Құрылымсыздыққа қарсы демократиялық ұйымдастыру принципі
Democratic structuring
Жо Фрименнің «Құрылымсыздықтың тираниясы» еңбегі демократиялық құрылым, билік желілері, консенсус және қатысу демократиясы туралы маңызды ойларды ұсынады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Демократиялық құрылымдау принциптерін Джо Фриман "Құрылымсыздықтың тираниясы" атты еңбегінде белгіледі, ол алғаш рет 1970 жылы дәріс ретінде оқылды, кейіннен 1972 жылы Беркли әлеуметтану журналында жарияланды. Олар билік желісі теорияларына, әсіресе жалғыз қолбасшылық иерархияға қарсы тұрған теорияларға әсер етті. Ол қатысу демократиясы, консенсус негізінде шешім қабылдау және ұжымдық интеллект теориясын дамытуға зор үлес қосты, бірақ оның өзінің зерттеулері негізінен 1960 жылдардағы американдық әйелдер қозғалысындағы элитаның қалыптасу мәселелеріне арналған.
The principles of democratic structuring were defined by Jo Freeman in "The Tyranny of Structurelessness", first delivered as a talk in 1970, later published in the Berkeley Journal of Sociology in 1972. They were influential in power network theories, especially those challenging a single command hierarchy. She was a major influence in the theory of participatory democracy, consensus decision making and collective intelligence, though her own work focused mostly on problems of elite formation in the American women's movement of the 1960s.
Элиталар
Қозғалыстың барлық бейресми элиталарына қатысу, демек билікті жүзеге асыру үшін, адамның тегі, мінезі немесе уақытты қалай жұмсайтыны маңызды. Адамның қабілеті, феминизмге берілгендігі, таланты немесе қозғалысқа оның әлеуетті үлесі бұл шарттарға кірмейді. Алғашқылары – достарымызды таңдауда көбінесе қолданатын өлшемдер. Екіншілері – кез келген қозғалыс немесе ұйым саяси тұрғыдан тиімді болу үшін пайдалануға тиіс нәрселер. Ол саясатты әдеттегідей түсіндіреді: билік желісін құру үшін доспен емес, талантты, қабілетті, адал және үлес қосуға дайын адамдармен жұмыс істеу керек, жай ғана ұнаған немесе таңдаған адамдармен емес, егер билікті қайта иелену мақсаты болмаса.
"The characteristic prerequisite for participating in all the informal elites of the movement, and thus for exercising power, concern one's background, personality or allocation of time. They do not include one's competence, dedication to feminism, talents or potential contribution to the movement. The former are the criteria one usually uses in determining one's friends. The latter are what any movement or organization has to use if it is going to be politically effective." She defines, by default, politics as usual: to form power networks one must avoid working with one's friends and work specifically with those who are talented, competent, dedicated, and willing to make contributions not simply those that one likes or would choose, if one were not actually seeking to re/gain power.
Үстемдік пен тиімділік
Ресми және бейресми билік арасындағы диалектика маңызды: "Егер қозғалыс әдейі түрде кім билікті жүзеге асыратынын таңдаудан бас тартса, ол билікті жоймайды. Ол тек билік пен ықпалға ие болғандардың жауапкершілігін талап ету құқығынан бас тартады. Егер қозғалыс биліктің иелерінен жауапкершілік талап ете алмайтынын білгендіктен, оны мүмкіндігінше таратуға тырысса, ол кез келген топтың немесе адамның толыққанды үстемдік етуіне кедергі келтіреді. Бірақ сонымен бірге қозғалыстың мүмкіндігінше тиімсіз болуын қамтамасыз етеді. Үстемдік пен тиімсіздік арасында орташа жол табуға болады және табу керек."
The dialectic between formal and informal power is critical: "If the movement continues deliberately not to select who shall exercise power, it does not thereby abolish power. All it does is abdicate the right to demand that those who do exercise power and influence be responsible for it. If the movement continues to keep power as diffuse as possible because it knows it cannot demand responsibility from those who have it, it does prevent any group or person from totally dominating. But it simultaneously ensures that the movement is as ineffective as possible. Some middle ground between domination and ineffectiveness can and must be found."
Құрылымсыздық
Фриман билік құрылымын жақтады және "қозғалыс құрылымдық емес идеологияға тым берілгенше ұмтылмаса, денсаулықты жұмыс істеуі үшін ең қолайлы ұйымдастыру нысандарын дамытуға болады. Бұл дәстүрлі ұйымдастыру нысандарын соқыр түрде еліктеуіміз керек дегенді білдірмейді. Бірақ оларды түгелдей соқырлықпен қабылдамауымыз да керек. Кейбір дәстүрлі тәсілдер пайдалы болуы мүмкін, бірақ олар мінсіз емес; ал кейбіреулері қозғалыстағы адамдар үшін ең аз шығынмен белгілі бір мақсаттарға қалай жетуге болмайтынын түсіндіреді. Көп жағдайда, бізге әртүрлі құрылымдарды тәжірибеден өткізіп, әртүрлі жағдайларда қолдануға болатын әртүрлі тәсілдерді әзірлеу қажет. "Лот жүйесі" – қозғалыстан туған мұндай идеялардың бірі. Ол барлық жағдайға қолданылмайды, бірақ кейбіреулерінде пайдалы. Құрылымдық басқа да идеялар қажет. Бірақ тәжірибе жүргізуге кіріспес бұрын, құрылымның өзінде ешқандай жамандық жоқ екенін, оның тек шамадан тыс қолданылуы ғана зиянды деген ойды қабылдауымыз керек."
Freeman advocated a power structure and claimed that "once the movement no longer clings tenaciously to the ideology of structurelessness, it will be free to develop those forms of organisation best suited to its healthy functioning. This does not mean that we should go to the other extreme and blindly imitate the traditional forms of organisation. But neither should we blindly reject them all. Some traditional techniques will prove useful, albeit not perfect; some will give us insights into what we should not do to obtain certain ends with minimal costs to the individuals in the movement. Mostly, we will have to experiment with different kinds of structuring and develop a variety of techniques to use for different situations. The 'lot system' is one such idea which has emerged from the movement. It is not applicable to all situations, but it is useful in some. Other ideas for structuring are needed. But before we can proceed to experiment intelligently, we must accept the idea that there is nothing inherently bad about structure itself only its excessive use."