Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Серб ақыны Алексие "Бранко" Радичевич (, ; 28 наурыз 1824 – 1 шілде 1853) – романтизм дәуірінде шығармалар жазған серб ақыны.
Serbian poet
Aleksije "Branko" Radičević (, ; 28 March 1824 – 1 July 1853) was a Serbian poet who wrote in the period of Romanticism.
Өмірбаян
Бранко Радичевич 1824 жылғы 15 наурызда Славонски Брод қаласында дүниеге келген. Оның крещениедегі есімі Алексий болған, бірақ ол оны сербтер арасында кең таралған Бранко есіміне ауыстырған. Ол өзінің ең үздік өлеңдері жазылған Сремски Карловцидегі орта мектепті бітірді. Содан кейін Венада оқыды. 1847 жылы Радичевичтің алғашқы өлеңдер жинағы жарық көрді, ол серб поэзиясында жаңа дәуір ашты. Ол Сербияға барды, бірақ медициналық білімін жалғастыру үшін Венаға оралды. Ол қалада тұратын немесе содан өтетін Богобой Атанацкович, Вук Караджич, Дюро Даничич, Милица Стойадинович Српкиня және Петр II Петрович Ньегош сияқты серб зиялыларымен байланыста болды. Өмірінің соңында ол «Кад младијех умрети» («Жас кезімде өлгенімді ойлағанда») атты танымал өлеңін жазды. Ол халық әндерінің ырғағын қайта жасай алмады, соның арқасында Вук Караджичтің поэзияны жаңадан реформаланған серб тілінде де жазуға болады деген сенімін нығайтты. Радичевич 1853 жылы Венада туберкулезден қайтыс болды, ал 1883 жылы оның денесі Стражиловоға жерленді. Ол «Серб халқының 100 ең көрнекті өкілі» тізіміне енген. Ол Джура Якшич, Йован Миленко Грчич және Милош Црнянски сияқты болашақ серб ақындарына үлкен әсер етті. Оның Юван Солдатович жасаған мүсіні мен туған үйінің іргесіндегі тақтасы 90-шы жылдары Славонски Бродтан алынып тасталды. Мүсінді қайта орнату мәселесі қазіргі таңда талқыланып жатыр. Оның көптеген өлеңдері музыкаға алынды. Оның құрметіне 1954 жылы сыйлық қоры құрылды. Бұл сыйлық 30 жасқа дейінгі авторлар жазған, серб тіліндегі ең үздік өлеңдер жинағына беріледі. Земун және Сремски Карловци қалаларындағы алаңдар оның есімімен аталады. Батайница, Велика Моштаница, Нови-Београд, Нови-Сад, Баня-Лука, Неготин, Смедерево және басқа да қалалардағы мектептер оның есімімен аталған.
Branko Radičević was born in Slavonski Brod on 15 March 1824. Aleksije was his baptismal name before he changed it to Branko, a more common Serbian name. He finished high school in Sremski Karlovci, the setting of his best poems. He then studied in Vienna. In 1847 Radičević's first book of poetry appeared, launching a new era in Serbian poetry. He went to Serbia but soon returned to Vienna to study medicine, where he was surrounded by Serb intellectuals, either living in the city or passing through, including his lifelong friend Bogoboj Atanacković, Vuk Karadžić, Đuro Daničić, Milica Stojadinović Srpkinja and Petar II Petrović Njegoš. Near his death he wrote a notable poem titled Kad mlidijah umreti (As I Thought of Dying). He attempted to recreate the rhythm of the folk song, thus supporting the belief of Vuk Karadžić that even poetry can be written in the newly reformed Serbian language. Radičević died of tuberculosis in Vienna 1853 and in 1883 his remains were buried in Stražilovo. He is included in The 100 most prominent Serbs. He influenced future generations of Serbian poets, including Đura Jakšić, Jovan Milenko Grčić and Miloš Crnjanski. His statue made by Jovan Soldatović and a plaque on his birth house were removed during the 90s from Slavonski Brod. There are ongoing talks to rebuild the statue. A number of his poems were turned into music. was founded in 1954 in his honour. It is awarded for the best book of poetry in Serbian, published by authors under the age of 30. Squares in Zemun and Sremski Karlovci were named after him. Schools in Batajnica, Velika Moštanica, Novi Beograd, Novi Sad, Banja Luka, Negotin, Smederevo and other cities are named after him.