Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Концерттік ансамбль
Performing ensemble
Концерттік оркестр, сондай-ақ үрлемелі оркестр, үрлемелі ансамбль, үрлемелі симфония, үрлемелі оркестр, симфониялық оркестр, симфониялық жел немесе симфониялық үрлемелі ансамбль деп аталады. Ол ағаш-үрлемелі, мыс-үрлемелі және соққылы аспаптар отбасының мүшелерінен құралған орындаушы ансамбль болып табылады, кейде оған арфа, контрабас немесе бас гитара да қосылады. Сирек жағдайларда, пианино, синтезатор немесе электрогитара сияқты қосымша, дәстүрлі емес аспаптар мұндай ансамбльдерге қосылуы мүмкін. Концерттік оркестр музыкасы көбінесе түпнұсқа үрлемелі композицияларды, концерттік марштарды, оркестрлік аранжировкалардың транскрипцияларын, жеңіл музыканы және эстрадалық музыканы қамтиды. Концерттік оркестрдің құрамы марш-оркестріне ұқсас болғанымен, марш-оркестрінің басты мақсаты – марш кезінде орындау. Ал концерттік оркестр қатаң түрде стационарлық ансамбль ретінде ғана ойнайды.
A concert band, also called a wind band, wind ensemble, wind symphony, wind orchestra, symphonic band, the symphonic winds, or symphonic wind ensemble, is a performing ensemble consisting of members of the woodwind, brass, and percussion families of instruments, and occasionally including the harp, double bass, or bass guitar. On rare occasions, additional, non traditional instruments may be added to such ensembles such as piano, synthesizer, or electric guitar. Concert band music generally includes original wind compositions, concert marches, transcriptions of orchestral arrangements, light music, and popular music. Though the concert band does have similar instrumentation to the marching band, a marching band's main purpose is to perform while marching. In contrast, a concert band strictly performs as a stationary ensemble.
Шығу тегі
Концерттік оркестрдің тарихы француз төңкерісіне дейін жетеді, онда үлкен топтар патриоттық фестивальдар мен тойларда жиі жиналатын. Бұл топтар халықтың назарын бірден аударатын танымал музыка орындайтын. Алайда, француз төңкерісі кезінде белгілі композиторлар көбінесе оркестрлер үшін музыка жазуға қызығушылық танытпады, бұл аспаптар құрамына байланысты болды. Концерттік оркестрлер қажетті аспаптардың түрі мен саны бойынша стандартталмаған, сондықтан дұрыс аспаптар үшін қажетті партияларды жазу өте қиын болды. Аспаптардың сапасы да композиторлардың концерттік оркестр үшін музыка жазуға құштарлық танытпауына әсер етті. Сол кездегі үрмелі аспаптарды дұрыс үнмен ойнау қиын болды, сонымен қатар олардың биіктігі мен ырғағын жылдам өзгерту де қиындық тудырды. Бұл өз кезегінде оркестрлік бөлімдер мен аранжировкалардан алынған шығармаларды орындауға баулыды, және бұл дәстүр қазірге дейін сақталған. 19 ғасырда британдық және американдық дәстүрдегі үлкен үрмелі және соққылы аспаптар ансамбльдері көбінесе салтанатты және мерекелік шаралардағы әскери оркестрлер түрінде кездесті, ал орындалған шығармалардың көп бөлігі шерулерден тұрды. Үрмелі аспаптар оркестрмен салыстыратын концерттік ортада оркестрлік немесе опералық шығармалардың транскрипциялары орындалғанда ғана қолданылды, себебі үлкен үрмелі аспаптар ансамблі үшін түпнұсқа концерттік шығармалар өте аз болды. 20 ғасырдың басында ғана композиторлар концерттік оркестр үшін шығармалар жаза бастады. Осы кезеңдегі концерттік оркестр композиторлары оркестрлер үшін сапалы музыканың жетіспеуіне наразылық білдірді, сондықтан осы кемшілікті жою үшін жаңа шығармалар жазып, орындауға кірісті. Концерттік оркестр үшін жазылған алғашқы және ең маңызды түпнұсқа шығармалардың бірі – Густав Холсттың 1909 жылы жазған «Оркестрге арналған бірінші сюитасы». Осы кезеңдегі тағы бірнеше композиторлардың қатарында Ральф Воан-Уильямс, Рихард Вагнер және Аарон Копланд бар.
The origins of concert band can be traced back to the French Revolution, in which large bands would often gather for patriotic festivals and celebrations. These bands would play popular music that would immediately captivate the public's attention. Throughout the French Revolution, however, serious composers were often not interested in composing music for bands; this was due in large part to the instrumentation. Concert bands were (and still are) not standardized in their required type and number of instruments, making it nearly impossible to write the correct number of parts for the correct types of instruments. The quality of instruments also impacted composers' unwillingness to compose music for concert band. Wind instruments at that time were often difficult to play in tune and had difficulty in switching pitch and rhythm fast enough. This in turn influenced bands to stick with pieces that were transposed from orchestral movements and arrangements, something that has carried into modern day. During the 19th century, large ensembles of wind and percussion instruments in the British and American traditions existed mainly in the form of the military band for ceremonial and festive occasions, and the works performed consisted mostly of marches. The only time wind bands were used in a concert setting comparable to that of a symphony orchestra was when transcriptions of orchestral or operatic pieces were arranged and performed, as there were comparatively few original concert works for a large wind ensemble. It wasn't until the early 20th century that composers began writing works for concert band. Concert band composers of this time were frustrated at the lack of quality music for bands, and as such, began writing and performing pieces to remedy this. One of the first and most important original works for concert band, First Suite for Band by Gustav Holst, was written in 1909. Other composers of this time period include Ralph Vaughan Williams, Richard Wagner, and Aaron Copland.
Аспаптар
1950 жылдарға дейін үрмелі аспаптар ансамбльдері әртүрлі аспаптардың комбинацияларын қамтитын. 1952 жылы Фредерик Феннелл Истман музыка мектебінде Истман үрмелі ансамблін құрғанда, оркестр үлгісінде қазіргі заманғы "стандартты" құрамын белгіледі: композитор әртүрлі дыбыстар жасау үшін таңдап алатын орындаушылар қоры. Феннеллдің сөзіне сәйкес, үрмелі ансамбль революциялық емес, музыканың өзінен табиғи түрде дамыған.
Before the 1950s, wind ensembles included various combinations of instruments. The modern "standard" instrumentation of the wind ensemble was more or less established by Frederick Fennell at Eastman School of Music as the Eastman Wind Ensemble in 1952 after the model of the orchestra: a pool of players from which a composer can select in order to create different sonorities. According to Fennell, the wind ensemble was not revolutionary, but developed naturally out of the music.
Әскери оркестрлер
Әскери оркестр – әскери қызметтерде, әдетте қарулы күштер үшін музыкалық міндеттерді орындайтын адамдардың тобы. Әскери оркестрдің құрамына көбінесе үрмелі және соққылы аспаптар кіреді. Оркестр дирижері әдетте Оркестр жетекшісі немесе Музыка директоры атағын иеленеді. Осман әскерлерінің оркестрлері әлемдегі ең көне әскери марш-оркестрлер саналады, олар 13 ғасырдан бастау алады. Әскери оркестрлер бастапқыда соғыс даласындағы әскерлерді басқару үшін қолданылған, олар барабандар, кернейлер, сыбызғылар және тағы басқа аспаптарды пайдаланған. Соғыс кезінде байланыс жүйелері жетілдірілген сайын, шайқас алаңында аспаптарды сигнал беру құралдары ретінде қолдану тоқтатылды. Осыдан кейін әскери оркестрлер салтанатты рөл атқара бастады, әскерлерді көңілдік ойын-сауықпен қамтамасыз етіп, қоғам үшін ойнады. Оның міндеті өзгергенімен, аспаптар да өзгерді. Оркестрлік шығармалардың нотаға түсірілімдерін, ертедегі үрмелі оркестр репертуарының көп бөлігін орындау үшін кең ауқымды аспаптар қолданылды. Бұл әскери оркестрлер қазіргі заманғы барабан және керней корпусына айналып, концерттік оркестр идеясын таратуға көмектесті. Қазіргі заманғы әскери құрамында көбінесе бірнеше түрлі оркестрлер болады (мысалы, АҚШ Теңіз жаяу әскерлерінің барабан және керней корпусы мен үрмелі ансамблі бар).
A military band is a group of personnel that performs musical duties for military functions, usually for the armed forces. A typical military band consists mostly of wind and percussion instruments. The conductor of a band commonly bears the title of Bandmaster or Director of Music. Ottoman military bands are thought to be the oldest variety of military marching band in the world, dating from the 13th century. Military bands were originally used to control troops on the battlefield, using instruments such as drums, bugles, and fifes among others. As communication systems during war became more advanced, the use of instruments on the battlefield as signaling devices fell out of use. From then on, military bands would fulfill a ceremonial role, entertaining troops and playing for the community. As its role shifted so too did its instrumentation. A wider range of instruments was employed to play transcriptions of orchestral works, the bulk of the early wind band repertoire. These military bands evolved into the modern drum and bugle corps and helped to spread the idea of a concert band. A modern military will often have multiple types of bands (e. g. the United States Marine Corps has both a drum and bugle corps and wind ensemble).
Мектеп оркестрлері
Мектептік музыкалық тобы – бірге музыкалық аспаптарда репетиция жасайтын және орындайтын оқушы-музыканттардың тобы. Мектептік музыкалық тобы әдетте бір немесе бірнеше дирижердің (жетекшінің) басшылығымен жұмыс істейді. Мектептік музыкалық топқа үрмелі, мыс құбырлы және соққылы аспаптар кіреді, бірақ жоғары деңгейдегі топтарда скрипка немесе бас-гитара да болуы мүмкін. Көптеген дәстүрлі АҚШ орта мектептерінде біліктілік деңгейі немесе басқа факторлар бойынша ерекшеленетін бірнеше деңгейдегі топтар болады. Мұндай мектептерде келесі деңгейге өту үшін сынақтан өту қажет болуы мүмкін, ал бастапқы деңгейге кез келген оқушы қабылдануы мүмкін. Мысалы, көптеген АҚШ орта мектептерінде "Концерттік топ" – бастапқы деңгейдегі топты, "Симфониялық топ" – орта деңгейдегі топты, ал "Желді аспаптар ансамблі" – жоғары деңгейдегі топты білдіреді.
A school band is a group of student musicians who rehearse and perform instrumental music together. A school band is usually under the direction of one or more conductors (band directors). A school band consists of woodwind instruments, brass instruments and percussion instruments, although upper level bands may also have string basses or bass guitar. In many traditional U. S. high schools, there are multiple band levels, distinguished by skill level or other factors. In such schools, an audition may be required to advance to further band levels, while the common level would be open to anyone. For example, in many U. S. high schools, "Concert Band" refers to the introductory level band, "Symphonic Band" is the title for the intermediate level band, and "Wind Ensemble" is the title for the advanced level band.
Репертуарды дамыту
20 ғасырдың басына дейін үрмелі оркестр үшін арнайы жазылған музыка аз болды, нәтижесінде оркестрлік туындылардан көшірілген немесе басқа көздерден бейімделген шығармалардың кең репертуары қалыптасты. Бірақ, үрмелі оркестр әскери марш тобының ғана құрамынан шығып, концерт залына көшкен кезде, композиторлардың назарына ілігіп, қазір көптеген туындылар концерттік оркестр мен үрмелі ансамбль үшін арнайы жазылуда. Бүгінде тек оркестр үшін жазатын композиторлар болғанымен, басқа жанрлардағы еңбектерімен танымал болған көптеген композиторлар да үрмелі оркестр үшін шығарма жазуға өздерінің дарынын арнағанын атап өткен жөн. Бұл әсіресе Жапонияда айқын байқалады, онда үрмелі оркестр туындыларына зор сұраныс бар. Бұл, негізінен, Бүкілжапондық оркестрлер қауымдастығының, Токио Косей үрмелі оркестрі мен Осака қалалық симфониялық оркестрі сияқты жетекші кәсіби топтардың тапсырыстарымен, сондай-ақ Каппа Каппа Пси және Тау Бета Сигма комиссиялық бағдарламасының (Америка Құрама Штаттарындағы үрмелі оркестр үшін ең ұзақ мерзімді тапсырыс беруші бағдарлама) арқасында мүмкін болды.
Until early in the 20th century, there was little music written specifically for the wind band, which led to an extensive repertoire of pieces transcribed from orchestral works, or arranged from other sources. However, as the wind band moved out of the sole domain of the military marching ensemble and into the concert hall, it has gained favor with composers, and now many works are being written specifically for the concert band and the wind ensemble. While today there are composers who write exclusively for band, it is worth noting that many composers famous for their work in other genres have given their talents to composition for wind bands as well. This is especially true in Japan, where an enormous market can be found for wind band compositions, which is largely due to commissions by the All Japan Band Association and leading professional ensembles such as the Tokyo Kosei Wind Orchestra and Osaka Municipal Symphonic Band, as well as the Kappa Kappa Psi and Tau Beta Sigma Commissioning Program, the longest running commissioning series for wind band in the United States.
Жел жолағын зерттеу
Желді аспаптар оркестрі тақырыбын зерттеу 1964 жылы Америкалық оркестрлер қауымдастығымен байланысты "Желді аспаптар оркестрі зерттеулері журналы" арқылы күш алды. ХХІ ғасырдың басында оркестр зерттеуін қолдайтын ұйымдар желді аспаптар оркестріне қатысты тақырыптар бойынша көбірек зерттеулер жариялай бастады: Германиядағы IGEB (1974 жылы құрылған), Симфониялық оркестрлер мен ансамбльдердің әлемдік қауымдастығы (WASBE, 1983 жылы құрылған) және АҚШ-тағы Тарихи мыс қоғамы (1988 жылы құрылған), Ұлттық оркестрлер қауымдастығы (NBA, 1960 жылы құрылған) және Колледж оркестрлері директорларының ұлттық қауымдастығы (CBDNA, 1941 жылы құрылған) сияқты ұйымдар. Халықаралық деңгейдегі белгілі желді аспаптар оркестрі зерттеушілеріне Винсент Дюбуа (француз оркестрлері), Пол Нимисто (фин оркестрлері), Фредерик Харрис (желді аспаптар оркестрі дирижерлері), Джилл М. Салливан (АҚШ әйелдер оркестрлері), Франк Баттисти (АҚШ оркестрлері), Дэвид Хеберт (жапон және полинезиялық оркестрлері), Патрик М. Джонс (АҚШ әскери оркестрлері) және Дэвид Уитвелл (Еуропалық оркестрлер мен репертуары) жатады.
Research on wind band topics began in earnest in 1964 through the Journal of Band Research, affiliated with the American Bandmasters Association. During the early 21st century, organizations that promote band research began publishing more research on wind band related topics: Germany based IGEB (founded 1974), the World Association of Symphonic Bands and Ensembles (WASBE, founded 1983), and US based organizations Historic Brass Society (founded 1988), National Band Association (NBA, founded 1960), and College Band Directors National Association (CBDNA, founded 1941). Internationally notable wind band researchers include Vincent Dubois on French bands, Paul Niemisto on Finnish bands, Frederick Harris on wind band conductors, Jill M. Sullivan on US women's bands, Frank Battisti on US bands, David Hebert on Japanese and Polynesian bands, Patrick M. Jones on US military bands, and David Whitwell on European bands and repertoire.