Жюльен Дювивье: Француз режиссері мен сценаристісі
Julien Duvivier
Жюльен Дювивье (1896-1967) – француздық кинорежиссер, сценарист. 1930-1960 ж. француз киносындағы маңызды тұлға. «Бандера», «Пепе ле Моко» фильмдерімен танымал.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз кинорежиссері және сценарий авторы (1896–1967)
French film director and screenwriter (1896–1967)
Жюльен Дювивье (dyvivje; 8 қазан 1896 – 29 қазан 1967) – француз кинорежиссері және сценарий авторы. Ол 1930–1960 жылдары француз киносында көрнекті тұлға болды. Оның ең ерекше фильмдерінің ішінде «Бандера», «Пепэ ле Моко», «Дон Камиллоның кішкентай әлемі», «Паника» (Panique), «Еркектен де қауіпті» және «Жас шағымдағы Марианна» есімдері ең бастылары. Жан Ренуар оны «үлкен техник, қатаңдық сақтайтын, ақын» деп атады.
Julien Duvivier (dyvivje; 8 October 1896 – 29 October 1967) was a French film director and screenwriter. He was prominent in French cinema in the years 1930–1960. Amongst his most original films, chiefly notable are La Bandera, Pépé le Moko, Little World of Don Camillo, Panic (Panique), Deadlier Than the Male and Marianne de ma jeunesse. Jean Renoir called him, a "great technician, [a] rigorist, a poet".
Алғашқы жылдар
Дювьедің мансабы 1916 жылы Андре Антуанның басшылығымен «Одеон» театрында актер ретінде басталды. 1918 жылы ол «Gaumont» компаниясына жазушы және көмекші ретінде жұмысқа өтті, оның ішінде Андре Антуан, Луи Фойляд және Марсель Л’Эрбиер сияқты режиссерлермен де жұмыстасты. 1919 жылы ол өзінің алғашқы фильмін түсірді. 1920 жылдары оның бірнеше фильмі діни тақырыптарға арналды: «L’abbé Constantin» және «La Vie miraculeuse de Thérèse Martin» – кармелиттік қасиетті Тереза Лизие туралы фильм.
It was as an actor, in 1916 at the Théâtre de l'Odéon under the direction of André Antoine, that Duvivier's career began. In 1918 he moved on to Gaumont, as a writer and assistant of, amongst others, André Antoine, Louis Feuillade and Marcel L'Herbier. In 1919 he directed his first film. In the 1920s several of his films had a religious concern: italic=yes, L'abbé Constantin and La Vie miraculeuse de Thérèse Martin — a film about the Carmelite saint Thérèse of Lisieux.
1930 жылдар
1930 жылдары Дювивье Марсель Вандал мен Чарльз Делак құрған «Film d'Art» атты туынды компаниясының құрамында болды және командалық жұмыс істеді. Ол олармен тоғыз жыл бірге жұмыс істеді. «Дэвид Голдер» (1930) – оның алғашқы табысы. Бұл сонымен қатар оның алғашқы «сүреті бар фильмі» болды, себебі ол актер Гарри Баурға арналған еді. Олар 1930 жылдары көп рет бірге жұмыс істеді. 1934 жылы Дювивье алғаш рет Жан Габинмен «Мария Шапделен» фильмінде серіктестік құрды, ал «Бандера» (1935) үшін ол бұрын Жак Фейдер, Жан Гремильон, Марк Аллегрет және Марсель Л’Эрбиермен жұмыс істеген Чарльз Спаактың жазу талантын пайдаланды. Олар да осы уақыттан бастап көп рет бірге жұмыс істеді. «Le Golem» (1936) фильмін жасағаннан кейін, ол бұрынғы неміс қорқыныш фильмінің қайта түсірілімі болды, Дювивье Жан Габин, Чарльз Ванель және Реймонд Аймомен бірге «La belle équipe» (1936) фильмін түсірді. Бұл фильм оның туындысының маңызды мысалы болып табылады. Бес жұмыссыз ер адам лотереяда үлкен жүлде ұтып алып, бірге теңіз жағасындағы кафе/би залды сатып алуға шешім қабылдайды. Алайда, күтпеген жағдайлар жиі орын алады. Әйелге деген қызғаныш, Джина (Вивиан Романс), осы кәсіпке араласса, құтқаруға ештеңе қалмайды. Фильмнің бастапқы соңы кісі өлтірумен аяқталды, бұл тым пессимистік деп танылды, сондықтан басқа, көңіл көтеріңкі соңы түсірілді. Көңіл көтеріңкі нұсқа ғана көрсетілді, бірақ екі нұсқа да сақталған. «Ақ жол» (1936), басты рөлде Морис Шевалье режиссерлік туындысындағы шағын жұмыс, бірақ «Пепэ ле Моко» және «Бал картасы» (екеуі де 1937) – бұл сөзсіз жетістіктер. «Пепэ ле Моко» гангстерлік әлемнің ортасына еніп, Алжирдің араб кварталы экзотикалық фон ретінде пайда болды, бұл фильм Жан Габиннің халықаралық жұлдыз дәрежесіне көтерілуіне ықпал етті. 1938 жылы Дювивье MGM компаниясымен келісімшартқа отырып, өзінің алғашқы американдық фильмін, Иоганн Штраустың өмірбаяны «Ұлы вальс» фильмін жасады. Келесі жылы Францияға оралғаннан кейін ол «Күннің батуы» фильмін түсірді, онда зейнеткерлікке шыққан театр актерлері зейнеткерлер үйінің ашық күйінде қалуын қамтамасыз ету үшін күреседі. Мишель Симон ескі актер, ал Луи Жуве – өзінің сүйкімділігіне сенетін ескі актер. Содан кейін Селма Лагерлофтың романынан бейімделген қорқыныш фильмі түсірілді. 1940 жылы Райму, Мишель Морган және Луи Жуве жұлдыздығымен «Untel père et fils» отбасы тарихы Францияда, кем дегенде соғыс аяқталғанға дейін саяси жағдайға байланысты көрсетілмеді. Бұл жалпы алғанда шағын жұмыс, тіпті сәтсіздік деп есептеледі.
In the 1930s Duvivier was part of the production company, 'Film d'Art', founded by Marcel Vandal and Charles Delac and he worked as part of a team. He stayed with them for nine years. David Golder (1930), was his first success. It was also his first 'talkie', as it was of the actor Harry Baur. They worked together many more times in the 1930s. In 1934 Duvivier collaborated with Jean Gabin for the first time in the film Maria Chapdelaine, while for La Bandera (1935), he availed himself of the writing talent of Charles Spaak, who had previously worked with Jacques Feyder, Jean Grémillon, Marc Allégret and Marcel L'Herbier. They too would work together many times from this point onwards. Having made Le Golem (1936), a remake of an earlier German horror film, Duvivier set out on La belle équipe (also 1936), with Jean Gabin, Charles Vanel and Raymond Aimos. The film remains a significant example of his work. Five unemployed men hit the lottery jackpot and decide to buy a seaside café/dance hall together. The unexpected, however, keeps happening. Once jealousy over a woman, Gina, (Viviane Romance), gets mixed up with the venture, there is little left to save. The original ending of the film involving a killing, was judged too pessimistic, and another, happier ending, was filmed. It was the happier version that was released, though both versions still survive. italic=yes (1936), with Maurice Chevalier in the lead role is a minor work in the director's canon but Pépé le Moko and Un Carnet de Bal (both 1937) are incontestable summits. Pépé le Moko, which plunges into the midst of the gangster underworld and which had the Casbah (Arab quarter) of Algiers for exotic backdrop, was the film which propelled Jean Gabin into the category of an international star. In 1938 Duvivier signed a contract with MGM and made his first American film, a biopic of Johann Strauss, The Great Waltz. The next year, back in France, he made La Fin du jour, in which theatre actors in retirement struggle to see that their retirement home remains open. Michel Simon played an old ham actor, and Louis Jouvet, an old leading actor who still believes in his seductive powers. italic=yes followed, a horror film adapted from a novel by Selma Lagerlöf. In 1940 Untel père et fils, a family history starring Raimu, Michèle Morgan, and Louis Jouvet, was not able to be shown — because of the political situation — until the end of the war, at least in France. It is generally considered a minor work, and even a failure.
Екінші дүниежүзілік соғыс, оның американдық кезеңі
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Дювивье АҚШ-та жұмыс істеуге кетті. Континенттен кетер алдында ол бірнеше күн Португалияда болды. Ол 1940 жылдың 2 шілдесі мен 6 шілдесі аралығында Эсторильде, Паласио қонақ үйінде тұрды. АҚШ-қа келгеннен кейін бірнеше фильм түсірді: «Лидия» (1941); екі антологиялық фильм – Чарльз Бойер және Рита Хейворт сияқты жетекші актерлер ойнаған «Манхэттен туралы әңгімелер» (1942) және Эдвард Г. Робинсон, Чарльз Бойер және Барбара Стэнвик қатысқан «Ет пен қиял» (1943); тағы да Жан Габинмен түсірілген «Жалғаншы» (1944); сондай-ақ Реджинальд Ле Боргтың режиссерлік жұмысы «Тағдыр» (1944), ол «Ет пен қиял» фильмінен алынған отыз минуттық эпизод негізінде салынған (Дювивье авторлық құқығы көрсетілмеген).
During World War II, Duvivier left to work in the United States. Before leaving the continent, he spent some days in Portugal. He stayed in Estoril, at the Hotel Palácio, between 2 July and 6 July 1940. After arriving in the United States, he produced several movies. Lydia (1941); two anthology films, Tales of Manhattan (1942) with Charles Boyer and Rita Hayworth among leading actors, and Flesh and Fantasy (1943) with Edward G. Robinson, Charles Boyer and Barbara Stanwyck; The Impostor (1944), again with Jean Gabin; and Destiny (also 1944), a Reginald Le Borg directed film which was built around a cut thirty minute sequence from Flesh and Fantasy (Duvivier was uncredited) .
Соғыстан кейін
Францияға оралғаннан кейін Дювье мансабын қайта бастауда кейбір қиындықтарға тап болды. "Паника" (Panique) (1946) – адамның ең төменгі инстинкттерінің толыққанды суреттемесі, оның ең жеке, қараңғы және нигилистік туындысы болды. Бұл фильм сыншылар мен көрермендер тарапынан сәтсіздікке ұшырады. Дегенмен, Дювье өмірінің соңына дейін Францияда жұмыс істеді, тек Ұлыбританияда "Анна Каренина" (1948) фильмін түсіру үшін және Испанияда "Black Jack" (1950) үшін қысқа ғана уақытқа барды. "Париж аспаны астында" (1951) фильмі монтаждалу әдісі тұрғысынан ерекше жаңашылдықпен ерекшеленеді. Париждегі бір күн ішінде, жолдары келісетін адамдардың тағдырын бақылайсыз. Сол жылы Дювье Джованнино Гуарескидің кітабынан алынған "Дон Камиллоның кішкентай әлемі" атты күлкілі фильмдердің біріншісін түсірді. Фильм дереу халыққа ұнады, ол сәттілігін "Дон Камиллоның оралуы" (1953) арқылы жалғастырды. Серия басқа режиссерлермен де жалғасты. "Deadlier Than the Male" (1956) фильмінде Жан Габин Лес-Халльдегі адал мейрамхана иесінің рөлін ойнайды, ол циниктік Кэтрин (Даниель Делорм) әйелдің құрбаны болады. Дювье 1957 жылы екі фильмнің сценарийін жазып, режиссерлік етті: Герар Филиптің қатысуымен "Париж ғашықтары" драмасы және Фернандель мен Бернар Блиердің қатысуымен комедиялық триллер "Жамшықты киген адам". "Мари Октябрь" (1959) фильмінде Даниэль Дарриос, Серж Реджиани және Бернар Блиер де ойнады. Бұл стильдік тәжірибе болды: 11 адам, тоғыз ер адам, екі әйел және уақыт, орын және іс-қимыл бірлігіне сәйкес мизансцена, композицияның кадрларын нығайту арқылы тергеушілік, қауіпті атмосфераны күшейтуге үнемі назар аударылды. Сол жылы ол Канн кинофестивалінің қазылар алқасына шақырылды, 1959 жылы Nouvelle Vague толыққанды пайда болған жыл. Дювьедің соңғы монтажды фильмдерінің бірі – "Le Diable et les dix Commandements" (1962), ал "Chair de poule" (1963) сценарийі "The Postman Always Rings Twice" фильміне ұқсас және тағы да адал емес әйел бейнеленген. 1967 жылдың күзінде, "Diaboliquement vôtre" фильмінің түсірілімі аяқталып жатқанда, автомобиль апатына ұшырағаннан кейін естестігінен айырылған адам туралы фильмде Дювье де жол апатына ұшырап, жүрек талмасынан көз жұмды. Ол 71 жасқа толды, өзінен шамамен 70 фильмнен тұратын фильмография қалдырды. Ол Сейннің биіктігіндегі Рюэль-Малмезон зиратында жерленген.
On his return to France, Duvivier experienced some difficulties in resuming his career. Panic (Panique) (1946), an exhaustive summary of the lowest of human instincts, was the most personal, darkest, and nihilistic of his works. It was a bitter failure with critics and the public. Duvivier continued, notwithstanding, to work in France until the end of his life, apart from a short period in Great Britain to shoot Anna Karenina (1948) and to Spain for Black Jack (1950). Under the Sky of Paris (1951) is a highly original film from the point of view of the way the film was cut. In the course of a day in Paris, one follows people whose paths will cross. The same year Duvivier shot the first of the humorous Don Camillo films from the Giovannino Guareschi books, Le Petit monde de Don Camillo. It met with immediate popular success and he followed its success with The Return of Don Camillo (1953). The series continued with other directors. In Deadlier Than the Male (1956), Jean Gabin plays a decent restaurateur in Les Halles who is swindled by a cynical young woman, Catherine, (Danièle Delorme). Duvivier co wrote and directed two films in 1957: the drama Lovers of Paris (starring Gérard Philipe) and the comedy thriller The Man in the Raincoat (starring Fernandel and Bernard Blier). Marie Octobre (1959) followed, featuring Danielle Darrieux, Serge Reggiani, and Bernard Blier amongst others. It was an exercise in style; 11 people, nine men, two women, and a mise en scène that followed the unities of time, place, and action, it had a constant concern for the framing of the composition to reinforce an inquisitorial, menacing atmosphere. The same year he was invited to be part of the jury of the Cannes Film Festival, 1959, the year the Nouvelle Vague fully emerged. Duvivier's final portmanteau film was Le Diable et les dix Commandements (1962), while the scenario of Chair de poule (1963) has a resemblance to The Postman Always Rings Twice and again features an unscrupulous woman. During the fall of 1967, just as the production of Diaboliquement vôtre reached completion, a film about a man made amnesiac following a car accident, Duvivier was in a traffic accident, triggering a heart attack which killed him. He was 71; he left behind a filmography comprising nearly 70 films. He is buried in the cemetery of Rueil Malmaison in the Hauts de Seine.