like the one described above, a priest may use a small chalice with a tight fitting lid. He pours a little wine into the chalice, places a particle of the reserved Mysteries in the wine, and attaches the lid. He will take the chalice and a communion spoon to administer Holy Communion to the sick.
Қасиетті сыйлықтар
Кейде Ұлы ораза кезінде кішкентай шатырды пикс деп атайды. Ол көбінесе үстінде крест белгісі бар, алтын жалатылған, қақпағы ашылатын төртбұрышты қорап болады. Ұлы ораза кезінде жексенбі күндері дін қызметкері қосымша нан (Құдайдың бейсенбісіндегідей) киелі Литургияда қолдану үшін қасиеттейді. Бұл нан қасиетті үстелдегі пиксте немесе кейде протезисте (Құрбандық үстелі) сақталады.
A smaller tabernacle sometimes referred to as a pyx, is used during Great Lent. It may be a rectangular, gold plated box, often with a cross on top, and with a hinged lid. On Sundays during Great Lent, the priest will consecrate extra hosts (in the same manner as on Holy Thursday), for use during the Presanctified Liturgy. These hosts will be kept in the pyx on the Holy Table, or sometimes on the Prothesis (Table of Oblation).
Англикан және епископ шіркеулері
Тек кейбір англикандық шіркеулер ғана англо-католик бағытында шатырларды қолданады, олар алтарға бекітіледі, оның артына, үстіне немесе бір жағына орналастырылады. Католик шіркеулеріндегідей, сақталған қасиетті заттың болуы «қасиетті шаммен» – мөлдір шыны ыдыстағы май немесе балауыз жалынымен көрсетіледі, ол шатырға жақын орналасқан. Әдетте, шатырда тек киборийлер мен қасиетті заттар сақталады, бірақ шарап немесе киелі майлар да онда орналастырылуы мүмкін. Шатыр бос болғанда, адалдар бей-жайша құрмет көрсету амалдарын (мысалы, иіліп немесе тізе бүгіп) жасамауы үшін оны ашық қалдыру қалыпты жағдай. Шатырлар көбінесе кедр ағашымен қапталады, тіпті одан жасалса да, оның хош иісі жәндіктердің көбеюіне кедерес жасайды. Э. Дж. Бикнелл «Отыз тоғыз мақалаға теологиялық кіріспе» еңбегінде: «Эдвард VI-ның алғашқы дұға кітабына сәйкес, аурулар шіркеуде діни қызмет өткізілген күні сақталған қасиетті заттармен қатысуы мүмкін» деп жазды. Англиканизмнің 39 мақаласының XXVIII мақаласы – «Иеміздің кешкі асы» және Методизмнің Діни мақалаларының XVIII мақаласы – «Иеміздің кешкі асы» сақталған қасиетті заттар Мәсіхтің бұйрығымен сақталмаған, тасымалданбаған, көтерілмеген немесе құлшынылған жоқ деп мәлімдейді. «Англикандық консилиар» газетінің негізін қалаушы, дін қызметкері Джонатан А. Мичиган бұл мақала «осы амалдарға тікелей тыйым салмайды, бірақ олардың ешқайсысының Киелі кітапта көрсетілмегенін атап, олардан сақ болуға шақырады» деп жазады. Осылайша, осы көзқараспен келісетін англикандық дін қызметкерлері аурулар шіркеуге бара алмаған жағдайда қатысу үшін сақталған қасиетті заттарды қолданды. Алайда, 1885 жылы Жоғарғы палата бұл практикаға қарсы шешім шығарып, «сақтау амалы Англия шіркеуінің дана және мұқият қайта қарастырылған тәртібіне қайшы келеді» деп жариялады. Өздерін «англокатоликтер» деп жариялайтын англикандықтар арасында протестанттық реформация шіркеу тарихындағы бір эпизод ретінде қарастырылады, ол енді олардың англикандық сенімін анықтамайды. Оксфорд қозғалысынан кейін сақтау Англикан қауымының көп бөлігінде кең таралды, ал кейбір шіркеулер салтанатты бата беру және/немесе Евхаристиялық құлшынықтың басқа түрлерін де өткізеді. Англо-католик ритуалдары мен рәсімдері жөніндегі нұсқаулықта (Ritual Notes) шатырлар көбінесе ағаштан жасалатыны айтылған. Бірақ олар алтыннан, күмістен немесе тіпті темірден де жасалуы мүмкін (егер темір алтын жалатылған ағашқа, соғылған металға немесе оюлы тасқа енгізілген болса). Егер материал металл болса, онда оның ішкі қабаты тополь немесе кедр ағашынан, сондай-ақ ақ жібек немесе алтын немесе күміс матадан жасалуы керек. Шатырды алтарға немесе градинге (сөреге) берік бекіту керек, бірақ қабырғадан алыс орналастыру қажет, сонда қанопай (қасиетті заттарды қамтитын кезде оны жабатын жамылғы) оны толық қоршап ала алады. Жамылғы ақ немесе литургиялық түстерге ие болуы мүмкін. Екінші шатыр болуы мүмкін, бірақ бір уақытта біреуі ғана қолданылуы керек. Шатыр қолданыста болғанда оның жанында шам жанып тұруы керек.
Only some Anglican parishes of Anglo Catholic churchmanship use tabernacles, either fixed on the altar, placed behind or above it or off to one side. As in Catholic churches, the presence of the reserved sacrament is indicated by a "presence lamp" – an oil or wax based flame in a clear glass vessel placed close to the tabernacle. Normally, only ciboria and Blessed Sacrament are placed in the tabernacle, although it is not uncommon for the wine or consecrated oils to be placed there as well. When the tabernacle is vacant, it is common practice to leave it open so that the faithful will not inadvertently perform an act of devotion (such as bowing or genuflecting). Tabernacles are customarily lined with, if not constructed from, cedar wood, whose aromatic qualities discourage insect life. E. J. Bicknell in A Theological Introduction to the Thirty Nine Articles writes that "According to the first Prayer Book of Edward VI the sick might be communicated with the reserved sacrament on the same day as a celebration in church." Article XXVIII — Of the Lord's Supper in Anglicanism's 39 Articles and Article XVIII — Of the Lord's Supper in Methodism's Articles of Religion state that "The Sacrament of the Lord's Supper was not by Christ's ordinance reserved, carried about, lifted up, or worshipped." The Rev. Jonathan A. Michigan, founder of The Conciliar Anglican writes that this Article "does not explicitly ban these practices but does add a note of caution about them by pointing to the fact that none of them is biblical." As such, the reserved sacrament was used by Anglican priests who held these views to administer communion to persons unable to attend church through illness. However, in 1885 the upper house of Convocation ruled against this practice, declaring "the practice of reservation is contrary to the wise and carefully revised Order of the Church of England". Among those Anglicans who identify as "Anglo Catholics," the Protestant Reformation is often considered one episode in church history that no longer defines their faith as Anglicans. After the Oxford Movement, reservation became commonplace in large parts of the Anglican Communion, and some parishes also perform services of solemn benediction and/or other forms of Eucharistic adoration. The Anglo Catholic manual of rites and ceremonies Ritual Notes described tabernacles as generally made of wood. They could however, be made of gold, silver or even iron (if the iron is enclosed in gilt wood, wrought metal or carved stone). If the material is metal there should be an inner lining of poplar or cedar wood which also has a lining of white silk or cloth of gold or silver. The tabernacle should be securely fixed to the altar or gradine (shelf), but away from the wall so that the conopaeum (a veil used to cover it when it contains the blessed sacrament) can completely surround it. The veil may be white or varying in liturgical colour. There may be a second tabernacle but not more than one can be in use at the same time. A lamp should remain lit nearby when the tabernacle is in use.