Үндістан басқару реформалары: Морли-Минто заңы және саяси өзгерістер
Indian Councils Act 1909
1909 жылғы Үнді кеңестері заңы (Морли-Минто реформалары): Үндістердің басқаруға қатысуын ұлғайтты, сайлау енгізілді, мұсылмандарға жеке сайлау құқығы берілді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
1909 жылғы Үндістан кеңестері туралы заң, көбінесе Морли – Минто немесе Минто – Морли реформалары деп танылатын, Ұлыбритания Парламентінің актісі болып табылады. Бұл заң британдық Үндістанның басқаруына үндістердің қатысуын шектеулі деңгейде арттырды. Вице-король лорд Минто және Мемлекеттік хатшы Джон Морлидің аттарымен аталатын заң, заң шығару кеңестеріне сайлау жүйесін енгізіп, үндістерді Үндістан мемлекеттік хатшысының, вице-корольдің және Бомбей мен Мадрас штаттарының атқарушы кеңестеріне қабылдады. Мұсылман лигасының талаптарына сәйкес, мұсылмандарға жеке сайлау құқығы берілді.
The Indian Councils Act 1909, commonly known as the Morley–Minto or Minto–Morley Reforms, was an act of the Parliament of the United Kingdom that brought about a limited increase in the involvement of Indians in the governance of British India. Named after Viceroy Lord Minto and Secretary of State John Morley, the act introduced elections to legislative councils and admitted Indians to councils of the Secretary of State for India, the viceroy, and to the executive councils of Bombay and Madras states. Muslims were granted separate electorates according to the demands of the Muslim League.
Өмірбаян
1885 жылы Бомбей қаласындағы Гокулдас Тежпал Санскрит колледжінде Үндістан Ұлттық Конгресі құрылды. Олардың басты наразылықтарының бірі – үндістердің мемлекеттік және әкімшілік қызметтерге орналасудағы қиындықтар еді. Виктория патшайымы 1858 жылғы Үндістан үкіметі туралы заңында Үндістан үкіметі үшін мемлекеттік қызметшілерді таңдауда нәсілдік теңдікке уәде бергенімен, іс жүзінде үндістер билік сферасынан мүлдем шеттесті. Мемлекеттік қызметтерге қатысты емтихан тек Ұлыбританияда ғана өткізіліп, 17 мен 22 жас аралығындағы ер адамдарға ғана ашық болды (кейіннен 1878 жылы бұл жас диапазоны 17-19 жасқа өзгертілді). Британдық әкімшілердің үндістерді мемлекеттік қызметке қабылдауға құлшынбауы үндістер үшін әкімшілік лауазымдарға жолдың жабылуына себеп болды. Сонымен қатар, бұл қадам радикалдық ұлтшылдық пен саяси терроризмнің күшеюіне қарсы «орташалықтарды» біріктіру мақсатын да көздеді. 1906 жылдың мамыр және маусым айларында Морли мен Конгресс жетекшісі Гокхале Конгрестің талаптары – Мемлекеттік хатшы кеңесін, вице-король мен губернаторлардың атқарушы кеңестерін және заң шығару кеңестерін реформалау мәселесін талқылады. 1906 жылдың шілде айында Парламентте Үндістан бюджеті жөнінде сөйлеген Морли реформалар бойынша ұсыныстарды қарастыратынын мәлімдеді. Мұсылман лигасы индустардың үстемдік құруы мүмкін саяси жүйенің қалыптасуын болдырмау мақсатымен құрылды және Минтоға бірқатар талаптар қойды. Олар мұсылмандардың ерекше мүдделері сақталғанын, провинциялық кеңестерге мұсылмандарды бөлек сайлау арқылы қамтамасыз етуді, және Императорлық заң шығару кеңесіне мұсылмандардың жеткілікті өкілдігін қамтамасыз етуді талап етті, осылайша мұсылмандарды маңызды емес азшылыққа дейін төмендетудің алдын алуға болады. Сондай-ақ, олар өз талаптарын қарастыруға уәде берді. Мұсылман лигасы сияқты, британдық әкімшілер де заң шығарушы органда үнділердің көпшілігінің пайда болуына жол бермеуге тырысты және Минтоны мұсылмандардың наразылығы британдық үкіметке қауіпті екеніне, ал Лиганың талаптары көптеген үнді мұсылмандарының тілектерін көрсететініне көндірді. Бірінші дүниежүзілік соғыс үндістердің өкілдікке қатысты үміттерін айтарлықтай өзгертті, себебі Үндістан британдық соғыс күшін адам күші, материалдық және қаржылық ресурстармен қамтамасыз етті. Үндістанның құрбандығы күшейтілген талаптарға әкелді, нәтижесінде 1917 жылы Үндістан хатшысы Эдвин Монтегю жауапты үкіметке қатысты конституциялық реформалар туралы жариялады, бұл Монтегю-Челмсфорд реформаларына және 1919 жылғы Үндістан үкіметі туралы заңға әкеп соқты.
In 1885, the Indian National Congress was founded at Gokuldas Tejpal Sanskrit College in Bombay, gathering a small group of colonial India's educated elite. One of their main grievances was the difficulty Indians faced when trying to enter the civil service and administrative roles. Queen Victoria had promised racial equality in the selection of civil servants for the government of India in the Government of India Act of 1858, but in practice Indians remained largely outside spheres of power. Examinations for the services were exclusively held in Great Britain and were open only to male applicants between the ages of 17 and 22 (this was later changed to a range of 17 to 19 in 1878). British administrators' reluctance to accept Indians into the civil service only further closed administrative positions to Indians. but also wished to 'rally the moderates' against a rising wave of radical nationalists and political terrorism. In May and June 1906, Morley and the moderate Congress leader Gokhale discussed the Congress's demands for reforming the Secretary of State's Council, the executive councils of the viceroy and governors, and the legislative councils. On July 1906, during a speech on the Indian Budget in the House of Commons, Morley announced that he would consider proposals on reform. The Muslim League was founded to prevent the rise of an emergence of a Hindu dominated political system, and made a number of demands to Minto. They argued that the special interests of Muslims must be maintained, and pushed for the separate election of Muslims to the provincial councils and requiring the election of a sufficient number of Muslims to the Imperial Legislative Council to avoid reducing Muslims to an insignificant minority and promised to the deputation that they would give consideration to Muslim demands. Like the Muslim League, British administrators also sought to prevent the rise of an Indian majority in the legislature, and persuaded Minto of the danger of Muslim discontent to British rule and that the League's demands were representative of most Indian Muslims' wishes. The First World War substantially changed Indian expectations for representation, with India providing substantial support for the British war effort in men, material, and money. India's sacrifice led to stronger demands, which would result in Indian Secretary Edwin Montagu announcing further constitutional reforms towards responsible government in 1917, eventually leading to the Montagu–Chelmsford Reforms and the Government of India Act 1919.