Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сиқыр өнерінің жанры
Тамора Пирс кітабы
Көше сиқыры екі жанрға бөлінеді: дәстүрлі көше өнері және партизандық сиқыр.
Genre of magic performance
the book by Tamora Pierce
Street magic falls into two genres; traditional street performance and guerrilla magic.
Дәстүрлі көшелік қойылым
Көше магиясының алғашқы анықтамасы – бұл сиқыр өнерінің дәстүрлі түрі – көшпенділердің өнері. Онда сиқыршы жолдан өтетін адамдардан көрермендерді тартады және олар үшін толық қойылым қояды. Қарсылығында, сиқыршы қойылым барысында (әдетте "ағын шоу" деп аталады) немесе қойылым соңында сыйлық жинауға арналған ыдыс қойып, ақы алады. "Шапанын беру" термині соңғы трюк орындалғанға дейін шапанды беру әдетінен туындаған, бұл қойылым соңында көрермендерді "бутылкаға салудан" өзгеше. Көше магиясы көбінесе "қол" немесе "кесе" сиқырынан тұрады, яғни қолдың шеберлігінен. Ол карталармен, монеталармен, доптармен, шарфтармен немесе арқанмен орындалса да, тіпті кейде ақыл-ой сиқыры болса да, қатысқан заттарға қарамастан, көрерменді тарту және ұстау қабілеті заманауи шеберлер үшін иллюзиялардың өзінен де маңызды дағды болып саналады. Атақты үнді манго ағашы – бұл бұрынғы көше сиқыршыларының орындаған ежелгі және құрметті трюк. Ол қол сиқырының түрі емес екені анық, бірақ тіпті үлкен сахналық иллюзияларды да көшеде көрсетуге болатынын көрсетеді. Бұл трюкте сиқыршы манго тұқымын отырғызып, оны матамен жабады, құпия дұға оқиды және матаны уақыт-уақытпен алып тастап, екі немесе үш фут биіктіктегі ағашты көрсетеді. Апачилер де осыған қол жеткізді. Манго тұқымының орнына юка тұқымы отырғызылып, суарылды. Тұқымды жануардың терісімен жауып, бірнеше минут ішінде тамыр жарып, өсіп, гүлдейді. Антропологтар осы көше магиясының шамамен 3000 жыл бұрын пайда болғанын жазады және мұндай орындаушылардың континенттерде, әсіресе Еуропа, Азия/Оңтүстік Азия және Таяу Шығыста жазбалары бар. Бұл өте көне өнер стилі болғамен, оның тарихы баспа бетінде толыққанды жазылмаған. Сэмюэл Пепис өзінің күнделігінде осылай өнер көрсеткен сиқыршыларды көргенін айтады, ал Хиероним Бош, Уильям Хогарт және Питер Брюгельдің суреттерінде көше сиқыршыларын көруге болады. Реджинальд Скотттың "Сиқырды ашу" (1584) кітабының XIII бөлімі 16 ғасырда көшпенділер жасаған сиқырлы трюктерді сипаттайды. Нью-Йоркте тұратын суретші және сиқыршы Джефф Шеридан 60-жылдардың соңында басталған көше өнерінің өркендеуінен пайда болған АҚШ-тың ең танымал көше сиқыршыларының бірі саналады. Ол 1977 жылы "Көше магиясы" атты кітапты жазған, Джефф МакБрайдқа сабақ берген және Блейн Шериданның Централь паркте өнер көрсеткенін көргеннен кейін жас Дэвид Блейнге шабыттандырып, оқытқан орындаушылардың бірі болды. Йоркшир жұмыртқасы сиқыры – Ұлыбританиядағы дәстүрлі көше магиясының ұзақ жылдар бойы қолданылып келе жатқан түрі. Соңғы кезде басқа да орындаушылар өнерге қосқан үлесі үшін сиқыршылар қауымдастығынан мақтау алды. Джим Челини (Ричард Салливан) 1970 жылдардан бері толық уақыт көшеде өнер көрсетіп келеді және осы тақырыпта кітап ("Cellini: The Royal Touch") және DVD-лер ("Көшеде өнер көрсету өнері", 1-3 томдары) жариялаған. Газзо Мейси (Гарри Осборн) 1980 жылдардан бері толық уақыт көшеде өнер көрсетіп келеді және осы тақырыпта Газзо үшін жазылған кітапша ("The Art of Krowd Keeping", Дэнни Хастл мен Джим Уэллс жазған) және DVD ("Street Cups") жариялаған. Эрик Эванс 1990 жылдан бері толық уақытты маман және Ноулин Крейвермен бірге осы тақырыпта кітап жазды ("Сиқырдың құпия өнері").
The first definition of street magic refers to a traditional form of magic performance – that of busking. In this, the magician draws an audience from passers by and performs an entire act for them. In exchange, the magician seeks remuneration either by having a receptacle for tips available throughout the act (known in the parlance as a "trickle show"), or by offering a receptacle for tips at the end of the show. The term "passing the hat" comes from the practice of having the hat passed before the final trick is performed, as opposed to "bottling" the audience at the end of the performance. Street magic most often consists of what has been referred to in the past as "hand" or "pocket" magic, sleight of hand. Whether card magic or magic performed with coins, balls, scarves, or rope, even occasionally mentalism, regardless of the props involved, the ability to draw and hold an audience is cited by contemporary practitioners as a skill of greater importance than the illusions themselves. The famous Indian Mango Tree is an old and venerated trick as performed by street magicians of the past and while it is demonstrably not of the hand magic variety, it exemplifies the fact that even large stage sized illusions can be presented in the street. In the trick, the magician apparently plants a mango seed, covers it with a cloth, makes mysterious incantations and, removing the cloth from time to time successively shows a tree of various heights, up to two or three feet. The same effect was achieved by the Apaches. Instead of a mango seed, a yucca seed was planted and watered. Covering the seed with a rawhide animal skin, the seed would apparently root, grow and finally flower within the span of but a few minutes. Anthropologists chronicle this form of street magic from approximately 3,000 years ago – and there are records of such performers across the continents, notably Europe, Asia/South Asia and the Middle East. While it is a very old performing style, its history is not particularly well documented in print. In his diary, Samuel Pepys mentions seeing magicians performing in this fashion and one can see street magicians in depictions by Hieronymous Bosch, William Hogarth, and Pieter Brueghel. Book XIII of Reginald Scot's Discoverie of Witchcraft (1584) describes magic tricks of the type performed by buskers in the 16th century. New York based artist and magician Jeff Sheridan is regarded as one of the pre eminent U. S. street magicians to emerge from the surge in street performance artistry which began in the late '60s. He authored the 1977 book, Street Magic, taught Jeff McBride and allegedly was one of the performers who inspired and taught the young David Blaine after Blaine saw Sheridan perform in Central Park. Yorkshire Egg Magic is a long practised form of traditional street magic in the UK. More recently, other performers have garnered accolades from the magic community for their contributions to the art. Jim Cellini (a. k. a. Richard Sullivan) has been a full time street performer since the 1970s and has published a book (Cellini: The Royal Touch) and DVDs (The Art of Street Performing, volumes 1–3) on the subject. Gazzo Macee (a. k. a. Gary Osborne) has been a full time street performer since the 1980s and has published a booklet ("The Art of Krowd Keeping" written for Gazzo by Danny Hustle and Jim Wells) and DVD (Street Cups) on the subject. Eric Evans has been a full time professional since the 1990s and co wrote – along with Nowlin Craver – a book on the subject (The Secret Art of Magic).
Партизандық сиқыр
Екінші санатты "геррильялық сиқыр" деп атау орындырақ. Бұл – сиқыршының ақысыз көрермендер үшін қоғамдық орында (мысалы, тротуарда) бір немесе екі трюк орындауы арқылы сиқырлық иллюзияларды ұсынудың салыстырмалы түрде жаңа стилі. Бұл "шабуылдап, қашып кету" стиліндегі сиқырдың мақсаты – көрерменге олар көріп отырғанның спонтанды, репетицияланбаған және тәжірибелік екенін сезіндіру. Бұл "көшелік сиқыр" стилі Дэвид Блейнмен (бұл терминді танымал еткен) және соңғы кезде Крисс Эйнджел, Деррен Браун және Сирил Такаямамен байланысты. Форматы 1997 жылғы ABC телеарнасының "Дэвид Блейн: Көшелік сиқыр" атты арнайы бағдарламасынан бастап теледидарда жақсы көрсетілуі үшін жасалды. Көптеген сиқыршылар Блейннің материал таңдауын құрметтейді және оған қазіргі заманғы сиқыршының бейнесін жасағаны үшін алғыс айтады, бұл бейне Дэвид Копперфилд немесе Даг Хеннинг сияқты теледидар тарихындағы басқа сиқыршылардан ерекшеленеді. Алайда, сиқыр тарихшылары, мысалы, Джеми Иан Свисс, "геррильялық сиқырдың" негізінен теледидарда өнер көрсететін бірнеше адаммен және осы бағдарламаларды көретін әуесқой сиқыршыларға эффекттер сататын сиқыр дүкендерімен байланысты екенін атап көрсетеді. Юджин Бергер Джеми Иан Свисске былай деді: "Бір жағынан, бұл сиқырды ең нашарлаудың соңғы деңгейі: көшеде кездейсоқ адамдарға шабуыл жасау".
The second category is more appropriately called "guerrilla magic". It is a relatively recent style of performing magic illusions where the magician performs a single trick or two in a public space (such as on a sidewalk) for an unpaying audience. The desired effect of this "hit and run" style of magic is to give the audience a feeling that what they are seeing is impromptu, unrehearsed, and experimental. This style of "street magic" is associated with David Blaine (who popularized the term) and more recently, Criss Angel, Derren Brown and Cyril Takayama. The format was developed to play well on television beginning with the 1997 ABC television special David Blaine: Street Magic. Many magicians respect Blaine's choice of material and give him credit for creating an image of the contemporary magician distinct from other magicians in recent television history, such as David Copperfield or Doug Henning. However, magic historians, such as Jamy Ian Swiss note that "guerrilla magic" is primarily associated with only a few individuals who perform on television and certain magic dealers who sell effects to amateur magicians who watch these programs. Eugene Burger opined to Jamy Ian Swiss "On one level it's the ultimate trivialization of magic: accosting strangers on the street."