Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Колдстрим көпірі – Шотландияның Бордерс аймағындағы Колдстримді, Англияның Нортумберленд графтығындағы Корнхиллмен байланыстыратын, 18 ғасырда салынған, Англия мен Шотландия арасындағы, Твид өзені арқылы өтетін, А санаты/II* дәрежелі тізімдегі көпір. Көпір Твид өзені арқылы А697 тас жолын алып өтеді. Бұл көпір – ағылшын-шотланд шекарасының Твид өзені бөлігіндегі үш көпірдің бірі (қалғандары – Юнион шынжыр көпірі және Лейдикерк пен Норхам көпірі), және олардың ең ескісі.
Coldstream Bridge, linking Coldstream, Scottish Borders with Cornhill on Tweed, Northumberland, is an 18th century Category A/Grade II* listed bridge between England and Scotland, across the River Tweed. The bridge carries the A697 road across the Tweed. The bridge is one of three bridges spanning the River Tweed section of the Anglo Scottish border (the others being the Union Chain Bridge and the Ladykirk and Norham Bridge), and the oldest of the three.
Тарих
Көпірдің сәулетшісі Джон Смитон (Твид Бриджес Траст үшін жұмыс істейтін үшінші Эддистон маяк үйіне жауапты) болды. Құрылыс 1763 жылдың шілдесінен 1766 жылдың 28 қазанына дейін жалғасты, содан кейін қозғалыс үшін ашылды. Смитон ақшаның бір бөлігін өзі үшін тұрғын үй салуға жұмсады, бірақ үйдің көпірді қолдауға көмектесетінін айтқан соң, қорғаншылар тынышталды. Смитон Ридке көңіл жасыды, оның еңбегі үшін жеткілікті жалақы төленбегенін ойлады. Көпір кейіннен бірнеше жұмыстардан өтті, соның ішінде 1784 жылы эрозияға қарсы шара ретінде ағысқа қарсы бөгет салу, 1922 жылы іргетастарды бетонмен нығайту, 1928 жылы өзгерістер енгізілуі және 1960-1961 жылдары көпірді нығайту және жолды кеңейту жұмыстары жүргізілді. Көпірдегі тақта 1787 жылы ақын Роберт Бернстің Колдстримге сапары еске салады. "Колдстрим көпірі" (Шотландияның бұл бөлігі) Твид өзені арқылы (Шотландия шекарасы) 1971 жылы А санатына енгізілді, және Шотландия тарихи ескерткіштерінің тізімінде былай деп сипатталды: "Белгілі инженер Джон Смитонның 18 ғасырдағы көпір дизайнының өте жақсы мысалы, классикалық элементтерімен әсем әрленген құмтастан салынған алғашқы көпір, Шотландия мен Англия арасындағы шекараның ландшафтында маңызды құрылымды құрайды".
The architect for the bridge was John Smeaton (responsible for the third Eddystone Lighthouse), working for the Tweed Bridges Trust. Construction lasted from July 1763 to 28 October 1766, when it opened to traffic. used some of the funds to build accommodation for himself, but the trustees were assuaged when Smeaton argued that the house would actually help support the bridge. It seems that Smeaton was sympathetic to Reid, believing him to be underpaid for his work. The bridge underwent subsequent work, including the 1784 construction of a downstream weir as an anti erosion measure, concrete reinforcement of the foundations in 1922, alterations in 1928, and major work in 1960–1961 to strengthen the bridge and widen the road. A plaque on the bridge commemorates the 1787 visit of the poet Robert Burns to the Coldstream. The Coldstream Bridge '(that part in Scotland) over the Tweed' (Scottish Borders) was Category A listed in 1971, being described in the Historic Scotland listing as "A very fine example of an 18th century bridge design by pre eminent civil engineer John Smeaton, his first example of a bridge executed in fine dressed sandstone with classical detailing and forming a prominent structure in the landscape of the border between Scotland and England."
Құрылымы
Көпір "төртбұрышты және кескен құмтас блоктарынан, күлтерекпен әрленген" жасалған. Әр тіреудің үстіндегі шпандралдағы дөңгелек окулус винстон тас қалдықтарымен толтырылған. Бес негізгі арканың әрқайсысы аркалық белдеуге және үштік кілт тасына ие; аркалар көпірдің ортасына қарай кеңейе түсіп, биіктейді. Екі шетінде кішкентай жартылай дөңгелек су тасқыны аркасы бар, олардың үстінде кілт тастары орналасқан. Көпірден төмен орналасқан Каулд бөгеті 1785 жылдан бері оны тозудан қорғап келеді.
The bridge is made of "squared and tooled sandstone blocks with ashlar dressings". A circular oculus in the spandrel above each pier is filled in with whinstone rubble. The five main arches each have an arch band and a triple keystone; the arches grow larger and higher towards the bridge's centre. There is a smaller semicircular flood arch at either end, with pendent keystones. A weir named the Cauld immediately downstream of the bridge has protected it from erosion since 1785.