Нео Раух: Суретші және «Жаңа Лейпциг мектебінің» өкілі
Neo Rauch
Нео Раух – неміс суретшісі, «Жаңа Лейпциг мектебінің» өкілі. Туындыларында социалистік реализм мен сюрреализмнің ықпалы көрінеді. Өмірі мен өнері туралы біліңіз!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нео Раух (; 18 сәуір 1960 жылы туған) – неміс суретшісі. Оның суреттері жеке тарихы мен индустриялық жатсыну саясатының тоғысқан жерін зерттейді. Оның туындылары социалистік реализмнің әсерін көрсетеді және сюрреалист Джорджо де Кирико мен Рене Магриттке қарызды, бірақ Раух өзін сюрреализммен байланыстырудан тартынады. Ол Лейпцигтегі Графика және кітап өнері жоғары мектебінде оқыды, Германияның Лейпциг қаласының жанындағы Маркклеебергте тұрады және Жаңа Лейпциг мектебінің жетекші суретшісі ретінде жұмыс істейді.
German artist (born 1960)
Neo Rauch (; born 18 April 1960) is a German artist whose paintings mine the intersection of his personal history with the politics of industrial alienation. His work reflects the influence of socialist realism, and owes a debt to Surrealists Giorgio de Chirico and René Magritte, although Rauch hesitates to align himself with surrealism. He studied at the Hochschule für Grafik und Buchkunst Leipzig, and he lives in Markkleeberg near Leipzig, Germany and works as the principal artist of the New Leipzig School.
Өмір
Раучтың ата-анасы төрт апталық шала жасында пойыз апатында қаза болды. Оның әкесі Ханно Раух 21 жаста, анасы Хельга Ванд 19 жаста болған, екеуі де Лейпциг графика және кітап өнері академиясында (Hochschule für Grafik und Buchkunst Leipzig) өнерді оқыған. Нео Раух Ашерслебенде әжесі мен атасының тәрбиесінде өсті және Томас Мюнтцер орта мектебінде (қазіргі Стефанеум гимназиясы) Абитур емтиханын тапсырды. Ол Лейпциг графика және кітап өнері академиясында суретші мамандығы бойынша оқыды, содан кейін 1981–1986 жылдары профессор Арно Ринкпен және 1986–1990 жылдары профессор Бернхард Хайсигпен магистрлік курста білім алды. ГДР құлағаннан кейін Раух 1993 жылдан 1998 жылға дейін Лейпциг академиясында Арно Ринк пен Сигард Гиллдің ассистенты болып жұмыс істеді. 2004 жылы ол Герд Гарри Либкемен бірге EASTinternational іріктеу тобының мүшесі болды. 2005 жылдың тамызынан 2009 жылдың ақпанына дейін Лейпциг графика және кітап өнері академиясында профессор қызметін атқарды. Тимм Раутертпен бірге ол Нойстағы Гут Селикумда "Man muss sich beeilen, wenn man noch etwas sehen will" ("Егер бір нәрсені көруге ниеттенсең, асығу керек") атты көрменің кураторы болды. Раух әйелі, суретші Роза Лоймен бірге бұрынғы мақта фабрикасында, Лейпцигтегі Баумволльспиннрейде жұмыс істейді, ол туралы былай дейді: "Бұл шоғырлану мен шабыт алатын орын. Мендегі ең жақсы идеялар осы жерде туады". 2017 жылы Manager Magazin журналы оны 100 миллион еуролық байлығымен Германиядағы ең бай 1001 адам мен отбасының қатарында санады. Раух Никола Грейфтің 2016 жылы түсірген "Neo Rauch – Gefährten und Begleiter" фильмінің басты кейіпкері болып табылады.
Rauch's parents died in a train accident when he was four weeks old. His father Hanno Rauch was 21, his mother Helga Wand 19 years old at the time both of them studied art at the Hochschule für Grafik und Buchkunst Leipzig (Leipzig Academy of Visual Arts). Neo Rauch grew up with his grandparents in Aschersleben and passed his Abitur exam at the Thomas Müntzer Oberschule (now Gymnasium Stephaneum). He studied painting at the Hochschule für Grafik und Buchkunst Leipzig and then was Masterstudent with Professor Arno Rink (1981–1986) and with Professor Bernhard Heisig (1986–1990). After the fall of the GDR Rauch worked from 1993 to 1998 as an assistant to Arno Rink and Sighard Gille at the Leipziger Akademie. In 2004, he was a selector for EASTinternational with Gerd Harry Lybke. From August 2005 until February 2009, he was Professor at the Leipziger Hochschule für Grafik und Buchkunst. Together with Timm Rautert he was curator for the exhibit "Man muss sich beeilen, wenn man noch etwas sehen will " ("One has to hurry, if one still wants to see something ") at Gut Selikum in Neuss. Rauch works with his spouse and artist Rosa Loy at a former cotton mill, Leipziger Baumwollspinnerei, about which he says: "It is the location of concentration and inspiration. Here the best ideas come to me." With an estimated fortune of €100 million, he was ranked one of the richest 1,001 individuals and families in Germany by the monthly business publication Manager Magazin in 2017. Rauch is the subject of the 2016 film Neo Rauch – Gefährten und Begleiter, directed by Nicola Graef.
Көрмелер
1991 жылы Нео Раух Лейпцигтегі Galerie am Thomaskirchhof галереясында алғашқы жеке көрмесін өткізді. 1993 жылы Франкфурт қаласындағы Музей фёр Модерн Кунст директорының орынбасары Рольф Лаутер суретшінің туындыларын ашып, Юрген Понто Стифунгтың қолдауымен оның соңғы жұмыстарын Франкфурттағы Dresdner Bank банк галереясында коммерциялық емес тұңғыш рет таныстырды. Каталогта Лаутер Раухтың өнер тарихынан элементтерді, сюрреализмнің қайта жаңғыртуларын және қарапайым күнделікті өмірдің метафораларын қамтитын үлгі алудың комбинаторлық принципін атап өтті. 2002 жылы Раух Винсент сыйлығын жеңіп алды, осыған орай сол жылы Нидерландының Маастрихт қаласындағы Боннефантен мұражайында жеке көрме ұйымдастырылды. 2010 жылы Раухтың алғашқы музей ретроспективасы Германияның Лейпциг қаласындағы Museum der bildenden Künste және Германияның Мюнхен қаласындағы Pinakothek der Moderne мұражайларында бірлесіп өткізілді. 2011 жылы осы ретроспективадан таңдалған туындылар Польшаның Варшава қаласындағы Zachęta Ұлттық өнер галереясына көшірілді. 2007 жылы Прагадағы Рудольфинум галереясы Волфсбургтің Kunstmuseum мұражайы ұйымдастырған "Neue Rollen" атты Раухтың 13 жылдық жұмыстарын қамтитын ретроспектива өткізді. Басқа жеке көрмелері: Монреальдегі қазіргі заманғы өнер мұражайы, Монреаль, Канада (2006); Вулфсбургтің Kunstmuseum мұражайы, Германия (2006); Испанияның Малага қаласындағы қазіргі заманғы өнер орталығы (2005); және Австрияның Вена қаласындағы Альбертина (2004). Оның туындылары 2005 жылы Пенсильвания штатының Питтсбург қаласында өткен Карнеги халықаралық көрмесінде көрсетілді, ал 2003-2004 жылдары Миссури штатының Сент-Луис қаласындағы Сент-Луис өнер мұражайында Солтүстік Америкадағы алғашқы жеке музей көрмесі өтті. 2013 жылы ол Брюссельдегі (Бельгия) Көркемөнер орталығында "Neo Rauch. Демиургтың мазасыздығы. 1993-2012 жылдардағы таңдамалы туындылары" атты бельгиялық алғашқы жеке көрмесін ұйымдастырды.
In 1991 Neo Rauch had his first solo exhibition in the Leipzig Galerie am Thomaskirchhof. In 1993, the Deputy Director of the Museum für Moderne Kunst Frankfurt, Rolf Lauter, discovered the artist‘s work and, thanks to the support of the Jürgen Ponto Stiftung, realized a first non commercial presentation of his then latest works in the exhibition rooms of Dresdner Bank Frankfurt. In the catalog text, Lauter referred to Rauch‘s combinatorial principle of sampling, incorporating elements from art history, paraphrases of surrealism and metaphors of the banal everyday world. Rauch won the Vincent Award in 2002, which received a corresponding solo show at the Bonnefanten Museum in Maastricht, The Netherlands, that same year. In 2010, Rauch had his first museum retrospective, which was jointly held at the Museum der bildenden Künste in Leipzig, Germany, and the Pinakothek der Moderne, Munich, Germany. In 2011, a selection of the works from this retrospective then traveled to the Zachęta National Gallery of Art in Warsaw, Poland. In 2007, the Galerie Rudolfinum in Prague held a retrospective entitled "Neue Rollen," organized by the Kunstmuseum Wolfsburg, of Rauch's works covering 13 years. Other solo exhibitions include the Musée d’art contemporain de Montréal, Montreal, Canada (2006); Kunstmuseum Wolfsburg, Wolfsburg, Germany (2006); Centro de Arte Contemporáneo Málaga, Málaga, Spain (2005); and the Albertina, Vienna, Austria (2004). His work was featured at the 2005 Carnegie International in Pittsburgh, Pennsylvania, and he had his first solo North American museum exhibition at the Saint Louis Art Museum in St. Louis, Missouri in 2003 2004. In 2013, he got his first Belgian solo exhibition at the Centre for Fine Arts in Brussels (Belgium), called Neo Rauch. The Obsession of the Demiurge. Selected Works 1993 2012.
Шығармалары
Суреттемеде "сипаттама, ұсыныс және мәңгілік" сапаның маңызды белгілері болып табылады. Мен сурет салу процесін әлемді ашудың өте табиғи жолы ретінде қарастырамын, ол дем алудай табиғи. Сырттан қарағанда, ол көбінесе ниетсіз болып көрінеді. Ол негізінен концентрленген ағынмен шектеледі. Мен осы тәсілдің тазалығына нұқсан келтіруге қабілетті барлық ықпалдарды әдейі назардан тыс қалдырамын, себебі мен мысал ретінде осы жолдарды ашық көрсетуді қалаймын. Мен өзімді уақыт өзеніндегі перистальтикалық сүзу жүйесі ретінде қарастырамын.
In painting "Characteristic, suggestion and eternity" are important marks of quality. text=I view the process of painting as an extraordinarily natural form of discovering the world, almost natural as breathing. Outwardly it is almost entirely without intention. It is predominantly limited to the process of a concentrated flow. I am deliberately neglecting to contemplate all of the catalytic influences that would have the power to undermine the innocence of this approach because I would like to express a degree of clarity in these lines by way of example. I view myself as a kind of peristaltic filtration system in the river of time
Раух Жаңа Лейпциг мектебінің өкілі саналады және оның туындылары коммунизмнің әлеуметтік реализміне негізделген стильмен ерекшеленеді. Американдық сыншылар оның заманауи стилінде посткоммунистік сюрреализмді тануға бейім. Бірақ Раух ең алдымен батыс-шығыс суретшісі ретінде танылады. Раух Варшава шарты мен Батыс әлемінің қазіргі мифтерін біріктіреді. Оның кейіпкерлері американдық комикстің эстетикасы коммунизмнің әлеуметтік реализмімен кездесетін пейзажда бейнеленеді. "Texte zur Kunst" (Өнер туралы мәтіндер, 55-ші нөмір) өнер басылымында ол жаңа неміс неоконсерватизмінің мысалы ретінде сипатталды. АҚШ-та "Нью-Йорк Таймс" газетінің өнер сыншысы Роберта Смит 2002 жылы "суықтан келген суретші" туралы мақаласы арқылы Раухтың туындыларына назар аударды. 2007 жылы Раух Нью-Йорктегі Метрополитен мұражайының заманауи өнер қанатындағы мезонинде жеке көрмеге арналған бірнеше туындыларын жасады. Бұл арнайы көрме "Пара" деп аталды. Раух "пара" сөзіндегі байланыстарды ұнататынын түсіндірді және "Пара"дағы оның жұмыстарының ешқандай нақты мақсаты жоқ екенін, бірақ олар кез келген адамға кез келген нәрсені білдіре алатынын айтты. Мен Метрополитендегі көрмеге келіскен кезде, мұражайдың мәні туралы жұмыс жасау жолын ойладым. Бірақ бірден студиядағы "Солқын шеңберден көріністер" мені тақырыптық тұрғыдан ойлап табудан гөрі қызықтырды. Оларды "көріністер" деп атауым – менің жеке басымды көрсетеді. Олар шабыттан бұрын пайда болады және ақыл-ой шешімдерінің ықпалымен ішкі бейнелер пайда болатын сәттен басталады. Мен осылай тапқан барлық нәрсені қабылдаудан басқа таңдау жасамаймын.
Rauch is considered to be part of the New Leipzig School and his works are characterized by a style that depends on the Social Realism of communism. Especially American critics prefer to recognize in his contemporary style a post communist Surrealism. But more than anyone Rauch is recognized as an East West painter. Rauch merges the modern myths of both the Warsaw Pact and the Western world. His figures are portrayed in a landscape in which an American Comic Aestheticism meets the Social Realism of communism. In the art publication Texte zur Kunst (Texts about Art, number 55), he was defined as an example for a new German neo conservatism. In the US, Roberta Smith, art critic for the New York Times, called attention to Rauch's work in 2002 with an article about the "painter who came in from the cold." In 2007, Rauch painted a series of works especially for a solo exhibition in the mezzanine of the modern art wing at the Metropolitan Museum in New York City. This special exhibition was called "Para." Rauch explains that he enjoys the associations the word "para" evokes in his own mind, and says that his works at "Para" have no particular intention, but that they could signify anything to anyone. blockquote|text=When I first agreed to do the Met exhibition, I thought about a way of working that would be about the nature of a museum. But straight away I realized that I was much more interested in those "visions from the Witches Circle" in my studio than I was in coming up with things in a purely thematic way. Calling them "visions" reflects my personality—they precede inspiration and spring from the moment when internal images appear at the prompting of intellectual decisions. I have no choice but to accept everything that I discover in this way.
Жинақтар
Суретшінің туындылары қоғамдық жинақтарда сақталады, оның ішінде Gemeentemuseum, Гаага, Нидерланды; Hamburger Bahnhof – заманауи өнер мұражайы, Берлин, Германия; Kunstmuseum Wolfsburg, Вольфсбург, Германия; Лос-Анджелес округінің өнер мұражайы, Лос-Анджелес, Калифорния; Метрополитен өнер мұражайы, Нью-Йорк; Музей der Bildenden Künste Лейпциг, Лейпциг, Германия; Музей Людвиг, Кёльн, Германия; Қазіргі заманғы өнер мұражайы, Нью-Йорк; Pinakothek der Moderne, Мюнхен, Германия; Соломон Р. Гуггенхайм мұражайы, Нью-Йорк; және Амстердамның Stedelijk мұражайы.
Work by the artist is held in public collections, including the Gemeentemuseum, The Hague, The Netherlands; Hamburger Bahnhof Museum für Gegenwart, Berlin, Germany; Kunstmuseum Wolfsburg, Wolfsburg, Germany; Los Angeles County Museum of Art, Los Angeles, California; Metropolitan Museum of Art, New York; Museum der Bildenden Künste Leipzig, Leipzig, Germany; Museum Ludwig, Cologne, Germany; The Museum of Modern Art, New York; Pinakothek der Moderne, Munich, Germany; Solomon R. Guggenheim Museum, New York; and the Stedelijk Museum, Amsterdam.