Ирландиялық шоу-бандалар: 1950-80жж. танымал би тобы. Рок, кантри, джаз, ирландиялық музыканы орындаған, әртүрлі құрамы бар, концерттік өнерге белсенді қатысқан.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Музыкалық топтың түрі
Type of musical group
Ирландиялық шоу-бэнд (seó bhanna) – 1950-1980 жылдар аралығында Ирландияда танымал болған би тобы, оның ең гүлденген кезеңі 1960 жылдарда болды. Мұндай топтарда әдетте жетіден онға дейін мүше болып, олардың ішінде ырғақ тобы, түрлі комбинациядағы керней, саксофон және тромбоннан құралған духовой аспаптар тобы, ал топтың алдында жетекші әншілер тұратын, кейде комедиялық көріністер қоятын. Олардың репертуары рок-н-ролл, кантри, диксиленд джаз, биг-бенд музыкасы, ирландиялық сейли билері, латын, халық музыкасы және тағы да басқа жанрларды қамтыды. Шоу-бэндтер жанды өнерлерімен, хит-парадтарды бағындырған әндерімен және кейде хореографиялық қойылымдарымен көзге түсетін. Алғаш Ирландия ішінде гастрольдік сапарлар жасаған табысты топтар кейіннен Ұлыбританияда, АҚШ-та, Канадада, Германияның түнгі клубтарында және Еуропадағы АҚШ әскери базаларында өнер көрсетті.
The Irish Showband (seó bhanna) was a dance band format popular in Ireland from the 1950s to the 1980s, with its peak in the 1960s. These bands typically featured seven to ten members, including a rhythm section, a brass section with various combinations of trumpet, saxophone, and trombone, and were fronted by lead singers, sometimes engaging in comedy skits. Their repertoire spanned rock and roll, country and western, dixieland jazz, big band tunes, Irish Céilí dances, Latin, folk, and more. Showbands were noted for their live energy, chart topping covers, and sometimes choreographed performances. Originally touring within Ireland, successful bands later performed in Britain, the US, Canada, and on the German nightclub circuit and U. S. military bases in Europe.
1940-1950 жылдар: Биг-бенд дәуірі
1940-1950 жылдары Ирландияда "оркестрлер" танымал болды. Бұл әдетте оннан он беске дейін, кейде одан да көп музыканттан тұратын би тобы болды. Олар смокинг киіп, галстук-бабочка тағатын. Көп жағдайда оркестр шыққан қаладағы қауымдық духовой оркестрде музыканттар аспаптарда ойнауды үйренген. Олар отырып, пюпитрден нота оқыды. Аспаптық музыка басты рөлде болды, ол бес сағатқа дейін немесе одан да ұзаққа созылатын би кешінде фондық музыканы қамтамасыз етті (мысалы, кешкі 9-дан таңғы 2-ге дейін). Бастапқыда күшейткіштердің мүмкіндігі шектеулі болды, әншінің дауысы үлкен оркестрдің шуынан естілуі үшін тек бір микрофон қолданылды. Технология жақсарған сайын және қолжетімділігі артқан сайын, топтар оны пайдалана бастады, әр бөлім үшін қуаттырақ күшейткіштермен және үлкен динамиктермен бірге көбірек микрофондарды қолданды.
In the 1940s and 1950s "orchestras" were popular in Ireland. These were dance bands usually with ten to fifteen musicians, and sometimes more. They wore dress suits and dickey bows. Often there would be a community brass band based in the town where the orchestra came from and the orchestra members would have learned to play instruments in this brass band. They sat down and read sheet music from stands. Instrumental music was to the fore providing the backdrop to a long night's dancing which could be up to five hours long or more (e. g., 9 PM to 2 AM). Amplification was limited in the early days, just one microphone was used so the vocalist could be heard above the large band. As technology improved and became more available, the bands started using it, using more microphones for each section alongside more powerful amplifiers and larger loudspeakers.
Үлкен топтар шоу-бэндке айналады
Әншілер мен ән айту өнерінің танымалдылығы артып, аспаптық музыканың танымалдылығы төмендеген сайын, оркестрлер кішірейіп, сегіз немесе он мыс аспаптан үш немесе төрт мыс аспапқа дейін шоу-топқа айналды. Морис Малкахи оркестрі алтымысыншы жылдардың басында он бес мүшеден – бес саксофон, төрт труба, бір тромбон, ырғақ тобы және әншіден тұратын болса, жетпісінші жылдардың басында он мүшеге дейін азайды, олардың ішінде екі әнші болды, бірақ бес қола аспап, төрт саксофон және бір труба сақталды, бұл жетпісінші жылдарға сай үлкен топ болар еді. Көптеген топтар өздерін "шоу-топтар" деп атамас бұрын, би тобы мен оркестр атауларын "бендшоу" деп өзгертіп алды. Мысалы, Джимми Уайли оркестрі алдымен Джимми Уайли Бендшоу, содан кейін Джимми Уайли Шоу-тобы болып аталды. Дейв Гловер 1955 жылы өзінің тобын Дейв Гловер Шоу-тобы деп атады, ол "шоу-топ" терминін алғаш рет қолданды; ол осы атауды таңдауының себебі – олардың өнерінде музыка мен көңілді көріністердің бар екенін көрсету еді. Стрейбеннің "Clipper Carlton" тобы "Duke Box Saturday Night" атты өнер бағдарламасын енгізген алғашқылардың бірі болып саналады, онда олар сол заманғы хиттер мен әншілерді пароди жасап орындады. Фергус О'Хаган жетекшілігімен олар бастапқыда гастрольдік би оркестрі болды. Кейіннен Ұлыбританияда, АҚШ және Канададағы ирланд клубтарында танымал болды.
As singing and singers became more popular and instrumental tunes less popular, the orchestras downsized and morphed into showbands, going from eight or ten brass down to three or four brass. The Maurice Mulcahy Orchestra went from fifteen members, five saxophones, four trumpets, one trombone, rhythm section and a singer in the early sixties to ten members in the early seventies, which included two singers but still held five brass, four saxophones and one trumpet, which would have been a large band for the seventies. There were a few bands that changed their name from dance bands and orchestras to 'Bandshow' before calling themselves 'Showbands'. For example, The Jimmy Wiley Orchestra changed its name to The Jimmy Wiley Bandshow and then to The Jimmy Wiley Showband. Dave Glover renamed his group to the Dave Glover Showband in 1955, pioneering the use of the word "showband"; he chose the name because he wanted to indicate that their act incorporated both music and skits. Strabane's Clipper Carlton are credited with being the first to incorporate a 'show' in the middle of their act, 'Duke Box Saturday Night' where they imitated the hits and singers of the day. Fronted by Fergus O'Hagan, they were originally a touring Dance Orchestra. They later became popular in Britain and on the U. S. and Canadian Irish club circuit.
Шоу-жырлар
Брендан Бойер, Том Данфи және Уотерфордтан шыққан Royal Showband тобы 1958 жыл шамасында кәсіби турлерге шығып, көп көрерменді қызықтыратын табысқа жетті. Оларды промоутер Т.Ж. Бёрн басқарды және "Кэти Дейли" әнімен Данфи орындаған Ирландия хит-парадтарына енген алғашқы топ болды. Содан кейін Брендан Бойер Элвис Преслидің альбомынан алынған "Kiss Me Quick" әнімен танымал болды. Көптеген адамдар Брендан Бойерді шоу-банд дәуірінің патшасы деп есептейді, себебі оның қуатты әрі керемет дауысы, сұлу сырт келбеті және сахнадағы қарқынды би қимылдары болды. The Capitol Showband 1962 жылы алғашқы шоу-банд L.P. пластинкасын шығарды: "Айрландияның үздік шоу-бандын ұсынамыз", Envoy Records, VOY 9144. Антримдегі Баллименадан шыққан Билли Браун мен Дерек Дин басқаратын The Freshmen тобы The Beach Boys және Jan and Dean хиттерінің кавер-версияларында үйлесімді әуендер жасады. Дики Рок көбінесе лирикалық балладаларды орындады. Алдымен Дублиннің Strykers, Blackbirds, Echoes және Melochords топтарында ән салған ол, The Miami Showband тобында жұлдызға айналды және кейіннен 1966 жылы Еуровидение ән байқауында Ирландияны өкілдік етті. 1960 жылдардың ортасындағы өркендеу кезеңінде ел бойынша 800-ге жуық толық және жартылай штатты топтар гастрольде болды.
Brendan Bowyer, Tom Dunphy and the Royal Showband from Waterford toured professionally around 1958, and became a crowd drawing success. They were managed by the promoter T. J. Byrne and were the first such band to have a record enter the Irish charts, "Katie Daly", sung by Dunphy. Soon after, Brendan Bowyer had a hit with "Kiss Me Quick", a song taken from an Elvis Presley album. Many would consider Brendan Bowyer to be the King of the Showband era, not least of which was due to his powerful & fantastic voice, handsome good looks coupled with his energetic dance moves on stage. The Capitol Showband released the first showband L. P. record in 1962, 'Presenting Ireland's Premier Showband, Envoy Records, VOY 9144. The Freshmen from Ballymena, Antrim, led by Billy Brown and Derek Dean, combined to produce harmonies on their covers of hits by The Beach Boys and Jan and Dean. Dickie Rock performed mainly big ballads. First singing with Dublin's Strykers, Blackbirds, Echoes and Melochords, he became a star with The Miami Showband, and later represented Ireland in the Eurovision Song Contest in 1966. At its height in the mid 1960s, there were as many as 800 full and part time bands travelling the country.
Бал залдары мен би залдары
Қалалық баль залдары көбінесе арнайы салынған және зәулім болған. Ал ауылдағы би залдары, керісінше, қала шетіндегі қарапайым ғимараттар еді. Кішкентай қалалар мен ауылдардағы би залдарында айына бір-екі рет би кештері ұйымдастырылатын. Жанкүйерлер өз сүйікті тобын көру үшін айналасынан шақырымдар саяхаттап келетін. Орталық аймақтағы бірнеше залдар тізбегін кейіннен Ирландия Республикасының премьер-министрі болған Альберт Рейнольдс басқарды. Associated Ballrooms компаниясы кен магнаты Кон Хайнске тиесілі болды. Лүси ағайындары Корк қаласында үлкен баль залдарына ие болды. Солтүстік-Шығыста Ди О'Кейн мен Джимми Гамильтонға тиесілі Адельфи би залы шекараның екі жағынан да көрермендерді қызықтырды. Жазғы билер ел бойынша шіркеу мерекелері кезінде шатырларда өткізілді. Минералдық барларда ыстық және газдалған сусындар сатылатын. Би залдары мен би кештері өткізілетін орындар алкоголь сатпады. Алкоголь сату жергілікті пабтардың құқығы болып қала берді, олар кейіннен пабтарына қосымша бөлмелер салып, өздерінің дискотекаларын және кабаре шоуларын ұйымдастыра бастады.
The city ballrooms were often purpose built and lavish. Many rural dance halls, on the other hand, were simple buildings at the edge of the town. Dance halls in smaller towns and villages would host a dance once or twice a month. The fans often travelled miles from the surrounding countryside to see their favourite band. A chain of venues in the midlands was operated by Albert Reynolds, who would later become Taoiseach of the Republic. Associated Ballrooms was owned by mining magnate Con Hynes. The Lucey brothers had large ballrooms in Cork. In the North East, the Adelphi ballroom, owned by Dee O'Kane and Jimmy Hamilton in Dundalk, attracted audiences from both sides of the border. Summer dancing was held in marquee tents during parish carnivals throughout the country. Mineral Bars dispensed hot beverages and soft drinks. Ballrooms and dance halls did not sell alcoholic beverages. Alcohol sales remained the prerogative of the local pub, who then began to build extensions onto pubs and operate their own disco or cabaret show.
Мұра
Әлемде танымал болған әртүрлі ирланд әншілері мен музыканттары шоу-бэндтерде мансаптарын бастады, соның ішінде Ван Моррисон, Генри Маккалоу, Мик Хэнли, Рори Галлахер, Эрик Белл, Эрик Урикссон және Колм Уилкинсон. 1987 жылы Родди Дойлдың «The Commitments» романы жұмыссыз ирланд жастарының тобы туралы, олар 1960 жылдардың аяғындағы ирланд шоу-бэндтерінің үлгісімен жанды музыка тобы құрды. Роман 1991 жылы сол атпен танымал фильмге айналды, ол өз кезегінде гастрольдік топ – «The Stars from the Commitments» және 2013 жылғы «The Commitments» мюзикліне жол ашты. 2005 жылы Ирландия телефильмі «Showbands» және 2006 жылғы жалғасы «Showbands II» фильмдерінде Лиам Каннингэм 1960 жылдардың ортасында қиындыққа тап болған ирланд шоу-бэндінің менеджері рөлінде ойнады. 2010 жылы Ирландияның пошта қызметі An Post Ирландияның төрт ең танымал шоу-бэндін бейнелейтін төрт ескерткіш маркадан тұратын жинақты шығарды: The Drifters, The Freshmen, The Miami Showband және The Royal Showband. An Post өкілі шоу-бэндтердің «соғыстан кейінгі Ирландияның депрессиясынан елді сергіткенін» мәлімдеді. 2019 жылдың наурыз айында Ардал О’Хенлон шоу-бэнд құбылысы туралы BBC Four арнасында деректі фильм ұсынды.
Various internationally successful Irish singers and musicians began their careers in showbands, including Van Morrison, Henry McCullough, Mick Hanly, Rory Gallagher, Eric Bell, Eric Wrixon and Colm Wilkinson. The 1987 Roddy Doyle novel The Commitments is about a contemporary group of unemployed Irish youths who start a soul band in the manner of the late 1960s Irish showbands. The novel spawned a popular 1991 film of the same name, which in turn led to a touring band, The Stars from the Commitments, and a 2013 musical, The Commitments. The 2005 Irish TV movie Showbands and its 2006 sequel, Showbands II, both starred Liam Cunningham as the manager of a struggling Irish showband in the mid 1960s. In 2010, Ireland's postal service, An Post, issued a set of four commemorative stamps depicting four of Ireland's biggest showbands: The Drifters, The Freshmen, The Miami Showband and The Royal Showband. An An Post spokesman said that the showbands "rocked Irish society from its postwar depression". In March 2019, Ardal O'Hanlon presented a BBC Four documentary about the showband phenomenon.