Натан Витт: Коммунистік көзқарастары мен күмәндар шеңберіндегі өмір тағдыры
Nathan Witt
Нейтан Витт: американдық заңгер, Еңбек қатынастары жөніндегі Ұлттық кеңестің хатшысы (1937-1940). Коммунистік көзқарастары мен КСРО жақтасы күдігіне іліккен. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нейтан Витт (11 ақпан 1903 – 16 ақпан 1982), туған шаңырағы – Нейтан Виттовский, американдық заңгер. Ол 1937 жылдан 1940 жылға дейін Ұлттық еңбек қатынастары кеңесінің (NLRB) хатшысы қызметін атқарғанымен танымал. Коммунистік саяси нанымы ашылғаннан кейін NLRB-ден кетіп, кеңестің саясатын жеке саяси көзқарастарына бағындыруға тырысқан деп айыпталды. 1940-шы жылдардың соңы мен 1950-ші жылдары бірнеше рет 1930-шы жылдары Кеңес Одағының тыңшысы болды деген күдікпен тергелді. Бірақ оның тыңшылық қызметін растайтын ешқандай дәлел табылған жоқ.
Nathan Witt (February 11, 1903 – February 16, 1982), born Nathan Wittowsky, was an American lawyer who is best known as being the Secretary of the National Labor Relations Board (NLRB) from 1937 to 1940. He resigned from the NLRB after his communist political beliefs were exposed, and he was accused of manipulating the Board's policies to favor his own political leanings. He was also investigated several times in the late 1940s and 1950s for being a spy for the Soviet Union in the 1930s. No evidence of espionage was ever found.
Өмірбаян
Нейтан Р. Витт 1903 жылғы 11 ақпанда Нью-Йорк қаласының төменгі шығыс бөлігінде еврей отбасында дүниеге келді. Оның әкесі туғаннан кейін көп ұзамай отбасының тегін Виттке өзгертті. Оның жоғары білімі бірнеше рет күнкөріс табу қажеттілігінен тоқтап қалды: ол такси жүргізушісі болып жұмыс істеді. 1927 жылы анархистер Сакко мен Ванцеттиге жасалған сот арқылы қатыгездік және заңсыз өлім жазасын өкілдік етуге ашуланған ол заң факультетіне оқу ақысын төлеу үшін екі жыл бойы такси жүргізді. 1932 жылы Гарвард заң мектебін бітірді. Оның досы Ли Прессман оны жұмысқа ұсынды. Айыптаушылар Уиттакер Чемберс, Ли Прессман және Элизабет Бентлидің сөзіне сәйкес, Витт – Джон Абт, Чарльз Крамер, Алгер Хисс және Натаниел Вейл сияқты адамдармен бірге АҚШ Коммунистік партиясының құпия тобы болған, «Ware тобы» деп аталатын ұйымды құрды. Бұл ұйымды AAA экономисі Гарольд Уэр құрған. Прессман бұл адамдардың тек солшыл саяси теорияны зерттеу және талқылау үшін жиналғанын айтты, бірақ Чемберс оны тыңшылықпен айналысатын кеңес бақылауындағы ұя деп сипаттады. Витттің шын мәнінде Коммунистік партияның мүшесі болған-болмағаны туралы көптеген пікір айтылады. Тарихшы Артур М. Шлезингер, Чемберс Витттің партияға мүше екенін дәлелдемегенін, тек расталмаған айыптаулар келтіргенін атап өтті. Еңбек тарихшысы Леон Финк осымен келіседі. Бірақ еңбек тарихшысы Нельсон Лихтенштейн Витттің «вероятно» Коммунистік партияның мүшесі болғанын және коммунистік идеалдарды ұстанғанын айтты, ал тарихшы Рональд Шац Витттің коммунизмге деген симпатиясы «кәмілдік» партия мүшелігін білдірмейтінін мәлімдеді. Витт өзінің коммунизмін ешқашан жасырмады және үкіметтегі жұмысын бастаған күндерінен бастап оны көпшілікке жариялады. Кәсіби тарихшылар арасында Витттің коммунистік көзқарастары оның жұмысына әсер етпегені және мемлекеттік органдар қабылдаған саяси шешімдердің нәтижесін өзгертпегені туралы жалпы пікір қалыптасқан.
Nathan R. Witt was born February 11, 1903, into a Jewish family on the Lower East Side of New York City. His father changed the family name to Witt shortly after his birth. His college education was interrupted several times by the need to earn a living: he drove a taxi cab. Angered by what he perceived as the judicial mistreatment and illegal execution of the anarchists Sacco and Vanzetti in 1927, he drove a taxi cab for two years to earn money for law school. He graduated from Harvard Law School in 1932, His friend, Lee Pressman, recommended him for the job. According to accusers Whittaker Chambers, Lee Pressman, and Elizabeth Bentley, Witt—along with John Abt, Charles Kramer, Alger Hiss, and Nathaniel Weyl, among others—were part of the so called "Ware group," a clandestine Communist Party USA group formed by AAA economist Harold Ware. Pressman said the men merely met to study and discuss left wing political theory, but Chambers described it as a Soviet controlled cell dedicated to committing espionage. There is widespread disagreement as to whether Witt was actually a Communist Party member or not. Historian Arthur M. Schlesinger, Jr. observed that Chambers never provided evidence of Witt's party membership, just uncorroborated accusation. Labor historian Leon Fink agrees. Labor historian Nelson Lichtenstein, however, concluded that Witt "probably" was both a member of the Communist Party and held communist ideals, but historian Ronald Schatz has asserted that Witt's communist sympathies did "not necessarily" mean Party membership. Witt never hid his communism and made it well known to others from his earliest days in the government. There is general agreement among professional historians that Witt's communist views did not affect his work and did not change the outcome of any policy choices made by government agencies.
Ұлттық еңбек қатынастары жөніндегі кеңес (NLRB)
1934 жылы ақпанда Витт «алғашқы» Ұлттық еңбек қатынастары кеңесінің заң қызметкерлеріне қосылды. Ол тексеру бөлімінде зор ықпал етті. Смит комитеті жүздеген куәгерлердің куәлігін тыңдады, NLRB-ның әсеріне қатысты бүкіл ел бойынша сауалнама жүргізді және NLRB қызметкерлерін агенттіктің бизнеске қарсы және Америка Еңбек Федерациясы/Өнеркәсіптік Ұйымдар Конгресіне қарсы деген пікірлер туралы ұзақ сұрақтарға тартты. Лейзерсон өзінің алаңдаушылығын бірнеше рет кеңес төрағасы Дж. Уоррен Мэдденге білдіргенін, бірақ Мэдден мен кеңес мүшесі Эдвин С. Смит Витті ұстап алуға немесе жұмыстан шығаруға бағытталған әрекеттерге жол бермеу үшін біріккенін мәлімдеді. Сондай-ақ, Витт Мэдденге NLRB-ға жасырын түрде қолдау көрсетуге көмектескенін (Конгреске қарсы лобби жасау үшін федералдық қаражат жұмсап) айтты. Мэдден Витті қорғауға тырысты. 1940 жылдың қыркүйегінде Смит комитеті NLRB-ның басқа да қызметкерлерін, мысалы, бас экономисті Дэвид Дж. Сапоссты коммунистік идеяларды ұстануда айыптады. Мэдденнің де, Виттің де NLRB-да ұзақ қызмет ете алмайтыны анық болды. Президент Франклин Д. Рузвельт 1940 жылдың қарашасында, Мэдденнің кеңестегі мерзімі тамыз айында аяқталғаннан кейін, Чикаго университетінің экономика профессоры Гарри А. Миллисті NLRB-ның жаңа төрағасы етіп тағайындады. Витт 1940 жылдың 18 қарашасында NLRB-дан кетті, бірақ оның отставкасы Миллис 27 қарашада ант бергеннен кейін ғана қабылданды. Ол 10 желтоқсанда кеңестегі жұмысын аяқтады. Сол айдың соңында Витт кеңес мүшесі Эдвин Смит, бұрынғы кеңестің бас кеңесшісі Томас И. Эмерсон және тағы төрт NLRB адвокатымен бірге Смит комитетінің куәлігіне, олардың коммунистік партияның мүшелері болғанына немесе жұмыстарында CPUSA бағытын ұстанғанына қатысты мәлімдемелерді жоққа шығарды.
Witt joined the legal staff of the "first" National Labor Relations Board in February 1934. He exerted a great deal of influence in the Review Section, The Smith Committee received testimony from hundreds of witnesses, conducted a nationwide survey regarding the impact of the NLRB, and questioned NLRB officials at length about the agency's alleged anti business and anti American Federation of Labor/pro Congress of Industrial Organizations biases. Leiserson testified that he had repeatedly voiced his concerns to board chairman J. Warren Madden, but that Madden and board member Edwin S. Smith had allied to prevent any attempt to rein in or fire Witt. and that Witt had assisted Madden in secretly building public and expert support for the NLRB (expending federal funds in lobbying against Congress). Madden attempted to defend Witt. By September 1940, the Smith Committee was accusing other NLRB employees, such as chief economist David J. Saposs, of harboring communist ideas. It was clear that neither Madden nor Witt could continue at the NLRB much longer. President Franklin D. Roosevelt named University of Chicago economics professor Harry A. Millis to be the new chairman of the NLRB in November 1940, after Madden's term on the Board expired in August. Witt resigned from the NLRB on November 18, 1940, although his resignation was not accepted until after Millis was sworn in on November 27. He ended his work at the Board on December 10. Later that month, Witt joined Board member Edwin S. Smith, former Board associate general counsel Thomas I. Emerson, and four other NLRB attorneys in denying Smith Committee testimony that they were members of the Communist Party or had followed the CPUSA line in their work.
Witt & Cammer компаниясы
1941 жылы Ұлттық Еңбек қатынастары кеңесінен (NLRB) кеткеннен кейін Уитт Харольд И. Камермен (Ұлттық заңгерлер гильдиясының негізін қалаушы) бірлесіп, Нью-Йорк қаласында Уитт пен Камер заң серіктестігін құрды. (1947 жылғы 24 қарашада "Witt & Cammer, Esqs" мекенжайы: Нью-Йорк, Нью-Йорк, 9 East 40th Street.) Уитт пен Камердің жаңа клиенттерінің қатарында CIO (Нью-Йоркте), басқа еңбек ұйымдары және Халықаралық шахта, диірмен және металлургия жұмысшылары одағы ("Шахта" деп белгілі) сияқты солшыл кәсіподақтар болды. 1941 жылы Уитт Болат жұмысшыларын ұйымдастыру комитетінің (немесе SWOC, кейін Американың Біріккен болат жұмысшылары) өкілі болды. Уитт 1940-1950 жылдары көптеген кәсіподақтар арасындағы дауларға және еңбек құқығымен байланысты сөз бостандығы істеріне қатысты. Ол 1941 жылы Рапп-Кудерт комитеті оларды коммунист деп айыптаған кезде Колледж оқытушылары одағының мүшелерін қорғады (Нью-Йорк қаласындағы Колледждегі қазіргі Кәсіби қызметкерлер конгресінің ізашары). 1944 жылы ол Халықаралық тері және былғары жұмысшылары одағының заң кеңесшісі болып, маңызды процессуалдық істе көмектесті. Ол Халықаралық портшылар қауымдастығының президенті Джозеф Райанға қарсы тұру үшін үш портшылар одағымен біріккен, CIO қолдаған наразылық топ – Теңізшілердің бірлескен іс-қимыл комитетінің бас адвокаты болды.
In 1941, after leaving the NLRB, Witt joined with Harold I. Cammer (founder of the National Lawyers Guild) to form a law partnership of Witt & Cammer in New York City. (On November 24, 1947, the address for "Witt & Cammer, Esqs." was 9 East 40th Street, New York, NY.) New clients for Witt & Cammer included the CIO (in New York), other labor organizations, and left wing unions like the International Union of Mine, Mill and Smelter Workers (known as "Mine Mill"). In 1941, Witt represented the Steel Workers Organizing Committee (or SWOC, later, the United Steel Workers of America). Witt was involved in numerous labor union disputes and labor related free speech cases in the 1940s and 1950s. He represented members of the College Teachers Union (a predecessor to the modern Professional Staff Congress union at the City College of New York) when they were accused in 1941 of being communists by the Rapp Coudert Committee. He briefly served as legal counsel to the International Fur & Leather Workers Union in 1944 in a major due process case. He was the lead attorney for the Seamen's Joint Action Committee, a CIO backed insurgent group which allied with three CIO longshoremen's unions to challenge International Longshoremen's Association president Joseph Ryan.
Прессман, Витт және Каммер
Осы арада Прессман CIO-ның және SWOC-тың бас заңгері қалды, ол екеуіне де 1930-шы жылдардың соңында қосылған еді, Витт NLRB-ге қосылып, қатар жүргенде. (Белла Абзуг өзінің мансабын Pressman, Witt & Cammer фирмасында бастады.) 1948 жылдың басында Витттің клиенттерінің арасында Үлкен Нью-Йорк CIO кеңесі болды. Олардың адвокаты ретінде ол ФБР тергеушілері жергілікті CIO кеңселерiн қорқытып отыр деген айыптаулар туралы баспасөзге мәлімдеме жасады. "1948 жылы Исаксон сайлауын қоспағанда, техникалық бұзушылықтар болуы мүмкін емес, ал ФБР агенттері оны тергемейтіндерін нақты айтты". Сондай-ақ 1948 жылдың басында Уитт Вашингтондағы Ұлттық заңгерлер гильдиясының мүшесі Джозеф Форермен бірге жұмыс істеді. 1948 жылдың 26-28 қаңтары мен 2 ақпанында АҚШ өкілі Клэр Э. Хоффман төрағалық еткен Білім және еңбек жөніндегі палатаның кіші комитетінде АҚШ Кафетерия және мейрамхана жұмысшыларының (жергілікті 471) және олардың бас ұйымы Американың Біріккен қоғамдық жұмысшыларының (UPWA), CIO, Government Services, Inc. (GSI) компаниясына қарсы өткізілген ереуіл тақырыбы талқыланды. Бұл ереуілге жақын бір ай болған еді. UPWA Forer & Rein фирмасының клиенті болды. Хоффман UPWA басшысы Абрам Флэксердің мәлімдеме жасауына рұқсат бермеді және Флэксердің коммунист болғаны туралы сұрақтар қойды. Витт, оның UAW адвокаттарының бірі, "конгресс билігін теріс пайдалануға" қарсылық білдірді. 1948 жылдың 26 қаңтарында UPWA келіссөздер жөніндегі директоры Альфред Бернштейн (Карл Бернштейннің әкесі) палата комитетінің агенттері одақтың кеңселеріне шабуыл жасады деп мәлімдеді. Қаңтар айында Еңбек департаментінің заңгері Уильям С. Тайсон және Ұлттық еңбек қатынастары кеңесінің бас кеңесшісі Роберт Н. Денхам екеуі де Тафт-Хартли заңы GSI-ге одақпен келіссөздер жүргізуге тыйым салмайды дегенге келісті. Алайда, Денхам қосты, заң "кәсіподақтардан коммунистік ықпалды жоюға, мұндай одақтарға NLRB қызметтерін беруден бас тарту арқылы" бағытталған. 1950 жылы Витт пен серіктесі Каммер Нью-Йорк қаласының мұғалімдер одағын (олардың клиенті) Нью-Йорк қаласы мектептерінің басшысы Уильям Янсен таратқан айыптаулардан қорғады. 1950 жылы АҚШ Мемлекеттік департаменті әнші және азаматтық құқық қорғаушы Пол Робсонның паспортын алып тастады, осылайша оның шетелге саяхаттауына және солшыл саяси қызметін жалғастыруына кедергі келтірді. Витт пен Абт Робсонның алғашқы адвокаттарының бірі болды және оның паспортын қайтару үшін сегіз жылдық күресті бастады. Сондай-ақ, 1950 және 1952 жылдары коммунист деп айыпталған мұғалімдер одағының бірнеше мүшелерін қорғады. (Ол кезде мұғалімдер одағы Нью-Йорк қаласының мемлекеттік мектеп мұғалімдерін білдіретін жергілікті одақ болды. Оны коммунистер басқарады деп айыптағандықтан Америка мұғалімдер федерациясы одан шығарды, ал 1950 жылдары ол Американың Біріккен қоғамдық жұмысшыларының құрамына кірді. Кейіннен ол 1960 жылдардың басында Америка мұғалімдер федерациясына қайта қосылып, тағы бір жергілікті ұйыммен бірігіп, Біріккен мұғалімдер федерациясын құрды.)
Meantime, Pressman, remained as chief legal counsel of the CIO itself as well as the SWOC, both of which he had joined in the late 1930s, as Witt was joining and rising in the NLRB. (Bella Abzug started her career at Pressman, Witt & Cammer.) In early 1948, Witt's clients included the Greater New York CIO Council. As their counsel, he spoke to the press over allegations that FBI investigators were intimidating local CIO offices. "There could not possibly be any technical violation in 1948 except for the Isacson election and the FBI agents made clear they were not investigating that." Also in early 1948, Witt was working with fellow National Lawyers Guild member Joseph Forer of Washington, DC. On January 26–28 and February 2, 1948, a hearing of the House Education and Labor Subcommittee, chaired by U. S. Representative Clare E. Hoffman, occurred on the topic of a strike by United Cafeteria and Restaurant Workers (Local 471) and its parent, the United Public Workers of America (UPWA), CIO, against Government Services, Inc. (GSI), which had already lasted nearly a month. UPWA was a client of Forer & Rein. Hoffman refused to let UPWA head Abram Flaxer read a statement and asked questions including whether Flaxer was a communist. Witt, one of his UAW attorneys, objected to "abuse of congressional power." On January 26, 1948, UPWA negotiations director Alfred Bernstein (father of Carl Bernstein), charged that House committee agents had raided the union's offices. During January, William S. Tyson, solicitor for the Labor Department, and Robert N. Denham, general counsel for the National Labor Relations Board, both agreed that nothing in the Taft Hartley Act prohibited GSI from bargaining with a non complying union. However, Denham added, the Act intended to "eliminate Communist influence from unions by denying to such unions the services of NLRB." In 1950, Witt and partner Cammer defended the New York City Teachers Union (their client) against accusations from William Jansen, superintendent of New York City schools. In 1950, the U. S. State Department revoked singer and civil rights activist Paul Robeson's passport as a means of preventing him from traveling overseas and continuing his left wing political work. Witt and Abt were among Robeson's first attorney and initiated Robeson's eight year battle to regain his passport. He also represented several members of the Teachers Union accused of being communists in 1950 and 1952. (At the time, the Teachers Union was a local union representing New York City public schools teachers. It had been ejected by the American Federation of Teachers for being communist controlled, and in the 1950s, it was part of the United Public Workers of America. It would later rejoin the American Federation of Teachers in the early 1960s and merge with another local to become the United Federation of Teachers.)
Кейінгі жылдар
1955 жылы ол Witt & Cammer компаниясынан шығып, Халықаралық шахтерлер, диірменшілер және қорытушылар одағының толық уақытты кеңесшісі болды. Альберт Пеццатимен тығыз байланыста болды, ол бұрын Шығыс аймақтық директоры, ұлттық кеңес мүшесі және Халықаралық шахтерлер, диірменшілер және қорытушылар одағының хатшы-қазынашысы болған. (Витт сияқты, Пеццати де ХУАК-тың коммунизмге қатысты күдігіне ілікті.) 1961 жылы Витт пен Джозеф Форер Халықаралық шахтерлер, диірменшілер және қорытушылар одағының атынан АҚШ Бас прокуроры Роберт Ф. Кеннедиге қарсы, Диверсиялық қызметті бақылау жөніндегі кеңес алдында сот процесіне қатысты. 1960 жылдары Халықаралық шахтерлер, диірменшілер және қорытушылар одағы Біріккен болат жұмысшылары одағының бөлімшесіне біріккенде, Витт жаңа бөлімнің серіктес кеңесшісі ретінде қалды. 20 тамызда ХУАК-тың бір мүшеден тұратын кіші комитетінің алдында (мүшесі Ричард Никсон болған) Витт "Дж. Петерсті" (АҚШ-тағы Кеңес Одағының саяси операцияларының басшысы деп саналған), Чемберсті немесе Алгер Хисті танымайтынын мәлімдеді. Эбт пен Прессменмен бірге (Каммер үш федералды құқық қорғау органының заңгері ретінде) 1948 жылдың соңында Виттті коммунист, тыңшы немесе тыңшылық қызметі үшін емес, комитет алдында Бесінші түзету құқығын пайдаланғаны және сұрақтарға жауап беруден бас тартқаны үшін Конгресске қарсы келгені үшін қудалауға беруді талқылады. Бірақ қудалау ісі қозғалмады. Конгресс алдында сұрақтарға жауап беруден бас тартқаннан кейін, "Витт бұл әрекеттің жұртшылық тарапынан кінәлі деп есептелетінін түсінді". 1950 жылы ХУАК алдында тағы куәлік берген Ли Прессман Витті CPUSA және "Ware тобының" мүшесі деп атады. 1 қыркүйекте ХУАК кіші комитетінің алдында сөйлеген Витт тыңшылықпен айналысқанын жоққа шығарды, CPUSA және "Ware тобына" қатысты сұрақтарға жауап беруден Бесінші түзету құқығын пайдаланды және Чемберсті, Бентлиді немесе басқаларын танитынын айтудан бас тартты. 1952 жылдың ақпан айында жазушы Натаниел Вейл АҚШ Сенатының Ішкі қауіпсіздік жөніндегі кіші комитеті алдында Витті "Ware тобының" мүшесі деп атады. 1952 және 1953 жылдары МакКарран комитеті Витті Конгресске қайта шақырды. Витт 18 сәуірде Матусов ісіне қатысы бар екендігі туралы куәлік беру үшін Ішкі қауіпсіздік жөніндегі кіші комитет алдына шақырылды. Витт баспа шығындарына байланысты заңдық көмегін ашық мойындады, сондай-ақ "Джайлс штаты Мэрилендке қарсы" ісінде Жоғарғы соттағы рөлін айтты. Натан Р. Витт 1982 жылдың 16 ақпанында Нью-Йорктегі Рокфеллер университетінің ауруханасында 79 жасында қайтыс болды. Холленбек баспасөзді жариялаудағы кемшіліктерге сын айтты. Мысалы, ол Нью-Йорк журналының америкалық басылымындағы мақаланың тақырыбында былай деп жазды: "Үкімет бүгін сағат 15:01-де Алгер Хисті тергеуді тоқтатты, оны коммунистердің заңгерлік қорғаушысы Кэрол Кингтің серіктесі және коммунистік қызметі үшін жұмыстан шығарылған бұрынғы "Жаңа келісім" заңгері Натан Витттің досы екенін мойындауға мәжбүр етті". Холленбек стенограммадағы айқын қарама-қайшылықты атап өтті, себебі Хисс Кингпен "бір-екі рет" кездескенін айтқан, ал Виттпен қашан және қайда кездескенін сипаттауы одан да нашар түсіндірілген. Ол сондай-ақ, әріптес журналистердің, мысалы, Феликс Франкфуртер арқылы Хисске сілтеме жасау арқылы Элеонора Рузвельттің беделін түсіруге тырысқан Уэстбрук Пеглердің кінәлі екенін атап өтті.
In 1955, he left Witt & Cammer and became full time counsel to the International Union of Mine, Mill and Smelter Workers. He had a close connection to Albert Pezzati, who had been eastern regional director, national board member and secretary treasurer of the International Union of Mine, Mill and Smelter Workers. (Like Witt, Pezzati had come under suspicion by HUAC of Communism.) In 1961, Witt and Joseph Forer represented the International Union of Mine, Mill and Smelter Workers in Robert F. Kennedy, Attorney General of the United States, Petitioner, v. International Union of Mine, Mill and Smelter Workers, Respondent before the Subversive Activities Control Board. When the International Union of Mine, Mill and Smelter Workers merged with and became a division of the United Steel Workers in the 1960s, Witt was retained as associate counsel for the new division. When called before a one man subcommittee of HUAC (whose sole member was Representative Richard Nixon) on August 20, Witt denied knowing "J. Peters" (ostensibly the head of the Soviet Union's political operations in the United States), Chambers, or Alger Hiss. Along with Abt and Pressman (with Cammer as legal counsel for all three Federal law enforcement officials debated prosecuting Witt in late 1948—not for being a communist, a spy, or for committing espionage, but under a contempt of Congress charge for asserting his Fifth Amendment rights before the committee and refusing to answer its questions. No prosecution was ever made. Having refused to answer questions before Congress, "Witt understood that the public saw that as tantamount to admitting guilt" to Communist activities. Testifying again before HUAC in 1950, Lee Pressman named Witt as a member of the CPUSA and the "Ware group." Speaking before a HUAC subcommittee on September 1, Witt once more denied that he had engaged in espionage, again invoked his Fifth Amendment privileges when asked about his CPUSA and "Ware group" membership, and refused to say whether he knew Chambers, Bentley, or scores of others. In February 1952, writer Nathaniel Weyl named Witt as a "Ware group" member before the United States Senate Subcommittee on Internal Security. In 1952 and 1953, the McCarran Committee called Witt back to Congress. Witt was called before the Subcommittee on Internal Security on April 18 to testify about his involvement in the Matusow affair. Witt freely admitted his legal role in obtaining the publication fee. and in the Supreme Court Giles v. Maryland.) Nathan R. Witt died age 79 on February 16, 1982, at Rockefeller University Hospital in New York City. ), Hollenbeck criticized press coverage. For instance, he noted how a New York Journal American story led a story stating "The government ended its cross examination of Alger Hiss at 3:01 p. m. today after forcing him to admit he was an associate of Mrs. Carol King, prominent legal defender of Communists, and a friend of Nathan Witt, ex New Deal lawyer who was fired because of his Communist activities." Hollenbeck noted that the transcript differed greatly, in that Hiss had said: he had met King "once or twice," while his description of when and where he met Witt even less clear. He also noted the guilt by association tactics of fellow journalists, for example, Westbrook Pegler, who sought to discredit Eleanor Roosevelt through link to Hiss via Felix Frankfurter. </small> </blockquote>