Тринидад және Тобагодағы Солтүстік Азаттық Күресшілерінің Партизандық Қозғалысы
National Union of Freedom Fighters
Тринидад және Тобагодағы NUFF ұйымы – 1970 жылғы қара күш революциясынан кейін үкіметті құлатуға тырысқан марксистік партизандық топ. Тарихы, мақсаттары.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Тринидад және Тобаго партизандық тобы
Guerilla group from Trinidad and Tobago
Ұлттық бостандық күрескерлері одағы (NUFF) – Тринидад және Тобагодағы қарулы марксистік революциялық топ. 1970 жылғы «Қара күш» революциясынан кейін белсенділік танытқан бұл топ премьер-министр Эрик Уильямстың үкіметін құлату мақсатымен партизандық соғыс жүргізді. Бұл, «Қара күш» көтерілісінің сәтсіз аяқталуынан және Тринидад және Тобаго әскер полкіндегі сәтсіз бүліктен кейін болды. NUFF, Порт-оф-Испанияның батыс аймағындағы негізінен жұмыссыз ер адамдардың еркін біріккені – Батыс Біріккен азаттық майданынан (WOLF) пайда болды. Сәтсіз бүліктен кейін WOLF мүшелері қарулы көтеріліс арқылы үкіметті құлатуға бейімделді. 1971 жылы олар бүлікшілердің бас прокурорын және әскер бүлігін басуға көмектескен жағалау күзетінің офицерін өлтіруге тырысты. Топ елдің жетекші «Қара күш» ұйымы – Ұлттық бірлескен іс-қимыл комитетінің (NJAC) наразы мүшелерін өзіне тартты және Тринидадтың оңтүстігінде оқу лагерін құрды. 1972 және 1973 жылдары NUFF қару алу үшін полиция бекеттеріне шабуыл жасады, банктерді тонады және үкіметке қарсы көтеріліс науқанын жүргізді. Үкімет барлау мүмкіндіктерін жақсарту арқасында топты іздестіріп, көшбасшыларының көпшілігін өлтірді немесе тұтқынға алды. Көтеріліс кезінде 18 NUFF мүшесі және үш полиция қызметкері қаза тапты. Идеологиялық тұрғыдан NUFF империализмге және капитализмге қарсы болды, сонымен қатар экономиканың көп бөлігін бақылайтын шетелдік инвесторлар мен жергілікті экономикалық элиталарға да қарсы тұрды. Ұйымда әйелдердің белсенді рөл атқарғаны және партизандық күштер қатарында әйелдердің болғаны оларды ерекшелендірді. Олар қазіргі ағылшын тілді Кариб бассейнінде ұзақ мерзімге партизандық көтеріліс жүргізген жалғыз топ болды. Бұрынғы мүшелері саяси процесте белсенділік танытты, ал басқалары 1990 жылы Джамаат әл-Муслиминнің төңкеріс әрекетіне қатысты.
The National Union of Freedom Fighters (NUFF) was an armed Marxist revolutionary group in Trinidad and Tobago. Active in the aftermath of the 1970 Black Power Revolution, the group fought a guerrilla warfare campaign to overthrow the government of Prime Minister Eric Williams following the failed Black Power uprising and an unsuccessful mutiny in the Trinidad and Tobago Regiment. NUFF formed out of the Western United Liberation Front (WOLF), a loose grouping of largely unemployed men in the western suburbs of Port of Spain. After the failed mutiny, members of WOLF decided to overthrow the government through armed rebellion. In 1971 they attempted to assassinate the lead prosecutor of the mutineers and a coast guard officer who helped suppress the army mutiny. The group drew disaffected members of the National Joint Action Committee (NJAC), the country's leading Black Power organisation, and established a training camp in south Trinidad. In 1972 and 1973 NUFF attacked police posts to acquire weapons, robbed banks, and carried out an insurgent campaign against the government. With improved intelligence capabilities, the government was able to track the group and eventually killed or captured most of its leadership. Eighteen NUFF members and three policemen were killed during the insurgency. Ideologically NUFF was anti imperialist and anti capitalist, and opposed both the foreign investors who controlled much of the economy and the local economic elites. They were notable for the extent to which women played an active role in the organisation, and included women among its guerrilla fighters. They were the only group to sustain a guerrilla insurgency in the modern English speaking Caribbean over an extended period. Former members went on to play a role in the political process, while others were involved in the 1990 coup d'état attempt by the Jamaat al Muslimeen.
Бастапқы және қалыптасуы
Тринидад және Тобаго 1962 жылы Эрик Уильямс пен Халықтық ұлттық қозғалыстың (PNM) басшылығымен Ұлыбританиядан тәуелсіздік алды, оның саяси бағдары негізінен ұлтшылдық және прогрессивті болды. Жұмысшы табының афро-тринидадтықтары мен тобаголықтары Уильямс пен PNM-ді қолдаудың базасын құрады. Сол кездегі Тринидад және Тобаго қоғамы ағылшын тілді Кариб теңізіндегі ірі аралдарға тән таптық және тері түсіне қарай жіктеліп, біртекті емес еді. Дәстүр бойынша, жоғарғы тап ақтардан, орта тап – аралас нәсілділерден (түстілерден), ал жұмысшы табы – қара нәсілділерден тұрды. Он тоғызыншы және жиырмасыншы ғасырлардағы әлеуметтік көтеріліс қара нәсілділердің орта тапқа, ал аралас нәсілділердің жоғарғы және төменгі тапқа өтуіне мүмкіндік берді, бірақ бұл әлеуметтік жіктелудің жалпы пирамидасын сақтап қалды. Тәуелсіздікке қарай ақтар саяси билігін жоғалтты, бірақ әлеуметтік және экономикалық ықпалын сақтап қалды. Бұл корпорациялардың жергілікті экономикаға қатысты билігі, афро-тринидадтықтар мен тобаголық жұмысшы табының PNM үкіметінен күткен экономикалық, әлеуметтік және саяси дамуына кедергі келтіріп отырды деп есептелді. Рафик Шах және Рекс Лассалл басқарған көтерілісшілер 10 күнге созылған келіссөздерден кейін бас берді, ал үкімет бақылауды қайта орнатты. Әскерлік бүліктің сәтсіз аяқталуы NUFF болып қалыптасқан ұйымның құрылуына түрткі болды. Ұйымның аман қалған көшбасшыларының бірі Малкольм "Джай" Кернаханның сөзіне сүйенсек, WOLF мүшелері мен Шах және Лассалл арасында координация болған. Көтеріліс кезінде Брайан Джефферс және WOLF-тың басқа мүшелері "қолдарына қару алып", Порт-оф-Спейн қаласының үстіндегі төбелерге, қаланың батысында орналасқан көтерілісшілермен байланысу үшін бет алды. Көтерілісшілер бас бергеннен кейін, WOLF-тың де-факто көшбасшысы Джефферс қарулы көтеріліс арқылы үкіметті құлату мақсатын іске асыруды жалғастыруға шешім қабылдады. Че Гевара және француз философы Режис Дебрей ұсынған фоко теориясымен шабыттанған Джефферс, Кернахан және басқалар революциялық принциптерге негізделген жаңа топты құрды. Топтың кейбір мүшелері қолдауларын кеңейтуге және нығайтуға баса назар аударуды ұсынса да, шешім қабылдау процесінде басшылықтың радикалды мүшелері үстемдік құрды.
Trinidad and Tobago became independent from the United Kingdom in 1962 under the leadership of Eric Williams and the People's National Movement (PNM), whose political agenda was primarily nationalist and progressive. Working class Afro–Trinidadians and Tobagonians formed the base of support for Williams and the PNM. Society in Trinidad and Tobago at the time was stratified by a combination of class and skin colour that was typical in the larger islands of the English speaking Caribbean. Traditionally, the upper class was white, the middle class coloured (mixed race) and working class Black. Social mobility in the nineteenth and twentieth centuries allowed Black people to move into the middle class and coloured people to move into both the upper and lower classes, but it had kept the general pyramid of social stratification intact. Whites lost their hold on political power in the run up to independence, but retained their social and economic power.—and smaller minorities lay outside this system of stratification. The power that these corporations exercised over the local economy was seen by the Afro–Trinidadians and Tobagonian working class as standing in the way of the economic, social and political advancement they had expected from a PNM government. The mutineers, led by Raffique Shah and Rex Lassalle, surrendered after 10 days of negotiation and the government re asserted control. The collapse of the army mutiny was the impetus for the formation of the organisation that would become NUFF. According to Malcolm "Jai" Kernahan, one of the surviving leaders of the group, there was coordination between members of WOLF and Shah and Lassalle. When the mutiny occurred Brian Jeffers and other members of WOLF "took up arms" and headed into the hills above Port of Spain to connect with the mutineers who were stationed west of the city. When the mutineers surrendered, Jeffers, the de facto leader of WOLF, decided to continue with the goal of overthrowing the government through armed rebellion. Inspired by the foco theory guerrilla warfare developed by Che Guevara and French philosopher Régis Debray, Jeffers, Kernahan, and others organised a new group along revolutionary lines. Although some members of the group recommended that they focus on expanding and consolidating their support, more militant members of the leadership dominated the decision making process.
Партизандық науқан
1972 жылы 31 мамырда Кернаханның тобы, енді "Ұлттық бостандық күрескерлері одағы" деп аталды, американдық мұнай компаниясы Texaco-ға қарасты полиция бөліміне шабуыл жасап, алты қару мен 1000-нан астам оқ-дәріні тартып алды. Келесі күні қарулы НУФФ мүшелері Тринидадтың солтүстігінде Вест-Индия Университетінің Сент-Огастин кампусындағы Barclays Bank бөлімшесін тонады, сондай-ақ күзетшінің револьверін де қолға түсірді. Ямайкалық социолог Брайан Микс Беддоудың қазасын "қозғалыс үшін ауыр соққы" деп сипаттады, өйткені ол "шынайы ұйымдастыру қабілетіне ие және үгіт-насихатты, білім беруді және нығаюды күшейтуді жақтаған жетекші тұлға" болды. Олар Бэрроусқа "егер ол оларды іздесе, олардың іздеп келуі үшін орманда кездесуге дайын екендерін" хабарлады, ал үкімет Джефферс, Херевуд және Джейкобтың тұтқынға алынуы үшін ірі сыйақы ұсынды, олар Валенсиядағы шабуылдан кейін жасырынып кеткен.
On 31 May 1972 Kernahan's group, newly named the National Union of Freedom Fighters, attacked an estate police station belonging to American oil company Texaco, seized six guns and over 1,000 rounds of ammunition. The following day, armed NUFF members in north Trinidad robbed the Barclays Bank branch at the St. Augustine campus of the University of the West Indies. and a security guard's revolver. Jamaican sociologist Brian Meeks described Beddoe's death to be "a major blow to the movement as he is one of the people with genuine organizational capability and the leading advocate of the line for greater propaganda, education and consolidation". and left a message for Burroughs "that if he wanted [them] to come in the bush for [them]". and the government offered large rewards for Jeffers, Harewood and Jacob. where they had retreated after the attack in Valencia.
Салдары
NUFF қазіргі ағылшын тілді Кариб бассейніндегі екінші топ болды, ол күшті партизандық көтеріліс жасауға тырысты (біріншісі – 1960 жылы Ямайкадағы Генридің көтерілісі), және уақыт өте келе сақталған бүлікшіл науқанды ұйымдастыра алған жалғыз топ болды. Тарихшы Ян Нипперс Блэк NUFF-тың Эрик Уильямс үкіметіне елеулі қауіп төндірмегенін айтады. Уильямс Black Power қозғалысын талдағанда тек шамалы сын айтса, NUFF-ты бағалауы "қатты аяқталды", – деп Самару мәлімдейді. NUFF мүшелерінің басқалары 1976 жылдың наурыз айында Біріккен Еңбек фронтын құруға қатысты.
NUFF was only the second group in the modern English speaking Caribbean to attempt a serious guerrilla uprising (the first being Henry's rebellion in Jamaica in 1960), and the only one able to create an insurgent campaign that was sustained over time. Historian Jan Knippers Black has argued that NUFF never posed a large threat to Eric Williams' government. While Williams was only mildly critical in his retrospective analysis of the Black Power movement, his assessment of NUFF was "decidedly harsh", according to Samaroo. Other members of NUFF played a role in founding the United Labour Front in March 1976.
Тарихнама
Тарихшы және әйелдер зерттеулері бойынша ғалым У. Крис Джонсон НУФФ-ты "ПНМ-нің ұрпағы" деп атайды, яғни 1950-ші жылдары ПНМ-ді билікке жеткізген адамдардың балалары мен немерелері. NUFF Қара күш қозғалысынан өркендеді, бірақ оның мүшелері бұл қозғалыстың өз мақсаттарына жете алмағанына сенді. NUFF пен NJAC арасындағы басты дау – NUFF-тың NJAC-тің тиімділігін жоғалтқаны және жұмыссыздық деңгейі жоғары болса, экономика шетелдік үстемдікке бағынса және полицияның қатыгездігі күшейсе де, "әңгімемен ғана айналысып отырғаны" туралы болды. Тарихшы Мэтью Квест NUFF-тың "банктерді тонау және қатыгез полицияға қарсы тұру" әрекеттерін АҚШ-тағы Қара азаттық армиясының қызметімен салыстырады. Саяси ғалым Перри Марс NUFF идеологиясын маоистік деп сипаттап, олардың "зорлық-зомбылыққа толы және өзіне-өзі зиян келтіретін экстремизмі" туралы айтты. Тарихшы Рита Пембертон және оның әріптестерінің сөзіне қарағанда, NUFF сайлау жүйелерінің нағыз демократияны құруға жеткіліксіз кемшіліктері бар екеніне және оны тек "революциялық демократия" деп аталатын арқылы ғана қол жеткізуге болатынына сенді. Олар өз жақтастарына "бостандық күніне жетесіз немесе оған жету үшін өліміңіз мүмкін" деді.
Historian and women's studies scholar W. Chris Johnson calls NUFF "the progeny of the PNM", the children and grandchildren of the people who had brought the PNM to power in the 1950s. NUFF grew out of the Black Power movement, but its members believed that that movement had failed to achieve its objectives. considered the main point of disagreement between NUFF and NJAC to be NUFF's belief that NJAC had lost its effectiveness and was "only talking" despite the levels of unemployment, continued foreign domination of the economy, and increased police brutality. Historian Matthew Quest compares NUFF's activities of "robbing banks and striking back at brutal police" to those of the Black Liberation Army in the United States. Political scientist Perry Mars described NUFF's ideology as Maoist, and spoke of their "violent and suicidal extremism". According to historian Rita Pemberton and colleagues, NUFF believed that electoral systems were too flawed to produce true democracy, and that it could only be achieved through what they called "revolutionary democracy". They told their followers "you can either make it to liberation day or die trying".
Мұра
Саяси ғалымдар НУФФ-тың көтерілісі мен 1990 жылы «Джамаат әл-Муслимин» жасаған төңкеріс талпынысы арасындағы байланысты анықтады. Саясаттанушы Джон Ла Герр НУФФ-тың парламенттік демократияның Вестминстер жүйесіне қарсы зорлық қолдануын «Джамаат әл-Муслиминге» шабыт берген деп санайды. Бұл қозғалыстардың арасында 1990 жылғы төңкеріс талпынысы мен НУФФ-тың көтерілісінде жетекші рөл атқарған Абдулла Омовал (бұрынғы Энди Томас) тұлғасында ортақ байланыс болды. Дженифер Джонс Кернахан (Джонс) Біріккен Ұлттық Конгресс сенаторы, үкімет министрі және Кубадағы елші қызметін атқарды, ал оның күйеуі Джей Кернахан 2015 жылғы Тринидад және Тобагодағы жалпы сайлауда «Халықтық серіктестік» үшін Лавентиль Вест сайлау округінен кандидат болды.
Political scientists have drawn connections between NUFF's insurgency and the 1990 coup d'état attempt by the Jamaat al Muslimeen. NUFF's use of violence in challenging the Westminster system of parliamentary democracy was seen by political scientist John La Guerre as an inspiration for the Jamaat al Muslimeen. The movements also shared a connection in the person of Abdullah Omowale (formerly Andy Thomas), who was a leading figure in both the 1990 coup attempt and in NUFF's insurgency. Jennifer Jones Kernahan ( Jones) went on to serve as a United National Congress senator, government minister and ambassador to Cuba, while her husband Jai Kernahan contested the Laventille West constituency for the People's Partnership in the 2015 Trinidad and Tobago general election.