Кіріспе

Бервик қаласындағы кіші жол көпірі 1607 жылғы маусымда су астындағы жер сілкінісінен зақымданғаннан кейін, оны жөндеуге қатысты смета жасау үшін сэр Уильям Бойерге тапсырылды. Бойер Бервик қаласының екі әкімшісін (алдерменін) жұмысқа тартып, әскери құрылыстардағы тарихи сыбайлас жемқорлық пен зорлық-зомбылықтан туындаған Бэрреллге деген сенімсіздігін Солсберидің 1-ші графы Роберт Сесилге жазды. Бэррелл 30 жыл бұрын салынған көпірдің 140 ярдық ағаш бөлігін қайта салу қажеттігін атап өтті. Жаңа ағаш Шопвелл орманынан алынуы мүмкін еді. Ескі тірек пен мұнарадан тас қайта пайдаланылуы мүмкін болды. Бэррелл бұл құрылыстың "ұзақ мерзімге қауіпсіздігіне кепілдік жоқ" деп ойлады. 1608 жылы мұз ағаш көпірдің он тірегін қиратты, содан кейін Бэррелл сол кездегі Мемлекеттік хатшы Роберт Сесилге тас көпір салуды ұсынды. Бірақ 1611 жылға дейін тек 3300 фунт стерлинг жиналды. Бервик капитаны сэр Уильям Бойер осы прогреске қанағаттанбады, сондықтан өзеннің ең терең бөлігіне жеті тас аркасы бар, ал қалған бөлігі ағаштан салынған көпір салу ұсынылды. Нейл Бэрреллмен және жетекші тас шебері Ланселот Брамстонмен 1750 фунт стерлингке көпірді аяқтауға келісім жасасты және Ньюкаслдан Джон Джонсонды бақылаушы етіп тағайындады.

Дизайн

Көпірдің ұзындығы 354,79 метр, ал қоршаулары арасындағы ені 5,18 метр. Ол солтүстік-шығыс жағына қарай көтеріледі. Көпірдің аралықтары тең емес, 7,32 метрден 22,86 метрге дейін ауытқиды, ең ұзыны солтүстік-шығыс жағындағы соңғы аралық. 1984 жылы Бервикке батысқа қарай шамамен бір миль қашықтықта А1 Твид өзені көпірі ашылды, ол қаланың айналасымен А1 тас жолын жүргізеді.