Ж. Рубен Кларк: Американ заңгері, мемлекеттік қызметкер және дін көшбасшысы

Кіріспе

Американдық адвокат, мемлекеттік қызметкер және діни қайраткер (1871–1961)

Джошуа Рубен Кларк-кіші (1 қыркүйек 1871 – 6 қазан 1961) – американдық адвокат, мемлекеттік қызметкер және Иса Мәсіхтің соңғы күнгі қасиеттілер шіркеуінің (LDS Church) көрнекті қайраткері. Юта аймағының Грантсвилл қаласында туған Кларк АҚШ Мемлекеттік департаментінде танымал адвокат және АҚШ президенті Кальвин Кулидждің мемлекеттік хатшысының орынбасары болды. 1930 жылы Кларк Мексикадағы АҚШ елшісі болып тағайындалды. Кларк Юта университетін бакалавр дәрежесімен бітірді, онда ол үздік студент және студенттік ұйымның президенті болды. Кларк Колумбия университетінен заңгерлік білім алды, сондай-ақ өмірі бойы белсенді болған Phi Delta Phi халықаралық құқық академиясының мүшесі атанды. Кейіннен Кларк Джордж Вашингтон университетінде доцент болып жұмыс істеді. Бригам Янг университетінің (BYU) J. Reuben Clark Law Society және J. Reuben Clark Law School құрылымдары оның құрметіне аталған.

Ерте өмір

Кларк Джошуа Р. және Мэри Луиза Вулли Кларктың он баласының тұңғышы болды. Ол Туэле аңғарындағы Солт-Лейк-Ситиден оңтүстік-батысқа қарай 33 миль жерде орналасқан Грантсвилл қаласында дүниеге келді және өсті. Сол кезде Грантсвиллден Солт-Лейк-Ситиге дейін атпен және пойызбен төрт сағаттық сапар болатын. Осы аймаққа қоныс аударған ЛДС шіркеуінің мүшелері еңбекқор және қоғамдыққа бағытталған еді. Шаруашылық жұмысынан демалу үшін Кларк жастығынан бастап театрлық қойылымдарға қатысты. Ол жас кезінен-ақ көпшілік алдында сөйлеу, комедия мен юморға бейімділігін көрсетті. Кларк сонымен қатар шекарадағы балаларға арналған ойын-сауықтарға, қыста мұзда сырғанауға және жазда жүзуге қатысты. Кларктың әкесінің әкесі Дункер Фейде (Ағайындық шіркеуі) дінінде пастор болған. Кларктың әкесі Джошуа Юта штатының батысына қарай аң аулаушы және жүк тасушы болып жұмыс істеді, ал алғашқы жексенбілік құлшылыққа қатысқаннан кейін ЛДС шіркеуіне қызығушылық танытып, бір айдан соң крещение рәсімінен өтті. Юта аймағындағы мормон қауымдастықтарында білім мен мәдениет маңызды орын алды. Кларктың әкесі, ауыр еңбекке дағдыланған болса да, білімді және мәдениетті адам ретінде танымал болды. Крещениеден кейін көп ұзамай ол Грантсвилл қаласындағы мектепте мұғалім болып жұмысқа орналасты. Солт-Лейк-Ситиден көшіп келгеннен кейін көп ұзамай Кларктың әкесі Мэри Луиза Вуллиге үйленді, ол ата-анасы мормон пионерлерімен батысқа қарай жол тартқанда далада дүниеге келді. Кларктың әкесі Солт-Лейк-Ситиде жұмыс істеп жүргенде Шекспирдің пьесасын көру үшін сарада ұйықтаған, ал жақсы кітап сатып алу үшін үлкен құрбандықтарға баратын. Кларктардың үйіндегі кішкентай кітапхана тарих кітаптарынан, классикалық әдебиеттен, энциклопедиядан, Киелі кітаптан және ЛДС шіркеуінің басқа да діни еңбектерінен тұрды. Кларктың жастық шағындағы білімі шаруашылық өмірдің талаптары мен отбасының қарапайым жағдайына байланысты толық болмаса да, ол музыка сабақтарын алып, түрлі музыкалық топтарда ойнай алды. Ол алғаш пиколо, сосын флейтада ойнады. Кларктың әкесі Грантсвилл білім беру кооперативінің хатшысы, содан кейін инспекторы болды, 1878 жылы Туэль округінің мектеп инспекторы болып сайланды, Туэль округінің білім беру қауымдастығының президенті болды, ал 1879 жылы екі үлкен ұлының көмегімен есепші және салық жинаушы болып жұмыс істеді. Кейіннен әкесі жергілікті жеке мектепте сабақ бергенде, Кларк алғаш рет ресми білім алу мүмкіндігіне ие болды. Ол он жаста болды және оның анасы оны оқыған. Кларк әр семестрде мектепке бармады; кейде қаржылық қиындықтар мен шаруа жұмыстары оны үйде ұстады. Бірде оның әкесі Кларктың "мектепке бармағаннан гөрі аш қалуды артық көретінін" айтқан. Сегізінші сыныпты бітіргеннен кейін, Грантсвилл мектебіндегі ең жоғары сыныпты аяқтаған Кларк оны тағы екі рет қайталады.

Clark was the first of ten children born to Joshua R. and Mary Louisa Woolley Clark. He was born and raised in Grantsville, Utah, 33 miles southwest of Salt Lake City in Tooele Valley. At the time, it was a four hour trip by buggy and train from Grantsville to Salt Lake City. The LDS Church members who settled the area were industrious and community oriented. As a break from farmwork, Clark participated in dramatic productions from his youth. He displayed a talent for public speaking, comedy, and humor at a young age. Clark also participated in the childhood diversions available on the frontier, sledding in the winter and swimming in the summer. Clark's grandfather had been a minister in the Dunker Faith (Church of the Brethren). Clark's father, Joshua, had worked his way west through Utah as a trapper and freighter and felt drawn to the LDS Church after attending his first Sunday service, being baptized a month afterward. Education and culture were important in the Mormon communities in Utah Territory. Clark's father, although accustomed to hard physical labor, was also reputed to be a knowledgeable, culturally oriented man. He was hired soon after his baptism to teach school in Grantsville. Shortly after moving there from Salt Lake City, Clark's father married Mary Louisa Woolley, who was born on the plains as her parents made their way west with the Mormon pioneers. Clark's father was the sort of man who, while doing business in Salt Lake City, would sleep in a hay loft to afford to see a Shakespearean play, and he would make great sacrifices to afford to buy a good book. The small library in the Clark home was made up of history books, classics, an encyclopedia, the Bible, plus other religious works of the LDS Church. Although the younger Clark's education was spotty in his youth because of the demands of farm life and meager family resources, he was able to take music lessons and to play with various bands. He played the piccolo and then the flute. Clark's father became the clerk, then superintendent, of the Grantsville educational co operative, was elected the Tooele County Superintendent of Schools in 1878, became president of the Tooele County Education Association, and by 1879 was assessor and tax collector, with his two eldest sons helped with the accounting and record keeping. When his father later taught at a local private school, Clark was able to be formally educated for the first time. He was ten years old and had been schooled by his mother. Clark was not at school every term; sometimes, financial difficulties and farm work kept him at home. His father once related that Clark would "rather miss his meals than to miss a day from school." After completing the eighth grade, the highest grade offered at the Grantsville school, Clark repeated it two more times.

Колледж білімі және ерте мансап

1890 жылы 19 жасында және әкесінің келісімімен Кларк Солт-Лейк-Ситиге соңғы күнгі қасиеттілер университетіне оқуға жіберілді. Кларк ақша жинап, әпкесімен бірге тұрып, өте жақсы баға алды. Мектеп директоры Джеймс Э. Талмидж болды, ол LDS шіркеуінің ең көрнекті ғалымы және ғалымы. Талмидж Кларкты Дезерет мұражайының көмекшісі (кейін – мұражай меңгерушісі) қызметіне алды. Бұл жалақылы лауазым болды және Кларктің жоғары біліміне үлкен көмек қосты. Мұражай меңгерушісінің лауазымы миссионерлік міндет саналды және Кларкты LDS шіркеуінің толық уақытты ресми миссиясына шақырудан босатты. Талмидж директорлық қызметтен босатылып, LDS шіркеуі үшін жаңа колледж құруға шақырылғанда, ол Кларкты химия зертханасының көмекшісі және кеңсе қызметкері ретінде өзімен бірге алып келді. Кларк мұражайда кураторлық қызметін жалғастырса да, бұл оның қаржылық жағдайына көмектесті және алты жылдық білімін төрт жылда аяқтауына мүмкіндік берді. Оның екі жылы орта мектептің бағдарламасын аяқтауға кетті. Талмидж Кларкты "Ютадан шыққан ең ұлы жан" деп атап, оны шығыс университетіне оқуға шақырды. 1894 жылы Кларк Юта университетіне түсті. Кларк қарапайым өмір сүрді және тіпті әкесін ішінара асырады, ол шіркеудің Солтүстік штаттардағы миссиясында миссионер болып қызмет етіп, кейін миссия президенті болды. Талмидж кейін Юта университетінің президенті болды және жақында құрылған Геология кафедрасының алғашқы профессоры атанды. Кларк 1898 жылы бітірушілердің арасында үздік бітіруші болып аталды, сонымен бірге Талмидждің кеңсе қызметкері және университет оқытушысы болып жұмыс істеді. Ол 1894 жылы Солт-Лейк-Ситиде тұратын Чарльз Роско Савиджтің кіші қызы Луасин ("Люта") Аннетта Савиджпен танысты, бірақ оған үйленуге шамасы келмеді. Ол балабақшада сабақ берді, кейін Кларкпен төрт жыл кездесіп, әкесінің дүкенінде жұмыс істеді. Олар 1898 жылдың 14 қыркүйегінде Солт-Лейк ғибадатханасында үйленді. Талмидж осы рәсімді алғаш рет орындады. Той Люттің тілегі бойынша шағын болды, себебі Кларқтың қаржылық жағдайы төмен еді, бірақ ол өркендеген отбасыдан шыққан. Бірнеше күннен кейін Кларк оларға тұратын жер табу және жаңа Хебер-Сити орта мектебінің мұғалімі және директоры ретінде алғашқы жұмысын бастау үшін Юта штатының Хебер қаласына кетті. Келесі жылы Кларк соңғы күнгі қасиеттілер университетінде оқытушы болып жұмысқа орналасты, бірақ ақпан айында Солт-Лейк бизнес колледжінде оқыту үшін жұмысынан кетті. Жозеф Нельсон колледждің директоры болды және Кларк үшін маңызды демеуші болды. 1900 жылдың күзінде Кларк Юта штатының Седар-Сити қаласына филиалдық нормалық мектептің директоры болу үшін барды. Келесі жылы Кларк Солт-Лейк бизнес колледжінде Сауда құқығы пәнінің оқытушысы, стенография бөлімінің директоры және Факультет хатшысы болып жұмыс істеді. 1903 жылы Нельсон Юта Ұлттық Банкінің кассирі болып тағайындалды, ал Кларк колледждегі оның көптеген міндеттерін өз мойнына алды. Сол жылы Нельсон Кларкқа заң факультетіне оқуға ақы төлеуді ұсынды, ал Кларк Колумбия университетіне өтініш берді. Ол қабылданды және заң бойынша барлық білімін Колумбияда алды.

In 1890, at age 19 and with his father’s consent, Clark was taken to Salt Lake City to enter Latter day Saints' University. Clark lived at the home of an aunt to save money, and he earned extremely high grades. The principal of the school was James E. Talmage, the foremost scholar and scientist in the LDS Church. Talmage hired Clark to be the assistant curator (and later, curator) for the Deseret Museum. It was a paid position and helped immensely to support Clark during his higher education. The curator position was also considered a mission and relieved Clark of being called to serve a formal full time mission for the LDS Church. When Talmage was released as principal and called to create a new college for the LDS Church, he brought Clark with him as his chemistry lab assistant and clerk. While Clark would still curate at the museum, this helped Clark with his financial support and enabled him to finish six years of advanced schooling in four. Two of the years were intended to finish his unmet high school requirements. It was Talmage who called Clark "the greatest mind ever to leave Utah" and who encouraged him to attend an eastern university. In 1894, Clark entered the University of Utah. Clark lived frugally and was even able to partially support his father, who had been called to serve as a missionary in the church's Northern States Mission, then as the mission president. Talmage later became the president of the University of Utah and was also the first recipient of the recently endowed Deseret Professorship of Geology. Clark graduated in 1898 as valedictorian of his graduating class, while still serving as clerk to Talmage and on the faculty of the university. He had met Luacine ("Lute") Annetta Savage, the youngest daughter of Charles Roscoe Savage of Salt Lake City, in 1894, but he could not afford to marry her. She taught kindergarten and then worked at her father's store while dating Clark for four years. They married on September 14, 1898, in the Salt Lake Temple. Talmage performed the sealing, the first that he performed. The couple had a modest reception by Lute's choice, owing to Clark's small means, but she came from a prosperous family. A few days later, Clark left for Heber, Utah, to find a place for them to live and start his first career position as a teacher and principal of the new Heber City High School. The next year, Clark signed on as a teacher at Latter day Saints' University, but he resigned in February to teach at Salt Lake Business College. Joseph Nelson headed the college and became an important benefactor to Clark. In the fall of 1900, Clark went to Cedar City, Utah, to become the principal of the Branch Normal School. The following year, Clark was an instructor in Commercial Law, Principal of the Shorthand Department, and Secretary of the Faculty at Salt Lake Business College. In 1903, Nelson was named cashier of the Utah National Bank, and Clark assumed most of his duties at the college. That year, Nelson offered to pay for law school for Clark, and Clark applied to Columbia University. He was accepted, and he received his entire education in law at Columbia.

Колумбия

Колумбия құқық мектебінің екінші жылының басында Кларк Колумбия құқық журналының редакциялық кеңесіне сайланды. Ол кеңестегі ең үлкен мүше, үйленген жалғыз адам және құқық мектебіндегі жалғыз Әйелдердің соңғы күндік қасиеттісі болды. 1905 жылы құқық мектебінің екінші курсын аяқтағаннан кейін Нью-Йорк адвокатурасына қабылданды. 1906 жылы құқық бакалавры дәрежесін алды. Оқу кезінде Кларк Джеймс Браун Скоттпен бірге 772 беттік "Квази-шарттар бойынша істер" (1905) кітабын жазған. Скотт оны Мемлекеттік департаменттің көмекші заң кеңесшісі лауазымына ұсынды және Кларк 1906 жылдың 5 қыркүйегінде тағайындалды.

Мемлекеттік қызмет және заңгерлік мансап

Кларк мемлекеттік қызметін 1906 жылы Мемлекеттік департаментке көмекші заңгер болып тағайындалғаннан бастады. Вашингтондағы қызметі кезінде Кларк отбасы (Кларк, оның әйелі және төрт баласы) АҚШ Сенатындағы Рид Смут тыңдауларына байланысты туған дау-дамайдың ортасында болды. Мемлекеттік департаментте көмекші заңгер, кейін заңгер қызметін атқаратын Кларк, халықаралық маңызы бар мәселелерге жиі тап болды. Мысалы, 1911 жылы Мексика революциясы басталғанда, ол маңызды шешімдер қабылдауға және мемлекеттік хатшы мен Говард Тафтқа қадамдар ұсынуға шақырылды. Кларкты ерекше алаңдатқан мәселе – Мексика отарларында тұратын және жиі қақтығыстың ортасына түсіп, революционерлер тарапынан наразылыққа ұшыраған соңғы күннің қасиеттілерінің жағдайы еді. 1913 жылы Вудро Вильсон сайланғаннан кейін Мемлекеттік департаменттен кеткен соң Кларк заңгерлік практикаға көшті. Оның отбасы Ютаға оралды, ол Вашингтон, Нью-Йорк және Солт-Лейк-Ситиде халықаралық және корпоративтік құқық саласындағы заң кеңселерiн ашты. Оның алғашқы маңызды клиенттерінің бірі – Калифорниядағы жапондықтарға қарсы дискриминацияға қарсы күресу үшін оның қызметін пайдаланған Жапон үкіметі болды. Жапон үкіметінің өкілдері оған Токиодағы тұрақты кеңесші болуға және Император сарайында тұруға ұсыныс жасады. Кларк, Джозеф Ф. Смиттің кеңесімен, бұл ұсыныстан бас тартты. АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанда, Кларк Армиядағы Бас сот судьясының офицерлік резервтік корпусына майор болып кірді, кейін Бас сот судьясының арнайы кеңесшісі болуы сұралды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Кларк АҚШ Бас прокурорының кеңсесінде жұмыс істеді. Ол сондай-ақ, Селективтік қызмет ережелерін жасауға қатысты. 1926 жылы Мексикамен қарым-қатынастардың шиеленісуіне байланысты Кларк қайтадан мемлекеттік қызметке шақырылды. Мексика істеріндегі тәжірибесі мен дипломатиядағы білігі АҚШ президенті оны Мексика мен Америка аралас талаптар комиссиясына тағайындағанда бағаланды. 1924 жылы екі ел арасындағы ақшалық дауларды реттеу үшін құрылған комиссия Мексикамен соғыстан қашудың ең тиімді жолы деп есептелді, ол АҚШ Латын Америкасында әскери күш қолдануға қасақана тырысады деген пікірді жоққа шығарды. Меморандум – 238 беттен тұратын, АҚШ-тың жарты шарлық қамқорлық философиясының барлық нюанстарын зерттейтін мақала. Ол Мемлекеттік департаменттің ресми құжаты ретінде жарияланды және көп жылдар бойы оқулықтарда жартылай қайта басылды. Морроу Сенатқа өту үшін елшіліктен кеткеннен кейін Кларк оның орнына ұсынылды. Герберт Гувер 1930 жылдың 3 қазанында Кларкты Мексикадағы АҚШ-тың Төтенше және Өкілетті Елшісі етіп тағайындады. Бұл АҚШ-тың сыртқы саясатындағы маңызды лауазым болды және оған зор бедел әкелді. Кларк 1930-1933 жылдар аралығында Мексикадағы АҚШ елшісі қызметін атқарды. Кейіннен, Кларк ЛДС шіркеуінің Бірінші президенттігінде қызмет етіп жүргенде, Президент Франклин Д. Рузвельт оны Монтевидеода (Уругвай) өткен Панамерикалық конференцияға делегат ретінде шақырып алды. 1933 жылы Рузвельт Кларкты жаңадан құрылған Шетелдік облигацияларды қорғау кеңесіне мүше етіп тағайындады.

Clark began his government service in 1906, when he was appointed Assistant Solicitor to the State Department. During his tenure in Washington, the Clark family (consisting of Clark, his wife and four children) was in the wake of the controversy over the Reed Smoot hearings in the US Senate. In his position as Assistant Solicitor and then as Solicitor in the State Department, Clark was often confronted with critical issues of international consequence. For example, when the Mexican Revolution erupted in 1911, he was called upon to make crucial decisions and recommend courses of action to the secretary of state and Howard Taft. Of particular concern to Clark was the plight of the Latter day Saints who lived in the Mexican colonies and were often caught in the middle of the conflict and whose presence in Mexico was resented by the revolutionaries. After resigning from the State Department in 1913, after the election of Woodrow Wilson, Clark turned his attention to the practice of law. His family returned to Utah, and he opened law offices in Washington, DC; New York City; and Salt Lake City, specializing in international and corporate law. One of his first major clients was the Japanese government, which enlisted his services to combat anti Japanese discrimination in California. Officials in the Japanese government extended an offer for him to become their permanent counsel in Tokyo and to reside in the Imperial Palace. Clark declined the offer, partly on the advice of Joseph F. Smith. When the United States entered World War I, Clark was commissioned as a major in the Judge Advocate General Officer Reserve Corps (Army) and later asked to become Special Counsel to the Judge Advocate General. Also during World War I, Clark worked in the U. S. Attorney General's office. He also participated in creating the regulations for the Selective Service. In 1926, Clark was called back into government service as tensions with Mexico flared. His past experience in Mexican affairs as solicitor and his experience in diplomacy were called upon as the US President appointed him to the Mexican and American Mixed Claims Commission. The Commission, established by treaty in 1924 to settle monetary disputes between the two countries, was thought to be the best means of avoiding war with Mexico. which repudiated the idea that the United States could arbitrarily use military force in Latin America. The Memorandum was a 238 page treatise exploring every nuance of the US's philosophy of hemispherical guardianship. It was published as an official State Department document and partially reprinted in textbooks for years. When Morrow resigned as ambassador to serve in the U. S Senate, Clark was recommended as his replacement. Herbert Hoover appointed Clark as Ambassador Extraordinary and Plenipotentiary of the United States to Mexico on October 3, 1930. That was a key post in US foreign relations and earned him instant prestige. Clark served as US ambassador to Mexico from 1930–1933. Later, while Clark was serving in the LDS Church's First Presidency, he was summoned to the White House by President Franklin D. Roosevelt, who asked him to be a delegate to the Pan American Conference at Montevideo, Uruguay. Again, in 1933, Roosevelt tapped Clark, this time to serve on the newly formed Foreign Bondholders Protective Council.

ЛДС шіркеуінің қызметі

1925 жылдың маусым айында Кларк ИСА-ның (Жас ерлердің өзара көмектесу қауымдастығы) басқармасына тағайындалды. 1933 жылдың сәуір айында Кларк шіркеудің Бірінші президенті Хебер Дж. Грантқа екінші кеңесші болып шақырылды. Грант Бірінші президенттік лауазымын бір жылдан астам бос ұстады, Кларк елшіліктен кетіп, қажетті мемлекеттік мәселелерді шеше алғанға дейін. Кларк 1933 жылдың 6 сәуірінде Гранттың екінші кеңесшісі болып бекітілді. Ол 1931 жылдың желтоқсан айында қайтыс болған Чарльз У. Ниблидің орнын басты. Бұл шақыру Ниблидің өлімінен кейін Кларк шақырылғанға дейін болған кешігу үшін де, сондай-ақ кеңесшілердің әдетте шіркеудің жоғары билігінен таңдалатынын ескере отырып, ерекше жағдай болды. Кларк бұрын шіркеуде палуан президенті немесе епископы болған емес. Ол Грантты өзіне жүктеген әкімшілік міндеттердің бір бөлігінен босатуға кірісті, бұл оның шаршауына себеп болатын. Грант өмірі бойымен бизнесте белсенді болды және жаңа екінші кеңесшісіне мүмкіндігінше бизнес және мемлекеттік мүмкіндіктерді пайдалануды ұсынды. Грант Кларктың шіркеуден тыс көшбасшылық қызметке қатысуы ИСА шіркеуінің мүдделеріне ең жақсы қызмет етеді деп сенді. Бірінші президенттікке қосылғаннан кейін бір апта өткен соң, Кларктан Нью-Йоркте орналасқан АҚШ-тың «Equitable Life Assurance Society» директорлар кеңесіне орын алуы сұралды. Одан кейін ол Панамерикандық конференцияға делегат ретінде тағайындалды. Грант екі ұсынысқа да келісім берді, ал Кларк қайтадан қызмет етуге міндетті деп ойлады. 1933 жылдың қазан айында өткен шіркеудің Бас конференциясынан кейін Рузвельт Кларктан Сыртқы облигация иелерін қорғау кеңесінде қызмет етуін сұрады. Ұлы депрессия әлемдік экономиканы қиратқанда, АҚШ азаматтарына тиесілі шетелдік облигациялардың бір миллиард доллары төленбеді. Кларк кеңестің төленбеген облигациялар бойынша ақшаны қайтару жөніндегі күш-жігерін басқаруы сұралды, алдымен бас кеңесші ретінде, содан кейін кеңес президенті ретінде. 1933 жылы Кларк ИСА шіркеуінің әлеуметтік саясатын өзгертуді ұсынды, ол мүшелерді шіркеуден бұрын үкіметтен көмек сұрауға бағытталған, Солт-Лейк Пионерлік қауымының Гарольд Б. Ли енгізген жаңа тәсілдерді қабылдауға шақыру арқылы, мысалы, жұмыспен қамтуды үйлестіру, ферма мен консервілеу зауыдатын ұйымдастыру және Юта компаниясының сатылмаған, кемшілікті өнімдерін жөндеу және сату үшін қауым мүшелеріне жұмыс орындарын ұйымдастыру сияқты шіркеу мүшелеріне көмектесу.

In June 1925, Clark was appointed to the LDS Church's board of the Young Men's Mutual Improvement Association. In April 1933, Clark was called to serve second counselor in the church's First Presidency to Heber J. Grant. Grant held the position in the First Presidency vacant for over a year until Clark was able to resign from his ambassadorship and resolve necessary government matters. Clark was sustained as second counselor to Grant on April 6, 1933. He replaced Charles W. Nibley, who had died in December 1931. The call was unusual not only for the delay between Nibley's death and Clark's call, but also because counselors were generally selected from within the church's general authorities. Clark had also never been a stake president or bishop in the church. He immediately set out to relieve Grant of some of the administrative duties he placed upon himself that became a source of fatigue. Grant had been active in business throughout his life and encouraged his new second counselor to continue to take advantage of business and governmental opportunities whenever possible. Grant believed the interests of the LDS Church would be best served by Clark continuing to be involved in leadership endeavors outside the church. A week after joining the First Presidency, Clark was asked to fill a position on the board of directors of the Equitable Life Assurance Society of the United States, headquartered in New York. Soon afterward came the appointment as a delegate to the Pan American Conference. Grant gave his approval to both proposals, and Clark felt duty bound to again serve. Following the church's October 1933 General Conference, Roosevelt again asked Clark to serve on the Foreign Bondholders' Protective Council. As the Great Depression ravaged the world's economies, a billion dollars in US citizen owned foreign bonds had fallen into default. Clark was asked to lead the council's effort in recovering money on the defaulted bonds, first as general counsel and then as council president. In 1933, Clark began urging change in the LDS Church's welfare policy, which directed members to seek assistance from the government before the church, to adopt many of the innovative techniques instituted by Harold B. Lee of the Salt Lake Pioneer Stake to aid church members, such as employment co ordination, operation of a farm and cannery, and the organization of jobs for stake members to refurbish and sell a Utah company's unsold, defective products.

Елшілік

1934 жылдың қыркүйегінде Гранттың алғашқы кеңесшісі Энтони У. Ивинс қайтыс болды. 1934 жылдың қазан айында Кларк елші және Он екі елшілердің кворумының мүшесі болып бекітілді. Одан кейін ол Гранттың бірінші кеңесшісі, ал екінші кеңесшісі ретінде Дэвид О. Маккей тағайындалды. 1935 жылы Грант жаңа "Шіркеу қауіпсіздігі" бағдарламасын ұсынды, ол 1938 жылы "Тұрмыстық жоспар" деп аталды. Бұл жоспар еңбекқорлықты және жеке жауапкершілікті ынталандырып, мүшелерге үкіметке тәуелділіктің "зиянын тигізетін жүйесіне" сүйенудің орнына шіркеуге жүгінуге мүмкіндік берді. Тұрмыстық жоспар шіркеудің күш-жігерін біріктіріп, "Әдемілендіру бағдарламасын", шіркеу шаруашылықтарын, Deseret Industries және Епископтың орталық қоймасын қамтитын болды. 1936 жылдың 2 қазанындағы қасиетті президенттердің арнайы мәжілісінде Кларк шіркеудің тұрмыстық әл-ауқатын қамтамасыз ету мақсатын былай түсіндірді: "Тұрмыстық жоспардың нақты, ұзақ мерзімді мақсаты – шіркеу мүшелерінің, берушілер мен алушылардың мінезін қалыптастыру, олардың ішіндегі ең жақсы қасиеттерін дамыту және осы шіркеудің миссиясы, мақсаты және болу себебі болып табылатын рухтың жасырын байлығын гүлдендіру және жеміс беру". Кларк берген кеңес ЛДС шіркеуінің тұрмыстық әл-ауқатын қамтамасыз етудің басшылық қағидасы болып табылады. 1940 жылы Кларк жалпы конференцияның сессияларын жабық радиоарнасы арқылы қосымша жиналыс залдарына тарату жобасын бастады. 1940 жылдың ақпан айында Грант денесінің сол жағын сал болып қалдырған инсульт алды. Одан кейін Маккей де ауыр сырқатқа шалдықты, сондықтан Кларк қажеттілік туғанда ЛДС шіркеуінің басқаруын өз қолына алды, бірақ ол әрқашан Бірінші Президенттіктің басқа мүшелерін хабардар етіп, кез келген маңызды шешім қабылдамас бұрын олармен кеңесетін. Грант қайтыс болғаннан кейін Кларк пен Маккей Джордж Альберт Смиттың бірінші және екінші кеңесшілері болды. Алайда, Смит қайтыс болып, Маккей шіркеу президенті болғанда, ол кейбір адамдарды таң қалдырды, өйткені ол Кларкты екінші кеңесшісі етіп таңдады, ал Стивен Л. Ричардс бірінші кеңесшісі болды. Маккей Ричардстың елші ретінде ұзақ қызмет еткенін, Кларкты өзінің бірінші кеңесшісі етпеуінің жалғыз себебі ретінде көрсетті, ал Кларк пен Маккейдің басшылық стилі әртүрлі болды. Кларк жалпы конференцияда екінші кеңесші болып бекітілген кезде былай деді: "Раббының қызметінде, сіз қайда қызмет етесіз маңызды емес, қалай қызмет етесіз – сонда ғана маңызды. Соңғы күнгі қасиеттілер Иса Мәсіх шіркеуінде адам өзі шақырылған орынға ие болады, бұл орынды іздемейді де, одан бас тартпайды да". 1959 жылы Ричардс қайтыс болғаннан кейін Кларк бірінші кеңесші лауазымына қайта оралды. Ол 1961 жылдың 6 қазанында қайтыс болғанға дейін бұл лауазымда қызмет етті, бірақ Маккей Кларкты көптеген шешімдерді қабылдаудан шеттетіп қойды. Кларк Бірінші Президенттікте болған кезінде шіркеудің әкімшілік жаңалықтарының көпшілігіне тікелей қатысты. Ол әсіресе аймақтық діни кеңестерді құруға белсенді түрде атсалысты.

In September 1934, Grant's first counselor, Anthony W. Ivins, died. In October 1934, Clark was ordained an apostle and member of the Quorum of the Twelve Apostles for purposes of seniority. Immediately thereafter, he was set apart as Grant's first counselor, with David O. McKay as the second counselor. In 1935, Grant presented a new "Church Security" program, renamed the "Welfare Plan" in 1938, which encouraged industry and personal responsibility and enabled the members to turn to the church instead of relying on the "demoralizing system" of government dependence. The Welfare Plan would centralize the church's efforts and grow to include a "Beautification Program," church farms, Deseret Industries, and a Bishop's Central Storehouse. In a special meeting of stake presidents on October 2, 1936, Clark would capture the goal of church welfare: "The real long term objective of the Welfare Plan is the building of character in the members of the Church, givers and receivers, rescuing all that is finest deep down inside of them, and bring to flower and fruitage the latent richness of the spirit which after all is the mission and purpose and reason for being of this Church." Clark's counsel remains the guiding principle of LDS Church welfare. In 1940, Clark initiated a project to transmit sessions of general conference to additional assembly halls via closed circuit radio. In February 1940, Grant suffered a stroke that left the left side of his body paralyzed and eventually led to his virtual incapacitation. Soon afterward, McKay fell seriously ill, and by necessity, Clark took hold of the reins of LDS Church administration, but he always kept the other members of the First Presidency apprised and consulted with them prior to making any major decision. After Grant's death, Clark and McKay were also first and second counselors, respectively, to George Albert Smith. However, when Smith died and McKay became church president, he surprised some by choosing Clark as his second counselor, with Stephen L Richards as first counsel. McKay cited Richards's longer tenure as an apostle as the only reason for not making Clark his first counselor, and Clark's leadership style clashed with McKay's way of doing things. It was upon being sustained as second counselor in a general conference that Clark famously remarked, "In the service of the Lord, it is not where you serve but how. In the Church of Jesus Christ of Latter day Saints, one takes the place to which one is duly called, which place one neither seeks nor declines." Clark was returned to the position of first counselor after Richards died in 1959. Although he served in that capacity until his death on October 6, 1961, McKay excluded Clark from much of the decision making. Clark was closely involved with most of the administrative innovations of the church while he was in the First Presidency. He was involved especially in advocating for regional priesthood councils.

Өлім

Кларк 1961 жылғы 6 қазанда өзінің резиденциясында, 80 D Street, Солт-Лейк-Сити, Юта штатында тоқсан жасында қайтыс болды. Кларк Бірінші Президент құрамында 28 жылдан астам қызмет етті, бұл шіркеу президенті болмаған кез келген адамнан ұзақ уақыт. Квинн Кларктың жас кезінде "он тоғызыншы ғасырдың соңында Америкаға тән нәсілшілдікке толығымен ие болғанын" жазды. Кларктың тумашылдық көзқарастары 1898 жылы Юта университетінде сөйлеген сөзінде айқын болды, онда ол: "Америка Еуропаның лас ағынды суларын ағызатын шұңқыр бассейні болудан бас тартуы керек" деп мәлімдеді. Кларк ақырында өзінің кейбір нәсілдік және этникалық көзқарастарын өзгертті, бірақ басқаларын өмірінің соңына дейін сақтады. 1956 жылы шіркеу аудиториясына АҚШ-тың Мексикадағы елшісі ретінде қызмет еткені туралы сөйлеген Кларк Мексикаға "мексикалықтарға үлкен бейімділікпен" барғандығын мойындады. Алайда ол сол халықтың тарихын біліп, араларында өмір сүрген сайын, оларға деген зор сүйіспеншілігі арта түсті. 1913 жылы жапон елшілігінің атынан заңгерлік жұмыс істегеннен кейін Кларк жапондықтарға деген көзқарасы жұмсарады. Квинннің айтуынша, оның күйеу баласы Мервин С. Беннион Пёрл-Харборға шабуыл кезінде қаза тапса да, Кларк "жапондарға ешқандай қаһарлылық сезінбеді және танытпады". 1945 жылы 3 тамызда Кларк бір морг әскери қызметшісіне: "Менің [жапон] нәсіліме деген мейірімділігім ғана бар". Кларк өмір сүрген кезде Юта штатында факті бойынша сегрегациялық саясат болды, ал африкалық нәсілді ерлер ЛСД діни қызметкерінен шеттетілді. Чиркінің басшысы ретінде Кларк ақ пен қараны әлеуметтік интеграциялауға қарсылық білдірді және түрлі нәсілдердің аралас некелеріне қатаң қарсылық білдірді. Ол 1949 жылы жазған хатында былай деп түсіндірді: "Олар діни қызметкерлікке лайық емес болғандықтан, шіркеу негр нәсілімен әлеуметтік қатынасқа бармауға шақырады, өйткені мұндай қатынас некеге әкеледі, ал ұрпақ негр қанына ие және сондықтан біздің Киелі жазбаларда көрсетілген тыйым салуға жатады". Кларк, дегенмен, Браунның білім беру жөніндегі кеңеске қарсы ісін қолдап, "Соңғы күннің қасиеттілері азаматтық істерде [қараларға] барлық құқықтары, артықшылықтары, бостандықтары мен қорғанысын береді, бұл олардың барлық әлеуметтік, экономикалық және саяси қызметтеріне кепілдік береді" деп мәлімдеді. Куинн "Рубен өмір бойы еврейлерді жек көріп, оларға сенімсіздік танытқан бір этникалық топ бар екенін" айтады. Квинннің айтуынша, Кларк өзінің жеке кітапханасында "Сион ақсақалдарының хаттамалары" кітабының бірнеше данасын сақтап, оны және басқа да антисемиттік басылымдарды әріптестерімен және таныстарымен бөлісті. Ол антисемиттік көзқарасын "кодты сөздермен ашық және жеке түрде" білдірді және өзінің шіркеудегі орнын "иудей ықпалы" деп санаған нәрсеге кедергі жасау үшін қолданды. Нацистік Германия Австрияны басып алғаннан кейін, Кларк австриялық мормондардың еврей дінінен ауған, қауіпсіз жерге көшіп кету үшін шіркеудің көмегін сұраған үмітсіз өтініштерін қабылдамады. Кларктың антисемитизмі, кем дегенде, оның жалындаған антикоммунизмінен туындаған сияқты. Куинн "американдық антикоммунистердің бәрі де антисемит болмағанымен, олар неғұрлым қатал болған сайын антисемит болды. Рубеннің коммунизмге қарсы және антисемитизмге қарсы тұруы осы үрдістің көрінісі болды". Кларктың көзқарастары оны ЛДС шіркеуінің президенті Дэвид О. Маккеймен келіспейді, оның "иуделерге, сионизмге және Израиль мемлекетіне деген оң көзқарасы президент Кларктің антисемиттік көзқарастары мен әкімшілік әрекеттерінен гөрі жалпы момондарды көбірек білдірді".

Clark died on October 6, 1961, at his residence, 80 D Street, Salt Lake City, Utah, at ninety years of age. Clark served in the First Presidency for over 28 years, longer than any other man who has not been church president. As a young man, writes Quinn, Clark possessed "the full endowment of racism characteristic of late nineteenth century America." Clark's nativist views were evident in his 1898 valedictory speech at the University of Utah in which he declared, "America must cease to be the cess pool into which shall drain the foul sewage of Europe." Clark eventually changed some of his racial and ethnic views but maintained others to the end of his life. Speaking to a church audience in 1956 about his service as U. S. Ambassador to Mexico, Clark admitted that he had gone to Mexico "with a great prejudice against the Mexican people." However, as he learned the people's history and lived among them, he came to develop a great affection for them. Clark's views of the Japanese softened after he performed legal work on behalf of the Japanese embassy in 1913. Although his son in law, Mervyn S. Bennion, was killed during the attack on Pearl Harbor, Clark "neither felt nor manifested any bitterness toward the Japanese," according to Quinn. Clark wrote to an LDS serviceman on August 3, 1945, "I have nothing but kindness for the [Japanese] race." During Clark's lifetime, Utah had de facto segregation policies, and males of African descent were excluded from the LDS priesthood. As a church leader, Clark resisted the social integration of whites and blacks and strongly opposed interracial marriage, explaining in a 1949 letter: "Since they are not entitled to the Priesthood, the Church discourages social intercourse with the negro race, because such intercourse leads to marriage, and the offspring possess negro blood and is therefore subject to the inhibition set out in our Scripture." Clark nevertheless expressed support for Brown v. Board of Education, stating that "the Latter day Saints willingly accord to [blacks] in civil matters all the rights, privileges, liberties, and protection guaranteed them in all their social, economic, and political activities." Quinn notes that "there was one ethnic group, however, for whom Reuben expressed lifelong dislike and distrust—the Jewish people." According to Quinn, Clark kept several copies of The Protocols of the Elders of Zion in his personal library and shared it and other anti Semitic publications with colleagues and acquaintances. He expressed anti Semitic attitudes in "code words publicly and in specifics privately" and used his church position to obstruct what he perceived as "Jewish influence." After Nazi Germany's annexation of Austria, Clark denied desperate pleas by Austrian Mormon converts from Judaism who sought the church's help in emigrating to safety. Clark's anti Semitism seems to have derived at least in part from his ardent anti Communism. Quinn notes that "although not all American anti Communists were anti Semitic, the more intense tended to be. Reuben's own fusion of anti Communism and anti Semitism was representative of this tendency." Clark's views put him at odds with LDS Church president David O. McKay, whose "positive attitudes toward the Jews, Zionism, and the State of Israel were more representative of Mormons generally than were President Clark's anti Semitic attitudes and administrative actions."

Дәйексөздер

Біздің тарихымызда осы топтың үстемдігіне тікелей қарсы тұрған басқа ешқандай топ болған емес. Осы салалардың – заң шығарушы, атқарушы және сот – тәуелсіздігі мен бір-біріне тәуелділігі, сондай-ақ олардың әрқайсысына жүктелген мемлекеттік функциялардың үйлесімі осы бесжылдық құжаттың тамаша да гениалдылығын құрайды. Дәл осы жерде құдайлық шабыт келді. Бұл шын мәнінде керемет оқиға болды.