Кіріспе
Лексикалық диффузия – бұл дыбыстық өзгерістің тілдегі оған қолданылатын сөздер бойынша бірте-бірте таралатын күрт өзгеріс деген гипотеза. Ол дыбыстық өзгеріс барлық қолданылатын сөздерге біркелкі әсер ететін, фонетикалық жағдайларға байланысты артикуляциялық өзгерістен туындайды деген неограммариандық көзқарасқа қарсы келеді, бұл дыбыстық өзгерістердің үлгілі екенін, ал ерекшеліктер аналогия мен диалекттік қарыз алумен байланысты екенін білдіреді. Осыған ұқсас пікірлерді роман тілдері диалектологтары 19 ғасырдың соңында білдірген, бірақ Уильям Ванг және оның әріптестері 1960 және 1970 жылдары оларды қайта формулирлеп, жаңа атау берді, олар қытай тілінің нұсқаларын зерттеген. Уильям Лабов екі процеске де дәлелдер тапты, бірақ олардың әртүрлі деңгейде жұмыс істейтінін көрсетті.
Неограммариандар
Тарихи лингвистиканың басты қағидасы – дыбыс өзгерісінің үлгілі болуы. Бұл принципті неограммариандар 19 ғасырдың соңында «дыбыстық заңдар ешқандай ерекшелікке жол бермейді» деген ұранмен түйіндеді және салыстырмалы түрде қайта құру әдісінің және тілдік эволюцияның ағаш моделінің негізін құрайды. Геологияның біртектілік принципінен шабыттанған Герман Пол сияқты неограммариандар үлгілілікті дыбыс ортасына байланысты байқалмайтын артикуляциялық өзгеріс ретінде, дыбыс өзгерісінің нәтижесі деп сипаттады. Леонард Блумфилд кейіннен осы көзқарасты былай қорытындылады: Ол осы механизмді «фонемалар өзгереді» деп түйіндеді. Бұл ұрандардың жиі айтылатын нақты түріне қарамастан, неограммариандар дыбыс өзгерісіне екі ерекшелік бар екенін мойындады: аналогия және диалекттік қарыз алу.
He summarized the mechanism as "phonemes change". Despite the unequivocal form in which these slogans are often quoted, the Neogrammarians admitted two exceptions to regular sound change: analogy and dialect borrowing.