Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
2001 жылы Аргентинаның қаржы дағдарысындағы қатаң үнем шаралары
2001 austerity measures in the Argentine financial crisis
Corralito (koraˈlito) – 2001 жылдың соңында Аргентинаның экономика министрі Доминго Кавалло банктерден ақша алуға асығуды тоқтату мақсатымен қабылдаған экономикалық шаралардың бейресми атауы. Бұл шара апта сайын 250 ARS (сол кезде 1 АҚШ доллары = 1 ARS) көлемінде қолма-қол ақша алуды шектеді. Электрондық аударымдар мен несиелік және дебеттік карталар арқылы төлемдерге кедерес келтірілмеді. Испан тілінде corralito сөзі corral сөзінің кішіленген түрі, яғни "мал қорасы, жабық алаң" деген мағынаны білдіреді. Кішіленген түрі "кішкентай жабық алаң" және Аргентинада "балалардың ойын алаңы" мағынасында қолданылады. Бұл сөз шараның салдарынан қойылған шектеулерді білдіреді. Бұл терминді журналист Антонио Лайе ойлап тапты.
Corralito (koraˈlito) was the informal name for the economic measures taken in Argentina at the end of 2001 by Minister of Economy Domingo Cavallo in order to stop a bank run which implicated a limit of cash withdrawals of 250 ARS per week (at that time US$1 = 1 ARS). Electronic transfers and credit and debit card payments were not disrupted. The Spanish word corralito is the diminutive form of corral, which means "corral, animal pen, enclosure"; the diminutive is used in the sense of "small enclosure" and in Argentina also "a child's playpen". This expressive name alludes to the restrictions imposed by the measure. The term was coined by the journalist Antonio Laje.
Негізгі мәліметтер және алғашқы шаралар
2001 жылы Аргентина дағдарыстың ортасында болды: экономикасы толығымен тоқтап қалған (шамамен үш жылға созылған рецессия), ал валюта бағамы заң бойынша аргентиналық песоға шаққанда бір АҚШ долларына бекітілді, бұл экспортты бәсекеге қабілетсіз етіп, мемлекетті тәуелсіз ақша-кредит саясатын жүргізуден айырды. Көптеген аргентиналықтар, әсіресе компаниялар, экономикалық құлдыраудан және мүмкін девальвациядан қорқып, песоларын долларға ауыстырып, оларды банктерден үлкен сомаларда алып, көбінесе шетелдегі шоттарына (капитал қашуы) аударды. 2001 жылдың 1 желтоқсанында банк жүйесінің құлдырауына жол бермеу үшін үкімет барлық банк шоттарын уақытша тоқтатты, бастапқыда 90 күнге. Апта сайын тек шамалы сомада қолма-қол ақша алуға рұқсат берілді (бастапқыда 250 аргентиналық песо, кейін 300), және тек песомен есептелген шоттардан. АҚШ долларымен есептелген шоттардан ақша алуға рұқсат етілмеді, егер шот иесі қаражатты песоға айырбастауға келіспесе. Кредиттік карталар, дебеттік карталар, чектер және басқа да төлем құралдары арқылы операциялар әдеттегідей жүргізілуі мүмкін болды, бірақ қолма-қол ақшаның жетіспеуі халық пен бизнес үшін көптеген мәселелер тудырды.
In 2001, Argentina was in the midst of a crisis: heavily indebted, with an economy in complete stagnation (an almost three year long recession), and the exchange rate was fixed at one U. S. dollar per Argentine peso by law, which made exports uncompetitive and effectively deprived the state of having an independent monetary policy. Many Argentines, but most especially companies, fearing an economic crash and possibly a devaluation, were transforming pesos to dollars and withdrawing them from the banks in large amounts, usually transferring them to foreign accounts (capital flight). On December 1, 2001, in order to stop this draining from destroying the banking system, the government froze all bank accounts, initially for 90 days. Only a small amount of cash was allowed for withdrawal on a weekly basis (initially 250 Argentine pesos, then 300), and only from accounts denominated in pesos. No withdrawals were allowed from accounts denominated in U. S. dollars, unless the owner agreed to convert the funds into pesos. Operations using credit cards, debit cards, cheques and other means of payment could be conducted normally, but the lack of cash availability caused numerous problems for the general public and for businesses.
Тез әсері
Сол кездегі орташа аргентиналық күнделікті қолдану үшін банк жүйесін пайдаланбады; көптеген адамдардың жеке банктік шоты болмады және олар тек қолма-қол ақшамен амал жасады. Дебеттік карталар көп танымал емес еді және көптеген кәсіпорындарда оларды қабылдауға қажетті жабдықтар болмады. Сондықтан қолма-қол ақшаға қойылған шектеулер дағдарысты одан әрі күшейтіп, халықтың наразылығын тудырды. Президент Фернандо де ла Руа 2001 жылғы 20 желтоқсанда болған зорлық-зомбылық көтерілісінен кейін отставкаға кетті, бірақ сол кезде corralito шектеулері күшін жойған жоқ.
At the time, the average Argentine did not employ the banking system for daily uses; many did not have a personal bank account, and dealt only with cash. Debit cards were not popular and many businesses did not have the equipment to accept them. Thus the cash restrictions only exacerbated the recession and angered the public. President Fernando de la Rúa resigned on 20 December 2001 after violent riots, but the restrictions of the corralito were not lifted at the time.
Банктер мен олардың дағдарыстағы рөлі
Жалпы алғанда, банктер corralito-ға соққан жағдайға қатысты кінәнің бір бөлігін өз мойнына алды. 2001 жылдың ортасында банк иелері мен жоғары лауазымды шенеуніктерге Аргентинаның банк жүйесі құлауға бара жатқаны анық болғандықтан, олардың кейбіреуі бұл ақпаратты ең ірі депозит иелеріне жеткізіп, осы оқиғаны жеделдеткен болуы мүмкін. Көбінесе ірі компаниялар осылайша депозиттерін тез арада шетелге шығарып алды. Ал орта таптың клиенттеріне олар бұрынғысынша депозит салуға кеңес берді.
It is generally agreed that the banks had a share of the blame for the situation that led to the corralito. In mid 2001, it was probably clear to bank owners and high ranking officials that Argentina's banking system was going to crash, and some in fact may have spurred this outcome by letting their highest deposit holders know this news. These, mostly large companies, quickly moved their deposits abroad. Meanwhile, they continued to recommend their middle class customers to enter deposits.
Corralito-ның соңы және corralón-ның басталуы
Эдуардо Духальде президент болғаннан кейін АҚШ долларымен есептелген борыштар мен депозиттер күштеп Аргентина песосына айырбасталды – депозиттер үшін 1 долларға 1,4 песо, ал борыштар үшін 1,0 песо. Валюта бағамы 4 АРС/АҚШ долларына дейін өсті. Corralito corralón деп атау өзгертілді, себебі адамдар енді аптасына 250 доллар көтере алмайтын болды, бұл жаңа шектеудің нәтижесі емес, олардың доллары қалмағандықтан болды. Наразылықтар күшейді және банктер бірнеше айға жабылды. Сондай-ақ, corralito кейбір халықаралық банктер үшін тиімді бизнеске айналды деп саналады, себебі олар Аргентина үкіметімен келіссөздер жүргізіп, "жоғалған" ақша үшін компенсациялық облигациялар алды, олардың көп бөлігі ешқашан банктерінен шықпаған, тек бір бөлімшеден екіншісіне ауысқан еді. Дағдарыс кезінде көптеген банктер елде қалды, өз беделіне ауыр нұқсан келтірді және (кейбір жағдайларда) физикалық шабуылдарға қарсы тұрды. Ал басқалары проблемалар туындағанда қашып кетті (мысалы, Scotiabank-тің Аргентинадағы филиалы Scotiabank Quilmes).
After Eduardo Duhalde assumed the presidency, US denominated debt and deposits were forcibly exchanged for Argentine pesos at 1.4 pesos per dollar for deposits and 1.0 for debt. The exchange rate spiked to 4 ARS/USD. The corralito was renamed corralón as people could not longer withdraw $250 per week not because of a new limit but because they no longer had any dollars. Protests increased and banks were closed for months. It is also believed that in the end the corralito ended up being good business for some international banks since they negotiated with the Argentine government to receive compensation bonds for the "missing" money, which in a large proportion had never really left their banks, only moved from one branch to another. Most banks stayed in the country during the crisis, withstanding a severe damage to their reputation as well as (in certain cases) physical attacks. Others fled as soon as problems arose (for example, Scotiabank's Argentine branch, Scotiabank Quilmes).