Саяси плюрализм: әртүрлі көзқарастар мен өмір салтының бейбіт қатар өмір сүруі. Демократия, төзімділік, және өзара түсіністік – плюрализмнің негізгі принциптері.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Саяси құрамда әртүрлілікті және бірлесіп өмір сүруді мойындау мен бекіту. Саяси философия ретінде плюрализм.
Recognition and affirmation of diversity and coexistence within a political body
pluralism as a political philosophy
Саяси философия ретінде плюрализм – саяси құрамдағы әртүрлілік, ол әртүрлі мүдделердің, нанымдардың және өмір салтының бейбіт қатар өмір сүруіне мүмкіндік береді. Барлық саяси плюралисттер плюралистік демократияны жақтамайды, бірақ бұл ең көп таралған көзқарас, себебі демократия көбінесе жеке құндылықтар арасындағы тепе-теңдікті қамтамасыз етудің ең әділ және тиімді жолы ретінде қарастырылады. Плюрализмді ынталы түрде қолдаған саяси теоретик Исайя Берлин былай деп жазды: «Біздің білуге келмейтінімізді, күмәнімізді және белгісіздігімізді мойындауға батыл болайық. Дегенмен, біз басқалардың не қажет екенін анықтауға тырыса аламыз, оларды шын мәнінде кім екенін білуге, оларды мұқият және ізгілікпен тыңдауға, олардың өмірін және қажеттіліктерін түсінуге мүмкіндік жасау арқылы». Осылайша, плюрализм қоғам мүшелерін экстремизмнен (бір ғана құндылыққа толықтай мойындаудан немесе кемінде басқаларын заңды деп мойындаудан бас тартудан) аулақ болуға және адал пікір алмасуға шақырады. Плюралисттер бәсекелес принциптерді көрсету және теңестіру үшін әлеуметтік институттарды құруға немесе реформалауға да ұмтылады. Институционалдық плюрализмнің ең танымал аргументтерінің бірі Джеймс Мэдисонның «Федералист» еңбегінің 10-шы санында келтірілген. Мэдисон жаңа американдық республикасында фракциялықтардың жанжалға әкелетінен қорқып, осы мақаланы осы жағдайдан қалай аулақ болу керектігін сұрауға арнады. Ол фракциялықтардан аулақ болу үшін, саяси жүйеде біреудің үстемдік етуіне жол бермеу үшін көптеген бәсекелес фракцияларға (әртүрлі негізгі принциптерді жақтаған) рұқсат берудің ең жақсысы екенін айтады. Бұл, белгілі бір дәрежеде, институционалдық үстемдікке жол бермеу және бәсекелестікті қамтамасыз ету үшін топтардың ықпалын өзгертетін бірқатар өзгерістерге негізделген. Эдмунд Берк сияқты, бұл көзқарас тепе-теңдікке және кез келген абстрактілі принципті мүдделердің көптігіне немесе нақты үйлесімділігіне бағындыруға қатысты. Плюрализм кейбір жағдайларда адал келіссөздерді мүмкін емес ететінін мойындайды, сондықтан қандай институционалдық құрылымдар осы жағдайды ең жақсы өзгерте алады немесе алдын алады деген сұраққа да назар аударады. Плюрализм, қажет болған жағдайда, қолданыстағы әлеуметтік-тарихи құрылымдарды қабылдаумен бірге, практикалық реализмге сәйкес институционалдық жобалауды қолдайды. Плюрализм туралы әңгімелерді қиындататын мәселелердің бірі – бұл көп қырлы ұғым. Плюрализм термині кем дегенде төрт түрлі мағынада қолданылған. Уильям Э. Коннолли плюрализмнің ескі теорияларын сынға алып, плюрализмді жағдайдың жай-күйі емес, мақсат ретінде қарастырды. Конноллинің «фракцияларды көбейту» туралы аргументі Джеймс Мэдисонның топтарды, сайлау округтерін және сайлаушыларды микро және макро деңгейде тарту логикасын ұстанады. Ол теорияны консервативті тәртіп теориясынан демократиялық бәсекелестік пен қатысудың прогрессивті теориясына ауыстырды. Коннолли плюрализм мен плюрализация арасындағы айырмашылықты енгізеді. Плюрализм, Роберт А. Дальдың мүдделік топтардың плюрализмі болсын немесе саяси либерализмнің «ақылға қонымды» плюрализмі болсын, саяси өкілдік үшін бәсекелесетін топтардың, құндылықтар мен жекеліктердің әртүрлілігіне бағдарланған. Плюрализация, керісінше, жаңа мүдделердің, жекеліктердің, құндылықтар мен айырмашылықтардың пайда болуын көрсетеді, олар қазіргі плюралистік көзқараста оқылмайтын өкілдікке талап қояды.
Pluralism as a political philosophy is the diversity within a political body, which is seen to permit the peaceful coexistence of different interests, convictions, and lifestyles. While not all political pluralists advocate for a pluralist democracy, this is the most common stance, because democracy is often viewed as the most fair and effective way to moderate between discrete values. Political theorist Isaiah Berlin, a strong supporter of pluralism, wrote: "let us have the courage of our admitted ignorance, of our doubts and uncertainties. At least we can try to discover what others require, by making it possible for ourselves to know men as they truly are, by listening to them carefully and sympathetically, and understanding them and their lives and their needs ." Pluralism thus tries to encourage members of society to accommodate their differences by avoiding extremism (adhering solely to one value, or at the very least refusing to recognize others as legitimate) and engaging in good faith dialogue. Pluralists also seek the construction or reform of social institutions in order to reflect and balance competing principles. One of the more famous arguments for institutional pluralism came from James Madison in The Federalist paper number 10. Madison feared that factionalism would lead to in fighting in the new American republic and devotes this paper to questioning how best to avoid such an occurrence. He posits that to avoid factionalism, it is best to allow many competing factions (advocating different primary principles) to prevent any one from dominating the political system. This relies, to a degree, on a series of disturbances changing the influences of groups so as to avoid institutional dominance and ensure competition. Like Edmund Burke, this view concerns itself with balance, and subordinating any single abstract principle to a plurality or realistic harmony of interests. Pluralism recognizes that certain conditions may make good faith negotiation impossible, and therefore also focuses on what institutional structures can best modify or prevent such a situation. Pluralism advocates institutional design in keeping with a form of pragmatic realism here, with the preliminary adoption of suitable existing socio historical structures where necessary. One of the problems plaguing any discussion of pluralism is that it is a multi faceted concept. There are at least four distinct ways in which the term pluralism has been used. William E. Connolly challenges older theories of pluralism by arguing for pluralization as a goal rather than as a state of affairs. Connolly's argument for the "multiplication of factions" follows James Madison's logic in engaging groups, constituencies, and voters at both the micro and macro level. Essentially, he has shifted the theory from a conservative theory of order, to a progressive theory of democratic contestation and engagement. Connolly introduces the distinction between pluralism and pluralization. Pluralism, whether the interest group pluralism of Robert A. Dahl or political liberalism's "reasonable" pluralism, is oriented towards existing diversity of groups, values, and identities competing for political representation. Pluralization, by contrast, names the emergence of new interests, identities, values, and differences raising claims to representation not currently legible within the existing pluralist imaginary.
Жалпыға ортақ игілік
Плюрализм осы қақтығыс пен диалог процесінің нәтижесінде белгілі бір жалпыға ортақ игілікке жету деген үмітпен байланысты. Алайда, бұл жалпы игілік абстрактілі құндылық немесе тасқа қашалған нәрсе емес, керісінше, бәсекелес әлеуметтік мүдделерді теңестіруге жасалған әрекет және осылайша, қазіргі әлеуметтік жағдайларға байланысты үнемі өзгеріп отырады. Мұндай көзқарасты қазіргі саяси философияда Исаия Берлин, Стюарт Хэмпшир және Бернард Уильямс жақтаушылық етеді. Саяси плюрализмнің ертерек нұсқасы, социалистік және капиталистік идеалдарды теңестіру мақсатымен, қазіргі заманғы әлеуметтік демократияның қалыптасуында маңызды рөл атқарды. Оның теориялық негізін қалаушылардың қатарында ертедегі Гарольд Ласки және Г.Д.Х. Коул, сондай-ақ Британдық Фабиан қоғамының басқа да жетекші мүшелері болды. АҚШ-та президент Дуайт Эйзенхауэрдің «орталық жолы» саясаты саяси плюрализмге сенім артуының нәтижесі болуы мүмкін. Көптеген плюралистер қолдағанмен, плюрализм міндетті түрде әлеуметтік демократияны қабылдамайды, себебі ол алдын ала белгілі бір қолайлы саяси жүйені қабылдамайды. Керісінше, плюралистер белгілі бір қоғамның қалыптасқан дәстүрлері мен танылған мүдделеріне және осы факторларды үйлестіруге ең ықтимал саяси құрылымға негізделген жүйені жақтайды. Осыған байланысты, Майкл Оукшотт пен Джон Кекес сияқты, либералды консерватизмге жақын көзқарастарды ұстанатын (бірақ мұндай саяси белгілерді жиі қабылдамайтын) адамдар да плюралистердің қатарына жатады. Плюралистердің ортақ тұжырымы – адамның құндылықтарының табиғи көп түрлілігін қолдау үшін марксизм немесе шексіз неолиберализм сияқты жалғыз көзқарас немесе идеологиялық схема тым қарапайым және қатаң болуы мүмкін. Сондай-ақ, плюралистер тарихилық пен утопиялық ойлауды жоққа шығарады. Джон Н. Грей сияқтылар тарихи прогресті мүлдем жоққа шығарса, Эдмунд Берк сияқтылар адамзат прогресіне әлеуметтік келісімділіктің жақсаруының нәтижесінде қол жеткізілгенін көрсетеді.
Pluralism is connected with the hope that this process of conflict and dialogue will result in a quasi common good. This common good is not an abstract value or set in stone, however, but an attempt at balancing competing social interests and will thus constantly shift given present social conditions. Proponents in the contemporary political philosophy of such a view include Isaiah Berlin, Stuart Hampshire and Bernard Williams. An earlier version of political pluralism was a strong current in the formation of modern social democracy (to balance socialist and capitalist ideals), with theorists such as the early Harold Laski and G. D. H. Cole, as well as other leading members of the British Fabian Society. In the United States, President Dwight Eisenhower's "middle way" was arguably motivated by a belief in political pluralism. While advocated by many pluralists, pluralism need not embrace social democracy given it does not a priori assume a desirable political system. Rather, pluralists advocate one based on the pre existing traditions and cognizable interests of a given society, and the political structure most likely to harmonize these factors. Thus, pluralists have also included Michael Oakeshott and John Kekes, proponents of something close to liberal conservatism (although will often reject such political labels). What pluralists certainly do have in common is the notion that a single vision or ideological schema, whether Marxism or unbridled neoliberalism, is likely too simplistic and rigid to advocate human beings' natural plurality of values. Pluralists likewise reject historicism and utopian thinking. While some, like John N. Gray, repudiate historical progress altogether, others, like Edmund Burke, indicate that human progress has occurred, as a function of improved social harmony.
Шарттар
Плюрализмнің жұмыс істеуі және ортақ игілікті анықтауда табысқа жетуі үшін, барлық топтар ортақ құндылықтарды ұстанғанға лайық ең төменгі консенсусқа келісуі керек. Осының ең маңызды негізгі құндылығы – өзара құрмет, түсіністік немесе төзімділік. Егер мұндай диалог мүмкін болмаса, экстремизм мен физикалық күш қолдану ықтималды және қажетсіз.
For pluralism to function and to be successful in defining the common good, all groups have to agree to a minimal consensus that shared values are at least worth pursuing. The most important baseline value is thus that of mutual respect, understanding or tolerance. If no such dialogue is possible, extremism and physical coercion are likely inevitable.