Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Әли ибн Әби Талибтің ұлы (680 жылы қайтыс болды)
Son of Ali ibn Abi Talib (died in 680)
Әли ибн Әби Талибтің ұлы, Әл-Аббас ибн Әли ибн Әби Талиб (ٱلْعَبَّاس ٱبْن عَلِيّ ٱبْن أَبِي طَالِب, 15 мамыр 647 – 10 қазан 680 ж.), сондай-ақ Әбу әл-Фадл (أَبُو ٱلْفَضْل) деп белгілі, сүннит исламның төртінші халифасы және шиит исламның алғашқы имамы Әли ибн Әби Талибтің ұлы болды. Оның анасы Фатима бинт Хизам, көбінесе Умм әл-Банин (أُمّ ٱلْبَنِين) деп аталады. Әббас 61 жылдың 10 мухаррам күні (680 жылдың 10 қазаны) Кербела шайқасында өзінің жартылай бауыры Хусейн ибн Әлидің туын көтеріп, Умайя халифасы Язид ибн Муавияның әскеріне қарсы шайқасты. Ол Мұхаммед пайғамбардың отбасының қоршаудағы шөлін басу үшін Евфрат өзенінен су әкелуге тырысқанда қаза тапты. Әббас Әлидің батылдығы мен қайсарлығын мұра еткені айтылады, және Хусейнды қорғаудағы оның иманы мен төзімділігі үшін шиит имамдары оны мақтады. Шиит мұсылмандары Әббасты батылдық пен өзінен жанын аямайтындық үлгісі деп есептейді. Кербеладағы Әббас (ғ.с.) қасиетті орны және оның жанындағы Хусейн мазары қажылыққа бару орындары болып табылады.
Al Abbas ibn Ali ibn Abi Talib (ٱلْعَبَّاس ٱبْن عَلِيّ ٱبْن أَبِي طَالِب, 15 May 647 10 October 680 CE), also known as Abu al Fadl (أَبُو ٱلْفَضْل), was a son of Ali ibn Abi Talib, the fourth caliph in Sunni Islam and the first imam in Shia Islam. His mother was Fatima bint Hizam, commonly known as Umm al Banin (أُمّ ٱلْبَنِين). Abbas fought as the standard bearer of his half brother Husayn ibn Ali in the Battle of Karbala on 10 Muharram 61 AH (10 October 680) against the army of the Umayyad caliph Yazid ibn Mu'awiya He was killed in a desperate attempt to bring water from the Euphrates river to quench the unbearable thirst of the besieged family of the Islamic prophet Muhammad. Abbas is said to have inherited Ali's boldness and bravery, and was praised by Shia imams for his faith and fortitude in defending Husayn. Abbas is regarded by Shia Muslims as an ultimate paragon of courage and self sacrifice. The shrine of Abbas and the nearby mausoleum of Husayn in Karbala are destinations for pilgrimage.
Атаулары
Әбу әл-Фадл – Аббастың әкесі. Оның тағы бір аталымы – Қамар Бәни Хашим. Аббас көбінесе бойы ұзын, келбетті деп сипатталады. Аббас әкесі Әли ибн Әбу Талибтің батылдығы мен қайсарлығын мұра еткені айтылады, ол әрқашан майданда жеңістің туын алып жүрген. Аббас парсы тілінде Шир-и Гази және Шир-и Аузан деп аталады. Кербела шайқасындағы рөлі үшін ол Алам д'ар деп, ал Ашура кешінде қоршауда қалған Әһл аль-Байттың шыдай алмас шөлін басу үшін Евфрат өзенінен су әкелуге жасаған әрекеті үшін әл-Саққа және Әбу әл-Қирба (қирба сөзі "су қабы" дегенді білдіреді) деп белгілі. Исламтанушы Ж. Кальмард Аббасты Әлидің үлкен ұлы және оның туын көтерген Мұхаммед ибн әл-Ханафийямен салыстырып, Аббас Хусейннің жанында сондай-ақ жауынгерлік міндеттерді атқарғанын айтады.
The of Abbas was Abu al Fadl Another epithet of him was Qamar Bani Hashim , and he is often described as tall and handsome. Abbas is said to have inherited the boldness and bravery of his father Ali ibn Abi Talib, always carrying the victorious standard on the battlefield. Abbas is indeed celebrated as shir i ghazi and shir i awzhan in Persian language. He is also known as Alam d'ar for his role in the Battle of Karbala, and as al Saqqa' and Abu al Qirba (qirba means 'a water skin') for his desperate attempt on the evening of Ashura to bring water from the Euphrates river to quench the unbearable thirst of the besieged Ahl al Bayt. The Islamicist J. Calmard draws a parallel between Abbas and Muhammad ibn al Hanafiyya, an elder son of Ali and his standard bearer, saying that Abbas fulfilled the same warrior functions near Husayn.
Туу және ерте өмір
Әббас Мәдинада Әли мен Фатима бинт Хизам ибн Халид ибн Рабианың, Бану Килаб тайпасынан шыққан әйелдің ұлы ретінде дүниеге келді. Әббастың үш толыққанды бауырлары болды: Абдалла, Жәфар және Усман. Олардың анасы Фатима осылайша Умм әл-Банин деп танылды. Әббастың бауырларының барлығы одан бұрын Кербела шайқасында қаза тапты. Кейбір дереккөздер оны әл-Аббас әл-Акбар деп атайды, осылайша Әлидің тағы бір ұлынан, әл-Аббас әл-Асғардан ажыратады. Әббастың туған күні туралы пікірлер қарама-қайшы. Сунни тарихшысы Ибн Садтың сөзіне қарағанда, ол 661 жылы Әли өлтірілген кезде әлі жасөспірімдікке жете қоймаған, ал басқалары Аббастың сол кезде отыз төрт жаста болғанын жазған. Шиит ғалымы Бахр әл-Улум 4 Шабан 26 (15 мамыр 647) күнін Әббастың туған күні деп хабарлайды. Әрине, Әббас туралы дереккөздердегі көптеген мәліметтер Кербела шайқасымен байланысты.
Abbas was born in Medina to Ali and Fatima bint Hizam ibn Khalid ibn Rabi'a, a woman from the Banu Kilab tribe. Abbas had three full brothers, named Abd Allah, Ja'far and Uthman. Their mother Fatima thus became known as Umm al Banin Abbas' brothers were all killed in the Battle of Karbala just before him. Some sources refer to him as al Abbas al Akbar to distinguish him from another son of Ali, named al Abbas al Asghar Abbas' date of birth is disputed. According to the Sunni historian Ibn Sa'd , he had not yet reached puberty when Ali was assassinated in 661, whereas some others have written that Abbas was thirty four at that time. The Shia scholar Bahr al Ulum reports 4 Shaban 26 (15 May 647) as the birthdate of Abbas. Naturally, much of what exists in sources about Abbas is in connection to the Battle of Karbala.
Язидтің қосылуы
676 жылы Омейяд халифасы Муавия бұрынғы келісімдерді бұза отырып, өзінің ұлы Язидті мұрагері етіп тағайындады. Мұсылман тарихшылары Язидті исламдық нормаларды ашық бұзған, жаман мінезді адам ретінде жиі көрсетеді, және оның тағайындалуы сол кезде ислам пайғамбары Мұхаммедтің көрнекті серіктерінің ұлдарынан, Хусейн ибн Әли сияқтылар тарапынан қарсылыққа ұшырады. Муавияның өлімі мен 680 жылы Язидтің билікке келуімен, ол Медина әкіміне Хусейннен күшпен адалдық серт алуды бұйырды, ал Хусейн Язидті халиф деп мойындамас үшін дереу Меккеге бет бұрды. Оған Аббас тағы басқа туыстары да бірге еріп келді.
In an appointment that violated earlier agreements with Ali's eldest son Hasan, the Umayyad caliph Mu'awiya designated his son Yazid as his successor in 676. Yazid is often presented by Muslim historians as a debaucher who openly violated the Islamic norms, and his nomination was indeed met with resistance at the time from sons of some prominent companions of the Islamic prophet Muhammad, including Husayn ibn Ali. On Mu'awiya's death and Yazid's accession in 680, the latter instructed the governor of Medina to secure Husayn's pledge of allegiance by force, and Husayn immediately left for Mecca to avoid recognizing Yazid as the caliph. He was accompanied by some relatives, including Abbas.
Кербелаға сапар
Куфалықтардан қолдау хаттарын алғаннан кейін, оның ниеттерін оның туысы Мұсыл ибн Ақил растаған соң, Хусейн 8 немесе 10 Дзүль-Хиджада (680 жылдың 10 немесе 12 қыркүйегінде) Мекеден Куфаға аз ғана туыстары мен қолдаушыларымен бірге аттанды. Хусейнге қатысты бір дерек оның ниетін Язидтің зұлымдығына қарсы күресу деп көрсетеді, тіпті бұл оның өміріне құрбан болса да, белгілі шиит ғалымы әл-Муфидтің Хусейннің өмірбаянында айтылғандай. Хусейн өзінің ағасы Ибн Ханафияға жазған өсиетінде, ол "бұрыққандық немесе зұлымдық" іздеу үшін емес, "жақсылыққа шақыру және жамандықтан тыю" үшін жолға шыққанын жазды. Дегенмен, Куфаға жол тартқанда Хусейннің шағын керуені Язид әскерімен тоқтатылып, 2 Мухаррам 61 (680 жылдың 2 қазаны) күні Кербаланың шөл даласына, су мен бекіністерден алыс жерге орналасуға мәжбүр болды. Куфаның жаңа әкімі Убайд Алла ибн Зияд Хусейннің елшісін өлтіріп, куфалық тайпа басшыларын қорқытқандықтан, куфалықтардан уәделенген қолдау келмеді.
After receiving letters of support from Kufans, whose intentions were confirmed by his cousin Muslim ibn Aqil, Husayn left Mecca for Kufa on 8 or 10 Dhu al Hijja (10 or 12 September 680), accompanied by few relatives and supporters. A tradition attributed to Husayn identifies his intention as fighting the tyranny of Yazid, even though it would cost his life, as reported in , a biographical work by the prominent Shia scholar al Mufid Husayn similarly wrote in his will for his brother Ibn Hanafiyya that he had not set out to seek "corruption or oppression" but rather to "enjoin what is right and forbid what is wrong." At any rate, on their way to Kufa, Husayn's small caravan was intercepted by Yazid's army and forced to camp in the desert land of Karbala on 2 Muharram 61 (2 October 680) away from water and fortifications. The promised Kufan support did not materialize as the new governor of Kufa, Ubayd Allah ibn Ziyad , killed the envoy of Husayn and intimidated Kufan tribal chiefs.
Су тапшылығы
7 Мухаррамда Ибн Зыядтың бұйрығымен Омейяд қолбасшысы Умар ибн Сад Хусейннің Евфрат өзеніне жолын кесті. Дегенмен, Аббас және оның шамамен 50 серігі түнгі шабуылда Хусейннің лагеріне аз ғана су жеткізе алды. Осы әрекетке қарамастан, исламист Л. Вечча Валььери лагерь үш күн бойы сусыздан қиналды деп есептейді. Басқа да сарапшылардың арасында Д. Пино да лагерь қоршау кезінде сусыздақ пен аштықтан зардап шеккенін жазады, ал А. Хамдардың пікірі де соған жақын. Кербала ыстық шөлді климатта орналасқан.
On 7 Muharram, on orders of Ibn Ziyad, the Umayyad commander Umar ibn Sa'd cut off Husayn's access to the Euphrates river. Abbas and some fifty companions were nevertheless able to bring back some water to Husayn's camp in a night sortie. Despite this attempt, the Islamicist L. Veccia Vaglieri believes that the camp suffered from thirst for three days. Among other experts, D. Pinault similarly writes that the camp suffered from thirst and hunger during the siege, and the opinion of A. Hamdar is close. Karbala has a hot desert climate.
Келіссөздер
Ибн Садқа Ибн Зыяд Хусейн Язидке адалдық серт бермесе, оны жібермеуді бұйырды. Хусейн Язидке бағынбады, бірақ Ибн Зыядпен Ибн Сад арқылы кері шегінуге және қан төгілуден сақтануға келісуге тырысты. Губернатор, алайда, мойын бұрмады және соңында Ибн Садқа Хусейн мен оның жақтастарын Язидке адалдық ант бермесе, соғысып, өлтіріп, мүсілін бұзуға бұйырды. Егер олар адалдық ант берсе, олардың тағдыры кейін шешілер еді.
Ibn Sa'd was instructed by Ibn Ziyad not to let Husayn leave unless he pledged his allegiance to Yazid. Husayn did not submit to Yazid, but negotiated with Ibn Ziyad through Ibn Sa'd to be allowed to retreat and avoid bloodshed. The governor did not relent, however, and finally ordered Ibn Sa'd to fight, kill, and disfigure Husayn and his supporters unless they pledged allegiance to Yazid, in which case their fate would be decided later.
Қауіпсіз өту
Бану Килаб тайпасының мүшесі ретінде, Омейяд сардары Шамир ибн Ди әл-Жаушан Ибн Зиядтан Аббас пен оның үш (толыққанды) бауырларына қауіпсіз өтуге кепілдік алды. Ертедегі тарихшы Әбу Михнафтың сөзіне қарағанда, Ибн Зиядтың қорғау хаты Аббас пен оның бауырларына жіберілді, бірақ олар оны қабылдамай, "Алланың қорғанысы Сумайя ұлының [Ибн Зиядтың] қорғанысынан артық" деді. Шамир бұл ұсынысты Аббас пен оның бауырларына шайқас алдында қайта жасады, бірақ олар мойын бұрмай, Хусейнге толық қолдау көрсетуге ант берді.
As a member of the Banu Kilab, the Umayyad commander Shamir ibn Dhi al Jawshan acquired safe passage for Abbas and his three (full) brothers from Ibn Ziyad. According to the early historian Abu Mikhnaf , Ibn Ziyad's letter of protection was sent to Abbas and his brothers, who refused it, "God's protection is better than the one offered by Sumayya's son [Ibn Ziyad]." Shamir extended again this offer to Abbas and his brothers on the eve of the battle, but they remained defiant and pledged their full support to Husayn.
Тасуа
Ибн Сад Тасуа күні (Мұхаррам айының 9-ы) түстен кейінгі намазdan кейін шабуыл жасауға шешім қабылдады. Бірақ Омейя әскері жақындағанда, Хусейн Аббас пен бірнеше серіктерін жіберіп, Ибн Садқа келесі күнге дейін шайқасты кейінге қалдыруды сұрады. Содан кейін Хусейн өзінің ізбасарларына оның үшін өмірлерін қауіпке тікпеу үшін кетіп қалуға кеңес берді, ал Аббас өзінің қолдауын жаңартты, өмірде де, өлімде де ағасын іздейтінін айтты. Барлығы дерлік Хусейнмен соңына дейін бірге қалды. Хусейн мен оның серіктері сол түнді дұға мен Құран оқып өткізді, бұл туралы шиит ғалымы Ибн Таус және көптеген мақатил кітаптарында жазылған. Осы түні Зейнеб бинт Әли өзінің жартылай бауыры Аббасқа әкесінің Кербела үшін оның резервтік күш болуын, Хусейнге Әли Мұхаммедке болғандай болуын тілегенін еске салды. Аббас мұны растап, ант берді. Ибн Таусқа қарағанда, Аббас Тасуа күні су әкелуге тырысқанда қаза тапты, бірақ көптеген дәстүрлер оның өлімін Ашура күніне жатқызады.
Ibn Sa'd decided to attack on Tasu'a (9 Muharram) after the afternoon prayer. As the Umayyad army approached, however, Husayn dispatched Abbas and some companions, who tell Ibn Sa'd to delay the confrontation until the following day. Husayn now besieged his followers in a speech to leave and not risk their lives for his sake, after which Abbas was the first to renew his support, saying that he would follow his brother in life or death. Nearly all those present stayed with Husayn until the end. Husayn and his companions spent that night praying and reading the Quran, as reported by the Shia jurist Ibn Tawus and in most maqatil works. On this night, Zaynab bint Ali is said to have reminded her half brother Abbas of their father's wish for the latter to be the reserves of Karbala, and to be to Husayn as Ali was to Muhammad. This Abbas confirmed and swore to do. There is a report by Ibn Tawus that Abbas was killed on Tasu'a in a failed sally to bring water, though most traditions place his death on Ashura.
Ашура
Ашура күнінің (10-мұхаррам) таңында Хусейн жеті жиырмадай адамынан тұратын қолдаушыларын жинап, Аббасты ту көтергіш етіп тағайындады, бұл оның серіктер арасындағы ерекше құрметті дәрежесін көрсетеді. Хусейн сосын жау қатарына жүзіп, Мұхаммедтің немересін өлтіруді неге халал деп есептейтіндерін сұрады. Омейяд әскерінің басшысы әл-Хурр ибн Язид әл-Тәмими осы сөзден кейін Хусейннің жағына өтті. Омейяд әскері лагерьге жебелерді жаудырып, таңнан күн батқанға дейін жалғасқан, жекелеген айқастар, шайқастар, шабуылдар мен кері шегінулерден тұратын шайқасты бастады. Бірде Аббас жаудың атты әскерімен қоршалып қалған серіктерін құтқаруға көмектесті. Бірақ, орташа күнге қарай серіктерінің барлығы қаза болып, олардан кейін Бану Хашимдер де шейіт болды.
On the morning of Ashura (10 Muharram), Husayn organized his supporters, some seventy two men, and designated Abbas as his standard bearer, an indication of his privileged position among the companions. Husayn then spoke to the enemy lines and asked them why they considered it lawful to kill the grandson of Muhammad. The Umayyad commander al Hurr ibn Yazid al Tamimi defected to Husayn's side, probably after this speech. The Umayyad army then showered the camp with arrows, thus commencing the battle which lasted from morning till sunset and consisted of incidents of single combat, skirmishes, assaults, and retreats. On one occasion, Abbas helped rescue a group of companions who were surrounded by enemy horsemen. By the early afternoon, however, the companions had all fallen and were followed by the Banu Hashim.
Өлім
Сунни тарихшылары әл-Табари мен әл-Баладури өз еңбектерінде Аббастың қазасының егжей-тегжейін айтпайды. Дегенмен, Вексия Валььери оның қазасы туралы риуаяттар болғанын, және оларды әл-Муфид жеткізгенін айтады, яғни Аббас пен Хусейн шайқастың соңғы эпизодында Евфратқа жетуге тырысқанда ажырасып қалған, ал Аббас соңына дейін батыл күрескен. Шиа ғалымы Ибн Таус және басқалар тағы бір мәлім етуде: Хусейннің шөлдеген балаларының даусынан мазасыздыққа түскен Аббас Ашура күнінің алдында Евфратқа бет алып, су қыбын толтыруға үлкерген, бірақ Хусейннің лагерінен алыс, өзен жағасында жаулармен тоқтатылған. Ол жалғыз күресіп, екі қолы кесілген соң қаза тапқан. Хусейннің соңғы жауынгері құлағанда, Омейя әскері жалғыз имамға жиналған, ол да соңына дейін шайқасқан. Суфи ғалымы Х. Кашефидің айтуынша, Аббас Мұхаммед ибн Әли, Әли әл-Акбар және Әли әл-Асғардан бұрын алпыс сегізінші қаза тапқан. Зейд ибн Варқа әл-Ханафи және Хаким ибн әл-Тофайл әс-Санани Аббастың өлтірушілері ретінде Әбу Михнафтың хабарларында аталады. Ертедегі тарихшы Әбу әл-Фараж әл-Исфаханидың мәлімдемесіне қарағанда, Аббасты өлтірген адам әр түн сайын тозаққа түсіп қалғанын түс көреді, ал Шиа имамдары Әли ибн әл-Хұсайн мен Жағфар әл-Садық Аббасты Хусейннің қадірін қорғаудағы имандылығы мен қайраттылығы үшін жоғары бағалаған.
The Sunni historians al Tabari and al Baladhuri are silent in their works about the details of Abbas' death. Veccia Vaglieri, however, argues that there must have existed traditions about his death and that those were reported by al Mufid, to the effect that Abbas and Husayn were separated when they attempted to reach the Euphrates in the ultimate episode of the battle, adding that Abbas fought valiantly until the end. Another well known account is reported by the Shia scholar Ibn Tawus and some others: Perhaps anguished by the cries of Husayn's thirsty children, Abbas set out for the Euphrates on the eve of Ashura and managed to fill his water skin, but was blocked by the enemy near the river bank, far from Husayn's camp. Fighting alone, both his arms were severed and he was then killed. When Husayn's last warrior fell, the Umayyad army converged on the lone imam, who also fought until the end. The account by the Sufi scholar H. Kashefi in his differs in that it places Abbas as the sixty eighth casualty before Mohammad ibn Ali, Ali al Akbar, and Ali al Asghar. Zayd ibn Varqa' Hanafi and Hakim ibn al Tofayl San'ani are named as the murderers of Abbas in Abu Mikhnaf in his adds that Husayn wept bitterly when his brother fell. by the early historian Abu al Faraj al Isfahani reports that the murderer of Abbas dreamed of being flung into hell every night, while reports attributed to the Shia imams Ali ibn al Husayn and Ja'far al Sadiq highly praise Abbas for his faith and fortitude in defending Husayn.
Сенімділік
Басқалардың ішінде әл-Муфид Әббастың Хусейн мен оның серіктерінен шалқап жатқан жердегі қабірі осы оқиғаның сенімділігін арттырады, бұл Әли ибн әл-Хусейнге байланысты тағы бір хабарламамен расталады. Бұл оқиғаны қолдай отырып, исламтанушы А. Бахрамиан және оның әріптесі хаждардың дұғаларында Аббастың су әкелу миссиясы және оның қолдарының кесілуі туралы айтылатынын атап көрсетеді. Екі автордың пікірінше, кейіннен Аббас әл-Саққа және Әбу әл-Қирба (қирба – «су қабы») деп белгілі болды.
Among others, al Mufid argues that Abbas' burial place, far from Husayn and his companions, adds to the credibility of this account, which is also corroborated by another report about Abbas' death attributed to Ali ibn al Husayn. In support of this account, the Islamicist A. Bahramian and his co author note that the traditional supplications for pilgrims contain references to Abbas' mission to fetch water and his arms being severed. The two authors also note that Abbas later became known as al Saqqa' and Abu al Qirba (qirba means 'a water skin').
Өлгеннен кейін
Ұрыс аяқталғаннан кейін, кейбір Омейя әскерлері Аббастың киімдерін сызып алып, оның мәйітін ар-намыссыз қылды. Хусейн мен оның басқа серіктері сияқты, Аббастың басы кесіліп, Хармала ибн Кахил әл Асади арқылы Дамаскідегі Язидке жеткізілді.
After the battle, some Umayyad soldiers stripped Abbas' garments, and his corpse was thus dishonored. As with Husayn and his other companions, the head of Abbas was severed and brought to Yazid in Damascus, in his case by Harmala ibn K'ahil al Asadi.
Қасиетті орын
Әббас жақын маңдағы әл-Гадрийия ауылының Бану Асад тайпасының бірнеше адамы тарапынан, ол өлтірілген жерде жерленді. Кейіннен оның қабірінің үстіне мазар орнатылды. Әббастың қазіргі зияраты алтын күмбезбен жабдықталған және Хусейн мазарының солтүстік-шығысында орналасқан. Екі мазар да Кербала қаласын көріп тұрған төбеде салынған, ол қазірде қажылық сапарлардың маңызды орталығына және діни білім беру ошағына айналған. Қажылар үшін арнайы дұғалар мен амалдар бар, сондай-ақ Әббас зияратының аумағында бірнеше мұсылман ғалымдары жерленген. Басқа да жерлерде Әббасқа байланысты зияраттар бар, олардың ішінде Тегеран маңындағы ескі зиярат, жергілікті халық Абдалла ибн Аббастың қабірі деп есептейді.
Abbas was buried by some men of the Banu Asad tribe from nearby al Ghadiriyya village, at the same place where he was killed. A tomb was later erected over his grave. Abbas' shrine now has a golden dome and is located to the north east of Husayn's mausoleum. Both shrines are built on a mound overlooking the city of Karbala, which has become a destination for pilgrimage and a center for religious learning. There exist special prayers and rituals for pilgrims and several Muslim figures are buried in the precinct of Abbas' shrine. There are also other shrines associated with Abbas elsewhere, including an old shrine near Tehran, considered by the locals to be the tomb of Abd Allah ibn Abbas.
Ұрпақтар
Аббас ибн Абд әл-Мұтталибтің немере қызы Лубаба бинт Абд Алладан туған Убайд Алла есімді жас ұлы болды. Бұл ұл Кербела шайқасынан кейін тұтқынға алынған болуы мүмкін, және Аббастың әулеті оның арқылы жалғасты. Әсіресе, Аббастың ұрпақтарының өлеңдері Аббасид дәуірінің авторы әл-Сулидің еңбегіндегі бір тарауда жинақталған. Оның ұрпақтарының бірі – Аббас ибн әл-Хасан әл-Алави, ол Аббасид халифалары әл-Рашид және әл-Мамунның тұсында ақын және ғалым ретінде танымал болды. IX ғасырда Ирак пен Бахрейнде Әли ибн Мұхаммед Сахиб әл-Занж бастаған Занж көтерілісіне себеп болды, ол Аббастан тарағанын мәлімдеді. Дегенмен, кейбір тарихшылар бұл талапты даулы деп санайды.
Abbas had a young son named Ubayd Allah, born to Lubaba bint Ubayd Allah, the grand daughter of Abbas ibn Abd al Muttalib. This son was likely taken captive after the Battle of Karbala, and the lineage of Abbas continued through him. In particular, the poetry by Abbas' descendants is collected in one of the chapters in by the Abbasid era author al Suli One of his descendants was Abbas ibn al Hasan al Alawi, who reached fame as a poet and scholar during the reigns of the Abbasid caliphs, al Rashid and al Ma'mun The Zanj rebellion was ignited in Iraq and Bahrain in the ninth century by Ali ibn Muhammad Sahib al Zanj, who claimed descent from Abbas. However, this claim has been disputed by some historians.
Шиит исламдағы маңызы
Шииттер Аббасты батылдық, ерлік, махаббат, адалдық және өзінен жанын аямайтын құрбандық шалудың ең жоғары үлгісі деп есептейді. Шииттер Аббасқа тәуәссул дұғасын оқып, оның дұғаларын өздерінің дұғаларымен біріктіруін тілейді. Сондықтан, шииттер Аббасты қайғы-қасіретті жеңілдетумен байланыстырады. Оның атына қасты анттар беріледі және шииттер Аббас атынан берген уәделердің (надхр) бір бөлігі ретінде қайырымдылыққа тамақ таратады.
Abbas is regarded in Shia Islam as an ultimate paragon of courage, chivalry, love, sincerity, and self sacrifice. Shias make the supplication of tawassul to Abbas, thus requesting him to join his prayers with them. Abbas is thus associated in Shia with the alleviation of grief and suffering. Serious oaths are made in his name, and Shias distribute food for charity as part of vows (nadhrs) made in the name of Abbas.
Мұхаррам рәсімдері
Тасуа (9-мұхаррам) шииттерде Аббасқа арналған аза күні ретінде белгіленеді. Ол діни құмарлық қойылымдарда (тазиелерде) Ахл аль-Байттың су тасушысы және Хусейннің туын көтергені ретінде даңқталған. Аббастың қазасына арналған тазие – ең ежелгі құмарлық пьесалардың бірі және жыл бойы жиі қойылады. Мұхаррам процессияларында көтерілетін жасыл тулар (аламдар) көбінесе Аббастың кесілген қолын бейнелейтін металл қолмен (панья) әшекейленеді, ал созылған саусақтары Ахл аль-Байтты символдайды. Оларға «Я хазрат Аббас» немесе «Я Абу аль-Фадль» сияқты тілектер мен дұғалар жазылады. Оның атынан қайырымдылыққа азық-түлік және су да таратылады. Батыс Үндістаннан Жава аралына дейін сунниттер мен индуистер де шииттердің Мұхаррам рәсімдеріне белсенді қатысады.
Tasu'a (9 Muharram) is devoted in Shia as the day of mourning for Abbas. He is celebrated in religious passion plays (ta'zies) as the water carrier of the Ahl al Bayt and the standard bearer of Husayn. The ta'zie of Abbas' death is among the oldest passion plays and is frequently performed throughout the year. The green standards (alams) carried in Muharram processions are often adorned on top with a metal hand (panja) representing Abbas' severed hand, with outstretched fingers that symbolize the Ahl al Bayt. They are engraved with the invocations such as Ya hazrat e Abbas or Ya Abu al Fadl. Food and water are also distributed for charity in his name. From West Indies to the island of Java, Sunnis and Hindus also commonly participate in most Shia Muharram rituals.
Діни өнер
Аббас шиилер өнерінде кеңінен бейнеленеді. Ол туралы өлеңдер мен оның келбеті тарихи түрде қоғамдық діни ғимараттарда, әсіресе саққа ханаларда (халыққа су беру орындары), хусейнияларда және такияларда (екеуі де Хусейнды еске алуға арналған орындар) және зур ханналарда (дәстүрлі парсы жаттығу залдары) кездеседі. Аббас діни суреттерде көбінесе ақ атқа отырған, Хусейннің туын ұстап, жаумен шайқасқан немесе су бұлғағысын ұстап, Әһл аль-Байт әйелдері мен балаларымен оралынған күйінде бейнеленеді.
Abbas is heavily featured in Shia art. Verses of poetry about him and his likeness historically appear in public religious buildings, particularly in the tile work (kashik'ari) of saqqa khanas (public drinking water repositories), husayniyyas and takiyyas (both are places to commemorate Husayn), and zur khanahs (traditional Persian gymnasiums). Abbas is depicted in religious paintings often seated on a white horse and holding Husayn's banner while fighting enemies or holding a water skin and surrounded by the womenfolk and children of the Ahl al Bayt.
Бекташшылықта маңыздылығы
Бекташи орденінің дәстүрлеріне сәйкес, негізінен Албанияда орналасқан суфи қауымы, Аббас ибн Әли Албанияны шапқыншылардан құтқару үшін ақ атпен Албанияға келді және әр жылғы бес күн (20-25 тамыз) Томор тауына қайта оралады. Осы уақытта мал шалынып, Аббасқа құрмет көрсетіледі. Осы бес күн ішінде Бекташи паломниктері Аббас Әли Түрбесіне зиярат етеді – Аббастың қабір қалдықтары сақталған деп саналатын мавзолей. Мавзолей Томор тауының оңтүстік шыңында орналасқан және 1620 жылы салынған. Мавзолей 1916 жылы салынған Томор тауындағы Бекташи теккесіне жақын орналасқан.
According to the traditions of the Bektashi Order, a Sufi community based primarily in Albania, Abbas ibn Ali went to Albania on a white horse to save it from the barbarians and continues to return to Mount Tomorr in Albania for five days (August 20–25) each year, during which animal sacrifices are made and homage is paid to Abbas. During these five days, Bektashi pilgrims visit the Abbas Ali Türbe, a mausoleum believed to house the remains of Abbas. The mausoleum is located on the southern peak of the Mount Tomorr, which was originally constructed in 1620. The mausoleum lies adjacent to the Bektashi tekke on Mount Tomorr, which was built in 1916.