Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Годфри I (Годфрид, 1060 – 25 қаңтар 1139), Сақалды, Батыл немесе Ұлы атанған, 1095 жылдан өліміне дейін Брабант жер графы, Брюссель мен Левен (Лувен) графы, ал 1106 жылдан 1129 жылға дейін Төменгі Лотарингия герцогы болды. Сонымен қатар, ол 1106 жылдан өліміне дейін Антверпен марграфы болды.
Godfrey I (Godfried, 1060 – 25 January 1139), called the Bearded, the Courageous, or the Great, was the Landgrave of Brabant, Count of Brussels and Leuven (Louvain) from 1095 to his death and Duke of Lower Lorraine from 1106 to 1129. He was also Margrave of Antwerp from 1106 to his death.
Өмірбаян
Годфри - Генрих II (1020–1078 жж.) мен Ортен графы Эверардтың қызы, Ортеннен (немесе Бетуве) Аделаның ұлы. Ол 1095 жылы турнирде жараланып қайтыс болған ағасы Генрих III-нің орнын басып, тек кішкентай қыздары болды. Оның жесірі Гертруда Лотарингия герцогы Теодорих II-ге тұрмысқа шықты. 1096 жылы ол Лиеж епискобы Отбертпен Бруненгерюз графтығы үшін туындаған дауға қатысты. 1099 жылы император Генрих IV графтықты епископқа берді, ол оны Намур графы Альберт III-ге сеніп тапсырды. Годфри Люксембургтің Генрих III мен Арнольд I, Лоон графы арасындағы Синт-Трюиден аббаттығының тағайындалуына қатысты дауды төрелік етті. Годфри императордың жағында болды және Лотарингиядағы оның мүдделерін қорғады. 1102 жылы ол Камбразисті басып алған Фландрияның Роберт II "Крестоносецті" тоқтатты. 1106 жылы император қайтыс болғаннан кейін, оның ұлы және мұрагері, бүлікші Генрих V, әкесінің жақтастарынан кек алуды шешті. Төменгі Лотарингияның герцогы Генрих тұтқындалды, оның герцогтігі тартып алынып, Годфриге берілді. Генрих түрмеден қашқаннан кейін, ол герцогтігін қайтарып алуға тырысып, Ахенді басып алды, бірақ ақырында сәтсіз аяқталды. 1114 жылы император мен Папа Паскаль II арасындағы қақтығыс кезінде Годфри Германияда көтеріліс ұйымдастырды. 1118 жылы император мен герцог татуласты. 1119 жылы Фландрияның Балдуин VII мұрагерсіз қайтыс болды және Фландрия бірнеше талапкерлер арасында даулы болды, олардың бірі, Ипренің Вильгельм, Годфридің екінші әйелінің туысымен үйленген. Годфри Вильгельмді қолдады, бірақ оның талабын Карл І-нің талабына қарсы қорғай алмады. Сол жылы Отберт те қайтыс болды. Оның орнына екі адам сайланды және Годфри тағы да жеңілген тарапты қолдады. Ол қызы Аделизаны Англия королі Генрих I-ге үйлендіріп, императордың қарындасымен үйленгендіктен, оның беделін арттырды. Алайда Генрих V 1125 жылы қайтыс болды және Годфри Франкония герцогы Конрад Хогенштауфенді Суплинбургтік Лотарьге қарсы қолдады. Лотарь сайланды. Лотарь Төменгі Лотарингия герцогтігін алып тастап, оны Генрих V 1106 жылы тартып алған Генрихтің ұлы Лимбургтың Валеранына (шамамен 1085–1139) берді. Дегенмен, Годфри Антверпен маркграфтығын сақтап қалды және герцог атағын сақтады (ол 1183 жылы Брабант герцогы болады). 1127 жылы Карл Ізгі өлтірілгеннен кейін фламандтық мұрагерлік тағы да дау туды. Уильям Клито жеңіске жетті, бірақ көп ұзамай бүліктер басталды. Годфри Альзастың Теодоригі атынан араласты, ол Клитоға қарсы жеңіске жетті. Годфри Лиеж пен Намурға қарсы соғысын жалғастырды. Годфри өмірінің соңғы жылдарын Афлигем аббаттығында өткізді. Ол 1139 жылдың 25 қаңтарында қартайып қайтыс болды және аббат шіркеуінің сол жақ бөлігіне жерленді. Кейде ол 1140 жылы қайтыс болды деп айтылады, бірақ бұл қате.
Godfrey was the son of Henry II (c. 1020–1078) and Adela of Orthen (or Betuwe), a daughter of Count Everard of Orthen. He succeeded his brother Henry III who died wounded in a tournament in 1095, and only had young daughters. His widow Gertrude married Theodoric II, Duke of (upper) Lorraine. He first came into conflict in 1096 with Otbert, Bishop of Liège, over the county of Brunengeruz that both claimed. In 1099, Emperor Henry IV allotted the county to the bishop, who entrusted it to Albert III, Count of Namur. Godfrey arbitrated a dispute between Henry III of Luxembourg and Arnold I, Count of Loon, over the appointment of the abbot of Sint Truiden. Godfrey was in favour with the emperor and defended his interests in Lorraine. In 1102, he stopped Robert II of Flanders "the Crusader", who was invading the Cambraisis. After the death of the emperor in 1106, his son and successor, Henry V, who had been in rebellion, decided to avenge himself on his father's partisans. Duke Henry of Lower Lorraine was imprisoned and his duchy confiscated and given to Godfrey. After Henry escaped from prison, he tried to retake his duchy and captured Aachen, but ultimately failed. In 1114, during a rift between the emperor and Pope Paschal II, Godfrey led a revolt in Germany. In 1118, the emperor and the duke were reconciled. In 1119, Baldwin VII of Flanders died heirless and Flanders was contested between several claimants, one of whom, William of Ypres, had married a niece of Godfrey's second wife. Godfrey supported William, but could not enforce his claim against that of Charles the Good. Also dead in that year was Otbert. Two separate men were elected to replace him and Godfrey again sided with the loser. By marrying his daughter Adeliza to Henry I of England, who was also the father in law of the emperor, he greatly increased his prestige. However, Henry V died in 1125 and Godfrey supported Conrad of Hohenstaufen, the duke of Franconia, against Lothair of Supplinburg. Lothair was elected. Lothair withdrew the duchy of Lower Lorraine and granted it to Waleran of Limburg (c. 1085 – 1139), the son of Henry, whom Henry V had deprived in 1106. Nonetheless, Godfrey maintained the margraviate of Antwerp and retained the ducal title (which would in 1183 become Duke of Brabant). After the assassination of Charles the Good in 1127, the Flemish succession was again in dispute. William Clito prevailed, but was soon fraught with revolts. Godfrey intervened on behalf of Theodoric of Alsace, who prevailed against Clito. Godfrey continued to war against Liège and Namur. Godfrey spent his last years in the abbey of Affligem. He died of old age on 25 January 1139 and was buried in the left aisle of the abbey church. He is sometimes said to have passed in 1140, but this is an error.