Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Минорлық гамма
Minor scale
Ф-диез миноры – Ф нотасына негіделген минорлық гамма, оған F, G, A, B, C, D және E ноталары кіреді. Оның ноталар таңбасы үш диезден тұрады. Оның салыстырмалы мажорлы дыбысы А мажорлы, ал оның параллель мажорлы дыбысы Ф-диез мажорлы (немесе энгармониялық G-бемоль мажорлы). Ф-диез табиғи минорлық гаммасы:
F sharp minor is a minor scale based on F, consisting of the pitches F, G, A, B, C, D, and E. Its key signature has three sharps. Its relative major is A major and its parallel major is F sharp major (or enharmonically G flat major). The F sharp natural minor scale is:
Гамманың мелодиялық және гармониялық нұсқаларына қажетті өзгерістер қажет болған жағдайда акциденттермен жазылады. Ф-диез гармониялық минор және мелодиялық минор гаммалары:
Changes needed for the melodic and harmonic versions of the scale are written in with accidentals as necessary. The F sharp harmonic minor and melodic minor scales are:
F-минордағы музыка
Бұл күйде өте сирек симфониялар жазылған, мысалы, Хайднның «Қош-сау болыңыз» симфониясы. Джордж Фредерик Бристоу мен Дора Пеячевич те осы күйде симфониялар жазды. Осы күйде жазылған концерттердің көпшілігі композитордың өзі орындауы үшін арналған, соның ішінде Рахманиновтың №1 фортепиано концерті, Скрябиннің фортепиано концерті, Винявскийдің скрипка концерті №1, Вьётемпстің скрипка концерті №2, Бернхард Ромбергтің виолончель концерті Op. 30 және Куссевицкийдің контрабас концерті. «Қош-сау болыңыз» симфониясынан басқа, Хайднның фортепиано триосы №40 (Hob. XV:26) және Струнный квартеті Op. 50, №4 – F-диез минорында. F-диез минорында жазылған танымал фортепиано шығармаларының бірі – Дусекдің F-диез минорындағы сонатасы, Op. 61 («Élégie Harmonique»), Шуманның F-диез минорындағы №1 сонатасы (1833–35), Шопеннің ф-минорлы полонезі, Скрябиннің үшінші сонатасы және Равельдің сонатинасы. Бетховеннің «Шекелек» фортепианолық сонатасының баяу бөлімі осы күйде жазылған. Вагнер де F-диез минорында фантазия жазды (WWV 22). Гендель 1720 жылғы клавесин сюиталарының алтыншысын F-диез минорында жазды. «Жақсы темперленген клавирдің» екі кітабынан әрқайсысынан прелюдия мен фугадан басқа, Бахтың F-диез минорындағы жалғыз туындысы – Токката BWV 910. Моцарттың осы күйдегі жалғыз композициясы – оның фортепиано концерті №23-нің (A мажор) екінші бөлімі. F-диез миноры кейде G-бемоль мажордың параллельді миноры ретінде қолданылады, әсіресе G-бемоль мажордың нақты параллельді миноры, G-бемоль миноры, тоғыз бемоль, оның ішінде екі қос бемоль болады. Мысалы, Антонин Дворжак G-бемоль мажордағы жетінші юморескасының ортаңғы бөлімінде G-бемоль мажордан F-диез минорына ауысады.
Very few symphonies are written in this key, Haydn's Farewell Symphony being one famous example. George Frederick Bristow and Dora Pejačević also wrote symphonies in this key. The few concerti written in this key are usually written for the composer himself to play, including Rachmaninoff's Piano Concerto No. 1, Scriabin's Piano Concerto, Wieniawski's Violin Concerto No. 1, Vieuxtemps's Violin Concerto No. 2, Bernhard Romberg's Cello Concerto Op. 30 and Koussevitzky's Double Bass Concerto. In addition to the Farewell Symphony, Haydn's Piano Trio No. 40 (Hob. XV:26) and String Quartet Op. 50, No. 4 are in F sharp minor. More prominent piano pieces written in F sharp minor include Dussek's Sonata in F sharp minor, Op. 61 ('Élégie Harmonique'), Schumann's Sonata No. 1 in F sharp minor (1833 35), Chopin's Polonaise in F minor, Scriabin's Third Sonata, and Ravel's Sonatine. The slow movement of Beethoven's Hammerklavier piano sonata is written in this key. Wagner too wrote a fantasy in F sharp minor (WWV 22). Handel set the sixth of his eight harpsichord suites of 1720 in F sharp minor. Aside from a prelude and fugue from each of the two books of The Well Tempered Clavier, Bach's only other work in F sharp minor is the Toccata BWV 910. Mozart's only composition in this key is the second movement to his Piano Concerto No. 23 in A major. F sharp minor is sometimes used as the parallel minor of G flat major, especially since G flat major's real parallel minor, G flat minor, would have nine flats including two double flats. For example, in the middle section of his seventh Humoresque in G flat major, Antonín Dvořák switches from G flat major to F sharp minor for the middle section in the parallel minor.