Кіріспе

Адам мен табиғат арасындағы психологиялық қарым-қатынас. Экопсихология – экология мен психологияны біріктіріп, тұрақтылықты қолдауға бағытталған салааралық және трансдисциплинарлық ғылым. Жеке адамның ауруын тек жеке немесе отбасылық мәселелермен байланысты қарастырудың орнына, оны адамнан тыс әлеммен байланыста талдау қажет. Басты идеясы – адам ақылы қазіргі заманмен қалыптасқанмен, оның негізгі құрылымы табиғи, адам жасамаған ортада қалыптасқан. Экопсихология адам мен табиғат арасындағы эмоционалды байланысты дамытуға және жақсартуға тырысады, адамдарды рухани тұрғыдан табиғатқа жақындастыру арқылы оларға психологиялық көмек көрсетеді.

Зигмунд Фрейд

1929 жылы жазған "Цивилизация және оның қанағаттанушылықтары" ("Das Unbehagen in der Kultur") кітабында Зигмунд Фрейд цивилизация мен жеке тұлға арасындағы негізгі шиеленісті талқылады. Ол адам санасының ішкі әлемі мен сыртқы орта арасындағы байланысты мойындады, былай деді: "Ақыл – табиғат, ал табиғат – ақыл" деп теориялады және оны психоэкология деп атады. Гринвей осы тақырыптағы алғашқы мақаласын 1963 жылы Брандейс университетінде жариялады. 1969 жылы ол Сонома мемлекеттік университетінде оқытуды бастады. Розак биолог Э.О.Уилсонның биофилия гипотезасын айтты; адамдардың табиғатпен эмоционалды байланысқа түсуге қабілеттілігі инстинкт деңгейінде болады.

Нанымдар

Розак адамның табиғатпен байланысы оның қарым-қатынастарын және эмоционалдық денсаулығын жақсартатынын айтады. Осы тәжірибенің маңызды бөлігі – науқастарды сыртта емдеу. "Жер және жеке басының әл-ауқаты арасында синергиялық байланыс бар." "Ақылдың ядросы – экологиялық бейсаналық." "Экопсихологияның мақсаты – экологиялық бейсаналықтың ішінде жатқан қоршаған ортаға өзара қарым-қатынас сезімін ояту." "Экологиялық бейсаналықтың мазмұны – эволюцияның тірі тарихы." "Дамудың шешуші кезеңі – балалық шақ." "Экологиялық эго планетаға деген этикалық жауапкершілік сезіміне қарай жетіледі." "Шағын ауқымды әлеуметтік формалар мен жеке күшті арттыратын нәрселер экологиялық эгоны нығайтады."