Валентин Хюго: Француз суретшісі, суретші және иллюстратор өмірі мен шығармашылығы
Valentine Hugo
Валентин Хюго (1887-1968) – француз суретшісі, суретші және иллюстратор. Ресей балетімен және француз сюрреалистерімен жұмысымен танымал. Парижде қайтыс болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз суретшісі, график және иллюстратор (1887–1968)
French painter, draftsman, and illustrator (1887–1968)
Валентин Гюго (1887–1968) – француз суретшісі және жазушысы. Ол Болон-сюр-Мер қаласында Огюст Гросс пен Зели Демелиннің жалғыз қызы Валентина Мари Огюстин Гросс ретінде дүниеге келді. Ол орыс балетімен және француз сюрреалистерімен жұмысымен ең жақсы танымал. Гюго Парижде қайтыс болды.
Valentine Hugo (1887–1968) was a French artist and writer. She was born Valentine Marie Augustine Gross, only daughter to Auguste Gross and Zélie Démelin, in Boulogne sur Mer. She is best known for her work with the Russian ballet and with the French Surrealists. Hugo died in Paris.
Ерте өмір және білім
Театр мен музыканы ұнататын Хьюгоның әкесі, 1903 жылы қайтыс болғанға дейін оны өз қызығушылықтарымен бөлісуге тәрбиеледі, оның өлімі – қасақана жасалған ба, әлде жазатайым оқиға ма екені анықталмады. Күйеуі қайтыс болғаннан кейін Зели қызын өзі тәрбиеледі. Ол оның балет эскиздерін жасауға қатысты, соның ішінде «Les mariés de la tour Eiffel» (1921) және 1926 жылы Жан Коктоның «Ромео мен Джульетта» қойылымы үшін Жан Гюгоның макеттерінен 24 ағашқа ою салды. Ол топпен бірге болған кезеңде басқа да көрмелерге қатысты, оның ішінде 1936 жылы Қазіргі заманғы өнер мұражайында өткен көрмеге де қатысты.
A lover of the theater and music, Hugo's father raised her to share his interests until his death in 1903, which was undetermined as suicide or an accident. After her husband's death, Zélie raised her daughter alone. She would collaborate with him on ballet designs including Les mariés de la tour Eiffel (1921), and in 1926 she executed 24 wood engravings after maquettes by Jean Hugo for Jean Cocteau's production of Roméo et Juliette. She took part in other exhibitions throughout her time with the group, including an exhibit at the Museum of Modern Art in 1936.
Бретонмен қарым-қатынасы
Гюгоның Бретонмен қарым-қатынасы 1931 жылдың шілдесі мен 1932 жылдың мамыр аралығында қысқа мерзімге физикалық сипатқа ие болды. Бұл даулы оқиға Гюго үшін жаман аяқталды. 1932 жылы 8 мамырда Бретонмен ұрысқаннан кейін, Гюго өзін-өзі өлтіруге әрекеттенді. Іс-әрекетіне өкініп, ол Элуарды шақырып, оның келіп өмірін құтқаруға үлгеруі үшін жеткілікті уақыт берді. Осы оқиғадан кейін Бретон мен Гюгоның достығы сол жылдың 9 қыркүйегіне дейін, Гюго Бретонды ұрып соққанға дейін керілісті қалпында болды. Олардың арақатынасы осы сәтте тоқтатылды, тек сюрреалистердің топтық жиналыстарындағы қарым-қатынастардан басқа. Бретон өзінің "Сюрреализм және кескіндеме" кітабында Гюго туралы ешқандай сөз қозғаған жоқ. Соғыстан кейін ол хореографияға арналған декорация жасауға қайта оралды, сонымен бірге суреттерін "сырын сақтап" жасай берді, "соңғы сәтте таң қалдыру мен мүмкіндік элементін" сақтап қалды. 1948 жылы ол 1934 жылы бастаған Пикассоның портретін аяқтады. Гюго 1968 жылы 16 наурызда, 81 жасқа толған күні дүниеден озды.
Hugo's relationship with Breton turned physical for a brief period between approximately July 1931 and May 1932. It was a tumultuous affair, and ended negatively for Hugo. On 8 May 1932, following a fight with Breton, Hugo attempted suicide. Regretting her actions, she called Eluard with enough time for him to arrive and save her life. Following this event, Breton and Hugo's friendship remained strained until 9 September of that year, when Hugo punched Breton. Their association permanently ended at this point, except for interactions during group meetings of the Surrealists. Breton never mentioned Hugo in his book Le Surréalisme et la Peinture. After the war, she went back to stage design for choreography, while continuing to create her paintings "in secret," saving "the haunting element of surprise and chance for the end." In 1948, she completed the portrait of Picasso she had started in 1934. Hugo died on 16 March 1968, the date of her 81st birthday.
Көрмелер
1977 жылы Троядағы Тибо де Шампань мәдени орталығында оның туындыларының ретроспективті көрмесі өтті. Оның өнер туындылары басқа да шараларда көрсетілді: Тенерифе (1935), Копенгаген (1935), Нью-Йорк (1937), Токио (1937).
A retrospective exhibition of her work was held at the Centre Culturel Thibaud de Champagne, Troyes, in 1977. Other exhibitions of her work have been at: Tenerife (1935), Copenhagen (1935), New York (1937), Tokyo (1937).