Кіріспе

Гилберт Чарльз Хардинг (5 маусым 1907 жыл - 16 қараша 1960 жыл) - британдық журналист және радио мен теледидар тұлғасы. Оның көптеген қызметтерінің ішінде мектеп мұғалімі, журналист, полиция қызметкері, диско-жокей, актер, сұхбат алушы және тележүргізуші болып жұмыс істеген. Ол бірнеше фильмдерде де түскен, кейде кейіпкерлік рөлдерде, бірақ көбінесе өзінің ролінде – мысалы, "Экспрессо Бонго" (1959) фильмінде. Хардинг 1952 жылы Джон Миллспен бірге түсірілген "Мейірімді қарулы" фильмінде маңызды рөл ойнады және "Тынық мұхитының тағдыры" (1956) фильмінің кіріспе бөлімін оқыды. Ол сонымен қатар 1950-ші жылдары бірнеше комедиялық пластинкалар шығарды.

Ерте өмір

Хардинг Херефордта дүниеге келді, онда оның ата-анасы Гилберт Хардинг пен Мэй Кинг қалалық жұмыс үйінің "басшысы" және "қамқоршысы" болып жұмыс істеді. 1911 жылы оның әкесі апендицит операциясынан кейін отыз жасында қайтыс болды, сондықтан анасы ұлын Вулвергемптонның Корольдік жетімханасына пансионға жіберді, ол "тамаша академия" болып, оны Кеймбридждегі Куинс колледжінде білім алуға дайындады. Хардинг өзінің балалық шағының жағдайына байланысты "жартылай шындық" деп есептелетін "жұмыс үйде туғанмын және жетімханада тәрбиелендім" деген сөзді ұнатты. Оның әкесінің ата-анасы, Гилберт Уильям мен Мэри Присцилла Хардинг, Уэльстің Ньюпорт қаласындағы Керлеон балалар үйінің басшылары болды. Оның анасының әкесі, Чарльз Кинг, бұрын Букингемширдегі Айлсбери жұмыс үйінде жұмыс істегеннен кейін, Херефорд одағының жұмыс үйіне жетекшілік етті. Кеймбриджді бітірген соң Хардинг Канада мен Францияда ағылшын тілін оқытумен айналысты. Ол Ұлыбританияға оралып, Брэдфордта полиция қызметкері болып жұмыс істеді, содан кейін Кипрде The Times тілшісі болды. 1936 жылы ол тағы да Ұлыбританияға оралып, BBC-де ұзақ мерзімді мансабын бастады.

Би-би-си мансабы

Ол BBC радиосының "Елу сұрақ" бағдарламасына тұрақты қатысып, 1953 жылы Ұлттық радио жүлделерінде "Жыл адамы" деп танылды. Хардинг BBC телеарнасының "What's My Line?" ойын-шоуында жиі қатысты, тіпті 1951 жылы осы бағдарламаның алғашқы жүргізушісі болған. Хардинг өзінің шаршаңқы мінезімен танымал болды және бір кезде таблоид баспасөзінде "Британның ең бейшара адамы" деп сипатталды. Оның даңқы ақымақтарға төзе алмауынан туындады, ал 1950 жылдардағы көптеген телекорушылар "What's My Line?" бағдарламасын викториналық элементтері үшін емес, Хардингтің тірілей шашырауына куә болу мүмкіндігі үшін тамашалады. Бұл тенденция ерте бағдарламалардың бірінде Хардингтің бір қатысушыға ашуланып, оған "сенің көруіңнен шаршадым" деуінен басталды. Хардингтің экраннан тыс әдепсіздігі де көп талқыланды; бір тойда қонақ келін мен күйеудің керемет жұп екенін айтқанда, Хардинг: "Сен білуің керек, сен екеуімен де жатыпсың" деді. Ол көпшілік орында бір қадам аттаса, оны құрметтейтін көрермендердің шабуылына ұшырады. Бірде ол екі баласы бар анаға: "Балаларың мүгедек пе?" деп сұрады, себебі олар теміржол құбылысының орындығында отырған. 1960 жылы ол Джон Фрименмен сұхбаттасқан "Бетпе-бет" бағдарламасының бір бөлімінде көздерінен жас шықты. Сұхбат өлім туралы әңгімеге ауысқанда, Фримен Хардингтен өлі адамды көргені туралы сұрады. Осы сәтте, жауап бергенде Хардингтің дауысы дірілдеп, көзінен жас ақты. Фримен кейін бұл сұрақтың осындай әсер ететінін күтпегенін айтты; Хардинг 1954 жылы анасының қазасын көрген. Фримен Хардингтің анасы туралы айтқанын түсінбегендей көрінді, өйткені кейін сұхбатта ол Хардингтің анасы әлі тірі екенін мәлімдеді. Хардинг оған қарсылық білдірді, ал Фримен дереу тақырыпты өзгертіп жіберді. Оқиғаның бұл нұсқасын продюсер Хью Бернетт жоққа шығарды. Фримен осы сұрақтарға байланысты өкініш білдірді; оның Хардингтің анасына "жақындығына" баса назар аударуы кем дегенде бір сарапшының гомосексуализмін ашуға жасалған ойсыз әрекет ретінде қарастырылды, бірақ көрермендер бұл туралы білмеді және ол жай ғана жалғыз бакуер ретінде көрінді. Хардинг өзінің сексуалдық бағытын жасырды, өйткені Ұлыбританияда еркектердің гомосексуалистік қатынасы қылмыс саналды. Бағдарламада Хардинг өзінің жаман мінез-құлқы мен ашушаңдығының "ақталуға келмейтінін" мойындады. "Мен терең жалғыздыққа толымын", - деді ол, кейін "Мен өлгенім жақсы болар еді" деп қосты.

Өлім

Хардинг "Бейнеге бетпе-бет" бағдарламасы эфирден кейін бірнеше аптадан соң, таксиге міне жатқанда Broadcasting House алдында құлап кетті. Өлімінің себебі – астмалық шабуыл. Ол 53 жасқа толыпты. Ол Лондон батысындағы Кенсал Гриндегі Сент-Мэри католиктік зиратына жерленді.

Медиа

Хардингтің қатал сыртқы бейнесінің артында жалғыз және күрделі мінезді адам тұрды, ол үнемі қайырымдылыққа садақа беріп, науқастарды аралап, мұқтаждарға көмектескен. Бірақ оның бұл жақтары, қоғамдық бейнесімен қайшы келіп, оның қайтыс болғаннан кейін ғана жария болды. 1979 жылы радио жүргізушісі Оуэн Спенсер Томас BBC Radio London-ның "Гилберт Хардинг" бағдарламасында оны "тілге келмейтін, ашушаң және әдепсіз, бірақ достары оны ең мейірімді және жомарт адамдардың бірі деп есептеген" деп сипаттады. "Бетпе-бет" сұхбаты 2005 жылғы 18 қазанда BBC Four арнасында қайта көрсетілді. Ол сондай-ақ BBC Four-тің "Сөз BBC-де" (Talk at the BBC) сериясында да жарық көрді. 2014 жылы BBC Radio 4 Extra арнасында үш сағаттық "Британиядағы ең әдепсіз адам" (The Rudest Man in Britain) бағдарламасы көрсетілді және бірнеше рет қайталанды. Бұл бағдарлама Хардингті білген және онымен жұмыс істеген адамдармен сұхбаттасуды, оның өмірін, мінезін, жеке өмірін және ықпалын объективті түрде қарастыруды қамтыды. Онда "Бетпе-бет" сұхбаты толық көлемде, сондай-ақ Хардинг төраға немесе қатысушы болған бағдарламалардың эпизодтары да көрсетілді. Бағдарлама Стивен Уайттың "Доктор Брайтон және мырза Хардинг" (Dr Brighton and Mr Harding) пьесасымен аяқталды.