Кіріспе
Раша Серб Корольдігінің деспоты (1377 – 1456) (1427 – 1456) Джурад Вукович Бранкович (1377 – 24 желтоқсан 1456) – 1427 жылдан 1456 жылға дейін Сербияның деспоты. Ол серб ортағасырлық билеушілердің соңғыларының бірі болды. Анкара шайқасына (1402) және Османдық аралық кезеңге (1403–1413) қатысты. Өкімшілігі кезінде деспотат Осман сұлтандарымен де, Венгрия патшаларымен де вассалдық қарым-қатынаста болды. Деспот Георгий 1444 жылғы поляк-литва және 1448 жылғы венгр-валахия крест жорықтарында бейтараптық сақтады. 1455 жылы мажарлармен болған қақтығыстарда жараланып, тұтқындалды, содан кейін жас сұлтан Мехмед II Белградты қоршауға алып, оның үлкен мажар гарнизонын басып алды. Деспот Джурад 1456 жылдың соңында жарақатынан туындаған асқынулар салдарынан қайтыс болды. Оның қайтысынан кейін Сербия, Босния және Албания сұлтан Мехмед II-нің билігіне көшті, бұл Византия жерлерін ғасырлар бойы жаулап алудан кейін ғана аяқталды. Джурад серб, славян, латын және грек тілдеріндегі қолжазбалардан тұратын үлкен кітапхана жинады. Ол Смедерево қаласын серб мәдениетінің орталығына айналдырды. Ол Бранкович әулетінен Сербия монархиясын билеген алғашқы билеуші болды.
Đurađ Vuković Branković (; 1377 – 24 December 1456) was the Serbian Despot from 1427 to 1456. He was one of the last Serbian medieval rulers. He was a participant in the battle of Ankara (1402) and Ottoman Interregnum (1403–1413). During his reign, the despotate was a vassal of both Ottoman sultans as well as Hungarian kings. Despot George was neutral during the Polish Lithuanian (1444) and Hungarian Wallachian (1448) crusades. In 1455, he was wounded and imprisoned during clashes with the Hungarians, after which the young Sultan Mehmed II launched the siege of Belgrade and its large Hungarian garrison. Despot Đurađ died at the end of 1456, due to complications stemming from the wound. After his death, Serbia, Bosnia and Albania became practically annexed by sultan Mehmed II, which only ended after centuries of additional conquests of Byzantine lands. Đurađ attained a large library of Serbian, Slavonic, Latin, and Greek manuscripts. He made his capital Smederevo a centre of Serbian culture. He was the first of the Branković dynasty to hold the Serbian monarchy.
Ерте өмір
Ол лорд Вук Бранкович пен Мара Лазаревичтің ұлы, князь Лазар Хребеляновичтің қызы еді. Оның әйелі, император Иоанн VI Кантакузеннің немересі, византиялық ханшайым болған. Оның інісі Томас Смедеревоның қолбасшысы болды. Деспот Стефан Вукқа тиесілі мұрагерлік жерлердің бір бөлігін өзіне қаратты, соның салдарынан Вук оппозицияға қосылды. Стефан Осман қызметін тастап, Венгрияға кеткен кезде Вук Османмен одақтасты, бұл екі туыстың арасындағы ішкі қақтығысты қоздырды. Вук Мұсамен тек қана кек алу үшін дос болды. Бұл қақтығыс 10 жылға созылды. Арасы жақсарған соң, Стефан Вук ұлы Джураджды барынша пайдалануға тырысты. Баласы болмағандықтан, деспот Стефан Лазаревич Джураджды мұрагері етіп тағайындады. Джурадж Стефаннан кейін билікке келгенде, 1427 жылы 50 жасқа толып, мол тәжірибесі бар еді.
Варна крест жорығы
1443 жылы аяқталған қақтығыстардан кейін Джурад Бранкович Ниш шайқасы мен Златица шайқасында маңызды рөл атқарды, соның салдарынан Венгрия Корольдігі мен Осман империясы арасындағы Сегед бейбіт шартының (1444) жасалуына көмектесті. Бейбітшілікке ұмтылған Мұрат II Джурадтың қызы Мараға үйленді. 1444 жылдың 6 наурызында Мара Джурадқа елші жіберді; олардың әңгімелесуі Осман империясымен бейбіт келіссөздерін бастады. Бұл бейбітшілік оның серб мемлекетін қалпына келтірді, бірақ Джурад Джон Хунядиге кең байлықтарын сыйлап беруге мәжбүр болды. 1444 жылдың 22 тамызында князь бос қалған Смедерево қаласын бейбіт түрде иеленді.
Косово шайқасы
Бейбітшілік сол жылы Хуньяди мен Польша королі Владыслав III Варна крест жорығы барысында бұзылды, ол Варна шайқасымен аяқталды. 1448 жылы Косово Поледе Венгрия регенті Ян Хуньяди бастаған крест армиясы Сұлтан Мурад II әскерлерінен жеңіліс тапты. Бұл Орта ғасырларда Осман империясын Оңтүстік-Шығыс Еуропадан ығыстыруға жасалған соңғы күшті әрекет болды. Хуньядидің өмірінде Венгрия Косово Поледегі жеңіліске қарамастан Осман империясына қарсы сәтті қарсы тұрды, бірақ 16 ғасырда мемлекет Осман империясының билігіне көшті. Бранкович 1448 жылы Косоводан үйіне қайтып келе жатқан Хуньядиді жеке дауға байланысты Смедеревода қысқа мерзімге тұтқынға алды.
Қайту және өлім
1456 жылы 14 шілдеде Хуньядидің Мехмед II-ге қарсы Белградты қоршауда жеңіске жеткеннен кейін аймақта салыстырмалы бейбітшілік орнады. Сұлтан Адрианопольге қайтып кетті, ал Бранкович Сербияны қайта иеленді. Бірақ жыл аяғына дейін 79 жастағы Бранкович қайтыс болды. Сербияның тәуелсіздігі одан кейін үш жыл ғана сақталды, сосын Осман империясы оның жесірі мен қалған үш ұлының арасындағы дау-жанжалдардан кейін оның жерлерін ресми түрде аннексиялады. Ең кіші ұлы Лазар анасын улап, бауырларын шет елге қуды, соның салдарынан жер қайтадан сұлтанның бақылауына көшті.
Жеке тұлға
Есфигменоудың (1429) жарықтандырылған қолжазбасындағы портреті оны жұмсақ сақалмен көрсетеді, ал 1433 жылы Джураджиге қонаққа келген француз дворяны Бертрандон де ла Брокьер оны "жақсы әмір және денелі [адам]" деп сипаттады. Ол замандастары тарапынан Еуропаның ең бай монархы деп есептелді; Брокьер оның Ново-Брдо алтын және күміс кендерінен түсетін жылдық кірісі шамамен 200 000 венециялық дукатқа жететінін айтты. Кіріс көздерінің ішінде Венгрия Корольдігіндегі иеліктері де болды, олардың шығындарын Венгрия тәжі төледі. Олардан түсетін жылдық кіріс 50 000 дукатқа бағаланды.
Мұра
Сербия ғылым және өнер академиясының "100 ең көрнекті серб" тізіміне енген. Netflix түпнұсқа тарихи деректі драмалық фильмі Rise of Empires: Ottoman (2020) фильмінде Дюрадж Бранкович рөлін Баки Даврак сомдайды.
Атаулары
"Расия Корольдігінің деспоты және Албанияның Иесі" (Nos Georgius dei gracia Regni Rascie despotus et Albanie dominus және illustres principes, dominus Georgius, regni Rascie despotus et dominus Albanie). "Расия мен Албанияның барлық Корольдіктерінің деспоты" (illustris princeps, dux et despotus totius regni Rascie et Albanie), 1427 жылы Зигмундтан. "Расияның деспоты және герцогы" (illustris Georgius despotus seu dux Rascie), 1429 жылы Зигмундтан. "Расия және Албанияның Иесі" (Georgius Wlk Rascie Albanieque dominus), 1429 жылы. "Сербтердің Иесі, деспоты" (gospodin Srbljem despot), 1431 жылы Константин Костенцевтен. "Сербтердің, Поморие мен Подунавиенің Иесі" (Господин Србљем и Поморију и Подунавију), бірнеше ресми құжаттарда. "Сербтердің және Зета теңіз жағалауының Иесі" (господин Србљем и поморју зетскому). "Расия және Албания Корольдіктерінің Принці, деспоты" (illustrissimus princeps Georgius despotus regni Rascie et Albanie, Rive et totius Ussore dominus), 1453 жылы.