Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Гилберт Чарльз Хардинг (5 маусым 1907 жыл - 16 қараша 1960 жыл) - британдық журналист және радио мен теледидар тұлғасы. Оның көптеген қызметтерінің ішінде мектеп мұғалімі, журналист, полиция қызметкері, диско-жокей, актер, сұхбат алушы және тележүргізуші болып жұмыс істеген. Ол бірнеше фильмдерде де түскен, кейде кейіпкерлік рөлдерде, бірақ көбінесе өзінің ролінде – мысалы, "Экспрессо Бонго" (1959) фильмінде. Хардинг 1952 жылы Джон Миллспен бірге түсірілген "Мейірімді қарулы" фильмінде маңызды рөл ойнады және "Тынық мұхитының тағдыры" (1956) фильмінің кіріспе бөлімін оқыды. Ол сонымен қатар 1950-ші жылдары бірнеше комедиялық пластинкалар шығарды.
Gilbert Charles Harding (5 June 1907 – 16 November 1960) was a British journalist and radio and television personality. His many careers included schoolmaster, journalist, policeman, disc jockey, actor, interviewer and television presenter. He also appeared in several films, sometimes in character parts but usually as himself – for example in Expresso Bongo (1959). Harding had a sizeable role alongside John Mills in the 1952 film The Gentle Gunman, and narrated the introduction to the film Pacific Destiny (1956). He also made a couple of comedy records in the 1950s.
Ерте өмір
Хардинг Херефордта дүниеге келді, онда оның ата-анасы Гилберт Хардинг пен Мэй Кинг қалалық жұмыс үйінің "басшысы" және "қамқоршысы" болып жұмыс істеді. 1911 жылы оның әкесі апендицит операциясынан кейін отыз жасында қайтыс болды, сондықтан анасы ұлын Вулвергемптонның Корольдік жетімханасына пансионға жіберді, ол "тамаша академия" болып, оны Кеймбридждегі Куинс колледжінде білім алуға дайындады. Хардинг өзінің балалық шағының жағдайына байланысты "жартылай шындық" деп есептелетін "жұмыс үйде туғанмын және жетімханада тәрбиелендім" деген сөзді ұнатты. Оның әкесінің ата-анасы, Гилберт Уильям мен Мэри Присцилла Хардинг, Уэльстің Ньюпорт қаласындағы Керлеон балалар үйінің басшылары болды. Оның анасының әкесі, Чарльз Кинг, бұрын Букингемширдегі Айлсбери жұмыс үйінде жұмыс істегеннен кейін, Херефорд одағының жұмыс үйіне жетекшілік етті. Кеймбриджді бітірген соң Хардинг Канада мен Францияда ағылшын тілін оқытумен айналысты. Ол Ұлыбританияға оралып, Брэдфордта полиция қызметкері болып жұмыс істеді, содан кейін Кипрде The Times тілшісі болды. 1936 жылы ол тағы да Ұлыбританияға оралып, BBC-де ұзақ мерзімді мансабын бастады.
Harding was born in Hereford where his parents, Gilbert Harding and May King, were employed as "master" and "matron" of the city's workhouse. His father died in 1911 at the age of thirty following an appendicitis operation, and so his mother sent their son to board at the Royal Orphanage of Wolverhampton, "an excellent academy" which prepared him for his subsequent education at Queens' College, Cambridge. Due to the circumstances of his upbringing, Harding was fond of the "half true" claim to have been "born in a workhouse and educated in an orphanage". His paternal grandparents, Gilbert William and Mary Priscilla Harding, were superintendents of the Children's Home at Caerleon, Newport, Wales; his maternal grandfather, Charles King, was in charge of the Hereford Union Workhouse, having previously worked at the workhouse in Aylesbury, Buckinghamshire. After Cambridge, Harding took jobs teaching English in Canada and France. He returned to Britain and worked as a policeman in Bradford, before taking a position as The Times correspondent in Cyprus. In 1936 he again returned to Britain and began a long term career with the BBC.
Би-би-си мансабы
Ол BBC радиосының "Елу сұрақ" бағдарламасына тұрақты қатысып, 1953 жылы Ұлттық радио жүлделерінде "Жыл адамы" деп танылды. Хардинг BBC телеарнасының "What's My Line?" ойын-шоуында жиі қатысты, тіпті 1951 жылы осы бағдарламаның алғашқы жүргізушісі болған. Хардинг өзінің шаршаңқы мінезімен танымал болды және бір кезде таблоид баспасөзінде "Британның ең бейшара адамы" деп сипатталды. Оның даңқы ақымақтарға төзе алмауынан туындады, ал 1950 жылдардағы көптеген телекорушылар "What's My Line?" бағдарламасын викториналық элементтері үшін емес, Хардингтің тірілей шашырауына куә болу мүмкіндігі үшін тамашалады. Бұл тенденция ерте бағдарламалардың бірінде Хардингтің бір қатысушыға ашуланып, оған "сенің көруіңнен шаршадым" деуінен басталды. Хардингтің экраннан тыс әдепсіздігі де көп талқыланды; бір тойда қонақ келін мен күйеудің керемет жұп екенін айтқанда, Хардинг: "Сен білуің керек, сен екеуімен де жатыпсың" деді. Ол көпшілік орында бір қадам аттаса, оны құрметтейтін көрермендердің шабуылына ұшырады. Бірде ол екі баласы бар анаға: "Балаларың мүгедек пе?" деп сұрады, себебі олар теміржол құбылысының орындығында отырған. 1960 жылы ол Джон Фрименмен сұхбаттасқан "Бетпе-бет" бағдарламасының бір бөлімінде көздерінен жас шықты. Сұхбат өлім туралы әңгімеге ауысқанда, Фримен Хардингтен өлі адамды көргені туралы сұрады. Осы сәтте, жауап бергенде Хардингтің дауысы дірілдеп, көзінен жас ақты. Фримен кейін бұл сұрақтың осындай әсер ететінін күтпегенін айтты; Хардинг 1954 жылы анасының қазасын көрген. Фримен Хардингтің анасы туралы айтқанын түсінбегендей көрінді, өйткені кейін сұхбатта ол Хардингтің анасы әлі тірі екенін мәлімдеді. Хардинг оған қарсылық білдірді, ал Фримен дереу тақырыпты өзгертіп жіберді. Оқиғаның бұл нұсқасын продюсер Хью Бернетт жоққа шығарды. Фримен осы сұрақтарға байланысты өкініш білдірді; оның Хардингтің анасына "жақындығына" баса назар аударуы кем дегенде бір сарапшының гомосексуализмін ашуға жасалған ойсыз әрекет ретінде қарастырылды, бірақ көрермендер бұл туралы білмеді және ол жай ғана жалғыз бакуер ретінде көрінді. Хардинг өзінің сексуалдық бағытын жасырды, өйткені Ұлыбританияда еркектердің гомосексуалистік қатынасы қылмыс саналды. Бағдарламада Хардинг өзінің жаман мінез-құлқы мен ашушаңдығының "ақталуға келмейтінін" мойындады. "Мен терең жалғыздыққа толымын", - деді ол, кейін "Мен өлгенім жақсы болар еді" деп қосты.
He was a regular on BBC Radio's Twenty Questions and was voted Personality of the Year in the National Radio Awards of 1953 4. Harding regularly appeared on the BBC television panel game What's My Line? as a panellist, having been the presenter of the very first episode in 1951. Harding was notorious for his irascibility and was at one time characterised in the tabloid press as "the rudest man in Britain". His fame sprang from an inability to suffer fools gladly, and many 1950s TV viewers watched What's My Line? less for the quiz elements than for the chance of a live Harding outburst. An incident on an early broadcast started this trend when Harding became annoyed with a contestant, and told him that he was getting bored with him. Harding's rudeness off screen was also commented upon; at a wedding reception at which a guest remarked that the bride and groom would make an ideal couple, Harding replied "You should know, you've slept with both of them". He became increasingly unable to move anywhere in public without being accosted by adoring viewers. On one occasion he asked a mother with two children if "your children are crippled", because they had stayed seated on a railway bench. In 1960 he was reduced to tears on an edition of the Face to Face series, after being questioned by the host John Freeman. As the focus of the interview moved on to the subject of death, Freeman asked Harding if he had ever been in the presence of a dead person. At this point, in replying in the affirmative, Harding's voice began to break and his eyes watered. Freeman later said he had not anticipated the effect this would have; Harding had witnessed his mother's death in 1954. Freeman appeared to be unaware that Harding was referring to his mother, for later in the interview he asserted that Harding's mother was still alive. Harding contradicted him, and Freeman moved quickly on. This version of events has been contradicted by the producer, Hugh Burnett. Freeman publicly expressed regret about this line of questioning; its emphasis on Harding's "closeness" to his mother has since been seen by at least one commentator as a tactless attempt to expose his homosexuality, though the viewing public did not become aware of it, and he was seen as merely a lonely bachelor. Harding kept his sexuality secret because male homosexual behaviour was a criminal offence in the UK. Harding also admitted in the programme that his bad manners and temper were "indefensible". "[I'm] profoundly lonely", he stated, later adding, "I would very much like to be dead."
Өлім
Хардинг "Бейнеге бетпе-бет" бағдарламасы эфирден кейін бірнеше аптадан соң, таксиге міне жатқанда Broadcasting House алдында құлап кетті. Өлімінің себебі – астмалық шабуыл. Ол 53 жасқа толыпты. Ол Лондон батысындағы Кенсал Гриндегі Сент-Мэри католиктік зиратына жерленді.
Harding died a few weeks after the Face to Face programme was broadcast, collapsing outside Broadcasting House as he was about to climb into a taxi. The cause was an asthma attack. He was 53 years old. He was buried in St. Mary's Roman Catholic Cemetery, Kensal Green, west London.
Медиа
Хардингтің қатал сыртқы бейнесінің артында жалғыз және күрделі мінезді адам тұрды, ол үнемі қайырымдылыққа садақа беріп, науқастарды аралап, мұқтаждарға көмектескен. Бірақ оның бұл жақтары, қоғамдық бейнесімен қайшы келіп, оның қайтыс болғаннан кейін ғана жария болды. 1979 жылы радио жүргізушісі Оуэн Спенсер Томас BBC Radio London-ның "Гилберт Хардинг" бағдарламасында оны "тілге келмейтін, ашушаң және әдепсіз, бірақ достары оны ең мейірімді және жомарт адамдардың бірі деп есептеген" деп сипаттады. "Бетпе-бет" сұхбаты 2005 жылғы 18 қазанда BBC Four арнасында қайта көрсетілді. Ол сондай-ақ BBC Four-тің "Сөз BBC-де" (Talk at the BBC) сериясында да жарық көрді. 2014 жылы BBC Radio 4 Extra арнасында үш сағаттық "Британиядағы ең әдепсіз адам" (The Rudest Man in Britain) бағдарламасы көрсетілді және бірнеше рет қайталанды. Бұл бағдарлама Хардингті білген және онымен жұмыс істеген адамдармен сұхбаттасуды, оның өмірін, мінезін, жеке өмірін және ықпалын объективті түрде қарастыруды қамтыды. Онда "Бетпе-бет" сұхбаты толық көлемде, сондай-ақ Хардинг төраға немесе қатысушы болған бағдарламалардың эпизодтары да көрсетілді. Бағдарлама Стивен Уайттың "Доктор Брайтон және мырза Хардинг" (Dr Brighton and Mr Harding) пьесасымен аяқталды.
Behind Harding's gruff exterior there was a lonely and complex man who constantly donated to charity, visited the sick and helped many in need. But such details, in conflict with the public image, became public only after his death. In 1979, radio presenter Owen Spencer Thomas on BBC Radio London's Gilbert Harding described him as "enigmatic bad tempered and rude, yet his friends counted him as one of the kindest, and most generous." The Face to Face interview was rebroadcast on BBC Four on 18 October 2005, following a repeated episode of What's My Line?. It was also broadcast in part on the BBC Four series 'Talk at the BBC'. A three hour programme, The Rudest Man in Britain, was broadcast on BBC Radio 4 Extra in 2014 and has been repeated several times. This included interviews with people who knew and worked with Harding, and explored his life, personality, sexuality and influence in a non judgemental way. It included the Face to Face interview in full, as well as episodes of programmes in which Harding was either Chairman or panel member. It ended with Stephen Wyatt's play Dr Brighton and Mr Harding.