Шотландияның оңтүстік шекарасы: Драммор ауылының тарихы мен географиясы
Drummore
Шотландияның ең оңтүстік ауылы Drummore туралы ақпарат: географиясы, тарихы, маңыздағы шағын елді мекендері (Kirkmaiden, Damnaglaur) және Stranraer қаласына қашықтығы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Драммор (Drummore; (гель тілінен An Druim Mòr – «үлкен қырқа» деген мағынаны білдіреді) – Шотландиядағы ең оңтүстік ауыл, Галлоуэй Рейнінің оңтүстік шетінде, Дамфрис және Галлоуэй аймағында орналасқан: оның екі шағын елді мекені (клахан) бар, олар Киркмайден және Дамнаглаур деп аталады. Ауыл Кильдонан Бёрн өзенінің теңізге құятын жерінде, Галлоуэйдің Мулл шығалағынан солтүстікке қарай жатыр. Ол Англияның Дарем және Карлайл қалаларынан оңтүстікке қарай орналасқан. Тарихи тұрғыдан Вигтауншир аймағына және Киркмайден қауымына жатады. Ең жақын ірі қала – Странраер паромдық портынан 16 миль (26 км) қашықтықта орналасқан. 2011 жылғы халық санағы бойынша, халқы 534 адамды құрады. Драммор өз атын Глен-Лиден 1,6 км жоғары орналасқан Хай-Драммормен және шығысындағы Драммор-Гленмен бөліседі. Атаудың негізі – гаэль тіліндегі «druim mòr» немесе «үлкен қырқа», және бұл 1602 жылы король Джеймс VI-ның бұйрығымен Кинхилттегі Адэйрлерге берілген қамалмен байланысты моттыны көрсетеді деп болжанады. Дегенмен, ұқсас атаулардың сиректігіне байланысты, сұрақ туындауы мүмкін, бұл қырқаның өзі болуы мүмкін, бірақ 300 фут (91 м) биіктігі батыстағы 450 фут (137 м) Мунтлох Фелл және Иншанкс Феллге, тіпті оңтүстікке қарай 3 миль (5 км) қашықтықтағы 250 фут (76 м) биіктіктегі Галлоуэйдің Мулл шығалағына қарағанда айқын емес. 1877 жылы Портпатрик темір жолымен байланыстыратын қосымша желі құру ұсынылды. Оған феодалдық жер иесі, Эрд Оф Стайр қарсылық көрсетті, және 1882 жылы Глазго банкінің банкроттығынан кейін жоба тоқтатылды; ауылдың көшелерінің жоспарлауы әлі де темір жол жобасының іздерін сақтайды.
Drummore (drumORE; (from Gaelic An Druim Mòr meaning "the great ridge") is the southernmost village in Scotland, located at the southern end of the Rhins of Galloway in Dumfries and Galloway: it has two satellite clachans, called Kirkmaiden and Damnaglaur. The village lies where the Kildonan Burn runs out to the sea, north of the Mull of Galloway. It is further south than the English cities of Durham and Carlisle. It is historically within the Wigtownshire area and the parish and community of Kirkmaiden. It is 16 mile (26 km) from the nearest major town, the ferry port of Stranraer. In the 2011 census, the population was 534. Drummore shares its name with High Drummore a mile (1.6 km) up Glen Lee, and also with Drummore Glen to the east. The underlying name is the Gaelic "druim mòr" or "big ridge", and it has been suggested that this reflected the motte associated with the castle of the Adairs of Kinhilt, whose lands were granted in 1602 by King James VI. The rather scattered incidence of related names, however, makes it more likely that the hill ridge itself is in question, although at 300 feet (91 m) it is not all that prominent compared to the 450 feet (137 m) Muntloch Fell and Inshanks Fell to the west, or even the 250 feet (76 m) Mull of Galloway itself, 3 mile (5 km) to the south. A branch line was proposed in 1877 linking to the Portpatrick Railway. It was opposed by the feudal landowner, the Earl of Stair, and finally abandoned after the failure of the City of Glasgow Bank in 1882; aspects of the village's street layout still reflect plans for the railway.
Ерте тарихы мен тілі
Оңтүстік Рейн Махарс аймағындағы Лус шығанағы арқылы Нинианның миссионерлік қызметінен кейін ерте христиандық белсенділіктің ортасы болды. 1860 жылға дейін, Драммордың солтүстігіндегі жағалаудан шамамен бір миль қашықтықтағы Төменгі Кургиде, әлі тұрған тасқа жақын жерде, 5- немесе 6-ғасырға жататын деп саналатын бір қабір тасы табылды. Онда тозығы жеткен латынша жазу болды, онда "Вентидиус" есімі және "суб-диакон" деп аударылатын тағы бір сөз оқылды. Көптеген жер аттары Оңтүстік Рейндегі норвегиялық әсерді көрсетеді, сияқты батыс жағалаудағы көптеген аралдар мен түбектерде де, бірақ Драммордың гэль тіліндегі атауы, 17 ғасырда пресвитериандық ықпалмен ағылшын тіліне алмастырылғанға дейін, қараңғы дәуірден кейін Галлоуэйдегі гэль тілінің кең таралғанымен үйлеседі.
The southern Rhins was an area of early Christian activity following the missionary work of Ninian across Luce Bay in the Machars. Shortly before 1860, at Low Curghie less than a mile up the coast north of Drummore, and not far from an extant standing stone, a gravestone was discovered which appeared to date to the 5th or 6th century, with a weathered Latin inscription in which the name "Ventidius" was legible along with another word which translated as "sub deacon". Many place names testify to Norse influence in the southern Rhins, as in many of the west coast islands and peninsulas, but Drummore's Gaelic name is in tune with the general use of Gaelic in Galloway after the Dark Ages until it was supplanted by English under Presbyterian influence in the 17th century.
Дін тарихы
Драммор – Киркмейден ауданындағы ең ірі елді мекен, ол Әйгерім (Сент-Мейден) немесе Меданның есімімен аталады. Аудандық шіркеу бастапқыда ауылдан оңтүстікке қарай 5 миль (8 км) қашықтықта орналасқан еді, бірақ 1638 жылы шіркеуге барудың қиындығын айтқан тұрғындар Драммордан батысқа қарай шамамен бір миль жердегі Кор Хиллде «Кирк Келісімі» деп аталатын жаңа шіркеу салуға қол жеткізді. 1843 жылғы бөліністен кейін, Шотландияның еркін шіркеуінің жамағаттары үшін тағы бір жаңа шіркеу салынды, бұл жолы ауылдың ішінде, қазір Стайр көшесі деп аталатын көшеде. 20 ғасырдың басында екі жамағат қайта біріктірілді. Қазір ғибадат әдетте Драммордағы шіркеуде өтеді, ал жаз айларында «Кирк Келісімінде» айына бір рет қызмет өткізіледі.
Drummore is the largest settlement in the parish of Kirkmaiden, named after St Maiden or Medan. The parish church was originally some 5 mile (8 km) south of the village, but in 1638 the parishioners, citing the inconvenience of the journey to church, secured the building of a new church known as Kirk Covenant on Core Hill, about a mile west of Drummore. Following the Disruption of 1843, a new church was again built, for worshippers in the Free Church of Scotland, and this time in the village itself, in the street now known as Stair Street. Early in the 20th century the two congregations were reunited. Now worship is habitually at the church within Drummore, with one service each month in the summer being held at Kirk Covenant.
Драммор порты
Солтүстікке қараған және Рейнс шығанағымен оңтүстік-батыс желден қорғалған порт 19-ғасырдың басында әк өндіру өнеркәсібін қамтамасыз ету үшін жағалаумен дамытылды. Көп жылдар бойы Ұлыбритания Қорғаныс министрлігінің басқаруында болған, ол Лус шығанағындағы бомбалау полигоны мен қару-жарақтарды әзірлеу аймағын басқарудың бір бөлігі ретінде 2004 жылы Drummore Harbour Trust Ltd компаниясына номиналды сомаға берілді, ол демалыс қайықтары үшін пайдалануды дамыту мақсатын жариялады. Қорғаныс министрлігінің бұл сатуы Ұлыбритания Парламентінің назарына балықшылардың портқа кіру құқығына байланысты даулардың нәтижесінде ілікті, ал Сессия сотының кейінгі шешімі Виктория дәуіріндегі портқа кіру құқығының жоқ екендігін растады. Drummore Harbour Trust-тың бастапқы екі жеке мүшеден басқа мүшелігін кеңейте алмауы және уәде етілген инвестициялық бағдарламаны іске асырмауы алаңдаушылықты күшейтті. 2008 жылдың шілдесінде Дамфрис және Галлоуэй кеңесі 1964 жылғы Порттар заңына сәйкес кеңеске порттың жерін және операцияларын алуға мүмкіндік беретін өкілеттік беру туралы бұйрық алуға шешім қабылдады, бұл Солвей жағалауындағы бірнеше сәтті порттардың үлгісіне сәйкес келеді. Алайда, бұл мақсатқа қол жеткізілмеді. 2015 жылы Harbour Trust £15,000 көлеміндегі жеке зиян өтемі туралы талапқа жауапкер болды, содан кейін ол таратылды, нәтижесінде порт Корольдік мүлікке қайта оралды. 2018 жылдың маусымынан бастап Drummore тұрғындары Kirkmaiden Community Harbour Trust арқылы портты сатып алуға тырысуда.
The harbour, facing north and shielded by the Rhins from the prevailing southwesterly wind, was developed with a jetty in the early 19th century to serve a lime manufacturing industry. For many years in the hands of the UK's Ministry of Defence as part of the management of their bombing range and weapon development area offshore in Luce Bay, it was taken over in 2004 for a nominal sum by the Drummore Harbour Trust Ltd, which announced the aim of developing its use for pleasure boats. This disposal by the MoD attracted attention in the UK Parliament as a result of disputes over the rights of access to the harbour by fishermen, and a subsequent Court of Session judgement confirmed a Victorian precedent that no right of harbour existed. Failure of the Drummore Harbour Trust to widen its membership beyond the initial two individual members, or to begin its promised investment programme, caused increasing concern. In July 2008 the Dumfries and Galloway Council decided to seek an Empowerment Order under the Harbours Act 1964 which would enable the council to take over the harbour land and operations, following the pattern of a number of successful harbours along the Solway coast. This was not achieved. In 2015 the Harbour Trust became liable for a £15,000 personal injury claim, and it then dissolved itself, so the harbour reverted to the Crown Estate. As of June 2018 the Drummore residents are attempting to buy the harbour, via the Kirkmaiden Community Harbour Trust.
Қасиеттері мен құрылғылары
Ескі тұрғындар басты көшелердің дүкендерге толы болған кезеңді еске алады, оның ішінде кемінде үш нан пісіруші (біреуі Стайр және Милл көшелерінің қиылысында). Жақында маңызды жоғалтулар болды, соның ішінде Милл көшесіндегі банк, ет дүкені (қазір денсаулық сақтау заңнамасының нәтижесінде тек көтерме саудамен айналысады), және Порт дүкені (бұрынғы екінші жалпы дүкен, балық аулау құралдарына қосымша маманданумен). Дегенмен, ауылдың инфрақұрылымында Mariners Coffee Shop, Queen's Hotel, пошта бөлімі, еріктілер туристік кеңсесі және Милл көшесіндегі жалпы дүкен; жөндеу гаражы (жанармай жоқ); бастауыш мектеп; дәрігерлік кабинет және дәріхана; жағажайдағы Ship Inn; боулинг клубы және балалар ойын алаңы; бірнеше демалыс үйлері; және құмды жағажайларға жақын екі тұрақ (олардың бірі тағы бір пабпен байланысты) бар. Киркмаиден қауымдастығы кеңесі ай сайын Драмморда жиналады. Тұрғын үйлер әртүрлі, тізімдегі викториандық тұрғын және коммерциялық үйлерден бастап, заманауи бунгалолар мен кеңестік үйлерге дейін. Көптеген көше аттары өзгерген, атап айтқанда Стайр көшесі (бұрынғы Чирк көшесі), Милл көшесі (бұрынғы Мейн Стрит) және Харбор Роуд (бұрынғы Квей Роуд). 1960 жылдардағы жер көшкінінен кейін, бұрынғы Төменгі жол, жағалау бойымен Шор көшесіне көлік әкелген, көлік жүруге жабылды. Қазір ол жапондық түйіндес шөптермен қалың өсіп шыққан жаяу жол, 2014 жылдың жазында ол анонимді түрде ертегі есіктермен безендірілді.
Older residents recall a time when the main streets were full of shops, including no fewer than three bakers (one on the corner of Stair and Mill Streets). Even recently there have been significant casualties, including on Mill Street the bank, the butcher's (now wholesale only, as a result of health legislation), and the Harbour Stores (formerly the second general shop, with an additional speciality in fishing supplies). The village's facilities still however include the Mariners Coffee Shop, the Queen's Hotel, a post office, a volunteer tourist office and a general shop on Mill Street; a garage for repairs (no fuel); a primary school; a doctor's surgery and pharmacy; the Ship Inn on the shore; a bowling club and children's play park; a number of holiday cottages; and two caravan sites near sandy beaches (one of them associated with another pub). The Kirkmaiden Community Council meets monthly in Drummore. Housing is mixed, ranging from listed Victorian residential and commercial properties to modern bungalows and harled council houses. Within living memory a number of street names have changed, notably Stair Street (formerly Church Street), Mill Street (formerly Main Street) and Harbour Road (formerly Quay Road). Following a landslip in the 1960s the former Lower Road, which had brought traffic in along the coast to Shore Street, was barred to traffic. It is now a footpath, set thickly about by Japanese knotweed; in the summer of 2014 it was decorated anonymously with fairy doors.