Канаданың ажықсу заңдары: Divorce Act федералдық заңы неке және ажықсуды реттейді. Тарихы, негізгі қағидалары және әйелдер мен ерлер арасындағы айырмашылықтар.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канаданың ажырасуды реттейтін федералды заңы – Ажырасу туралы заң. Бұл заң Канадада ажырасу мәселелерін реттейтін федералды заң болып табылады. Канада Конституциясы неке және ажырасу заңдарын реттеу өкілеттігін федералдық парламентке толығымен береді.
Canadian federal law governing divorce
The Divorce Act is the federal Act that governs divorce in Canada. The Constitution of Canada gives the federal Parliament exclusive jurisdiction to regulate the law of marriage and divorce.
Ажырасу бойынша федералды юрисдикция
1867 жылы Конфедерация құрылғанда федералды Парламентке неке және ажырасу заңдарына қатысты толық құзырет берілді. Алайда, Парламент бастапқыда бұл өкілеттікті жан-жақты ажырасу заңын жасау үшін пайдаланбады, Конфедерацияға дейінгі заңға нақты өзгерістер енгізуге қанағаттанды. 1857 жылғы Англияның Некеге қатысты заңында күйеу әйелінің адалдығын бұзғаны үшін ғана сотқа шағымдана алатын болса, әйелдің адалдығын бұзғанын және басқа да себептерді келтіруі қажет еді. Бұл ереже Англия заңын қабылдаған провинцияларда қолданылды. 1925 жылы Парламент сол провинцияларда әйелдің әйелінің адалдығын бұзғаны үшін ғана сотқа шағымдануға құқығы бар екенін белгіледі. 1930 жылы Парламент тастап кеткен әйелдерге көмек көрсетті, ажырасу мүмкіндігі бар провинцияларда олар күйеуінен кем дегенде екі жыл бөлініп тұрған жағдайда, тастап кетуді себеп етіп сотқа жүгіне алады. 1930 жылы Парламент Ажырасу туралы заңды (Онтарио) қабылдағанға дейін Онтарио соттарына ажырасу және некені жою құқығы берілмеді. Осы заң бойынша ажырасу 1870 жылдың 15 шілдесіндегі Англия заңына сәйкес жүзеге асырылды (осылайша далалық провинциялар мен аумақтармен теңестірілді).
With Confederation in 1867, the federal Parliament was given exclusive jurisdiction over the law of marriage and divorce. However, Parliament did not initially use this power to create a comprehensive divorce law, being content to make specific changes to the pre Confederation law. The English Matrimonial Causes Act 1857 provided that a husband could sue on grounds of adultery alone, but a wife would have to allege adultery together with other grounds. That rule applied in those provinces that had adopted the English Act. In 1925, Parliament provided that in those provinces, a wife could sue on grounds of adultery alone. In 1930, Parliament extended relief to deserted wives, by providing that, in the provinces where divorce was available, they could pursue proceedings on the grounds of desertion, so long as there had been separation from the husband for at least two years. It was not until 1930, when Parliament passed the Divorce Act (Ontario), that the courts of Ontario were given jurisdiction to grant divorces and annulments. The law granting divorce under this law was according to the law of England as it stood at July 15, 1870 (and thus on the same footing as the prairie provinces and the territories).
Парламенттік ажырасулар
Жеке тұлғаның ажырасу заңдары жоқ провинцияларда, сондай-ақ тараптардың тұрақты мекенжайы белгісіз жағдайларда ажырасудың жалғыз жолы – федералдық парламентке жеке ажырасу туралы заң жобасын ұсыну болатын. Мұндай заң жобалары көбінесе Канада Сенатында қарастырылып, онда арнайы комитет ажырасу туралы өтінішті зерттейтін. Егер комитет өтініштің негізді екенін анықтаса, неке парламент актісі арқылы таратылатын. 1963 жылы Канада Сенатына жеке актінің орнына қарар арқылы парламенттік ажырасу өтініштерін қарауға мүмкіндік берілді.
The only way for an individual to get divorced in the provinces where there was no divorce lawas well as in cases where the domicile of the parties was unclearwas to apply to the federal Parliament for a private bill of divorce. These bills were primarily handled by the Senate of Canada where a special committee would undertake an investigation of a request for a divorce. If the committee found that the request had merit, the marriage would be dissolved by an Act of Parliament. In 1963, provision was made for the Senate of Canada to be able to dispose of parliamentary divorce petitions by way of resolution instead of by a private Act.
Шетелдік ажырасулар
Онтарио, Квебек және Ньюфаундленд тұрғындары АҚШ-та ажырасуға өтініш бере алады, бірақ мұндай шешімдердің күші Канада соттарында тұрақты мекенжайы бойынша қарастырылуы мүмкін. 1885 жылы Канаданың Жоғарғы соты күйеуі Монреальде тұрса да, Нью-Йоркте алынған ажырасуды заңды деп салды, себебі "күйеуінің өзінің тұрақты мекенжайын өзгергенін дәлелдеу міндеті болды, яғни ниетімен де, іс жүзінде де". Ажырасу мойындалмаған жағдайларда (мысалы, ол ажырасу фабрикасында алынған болса, Рено, Невада бір кезде сондай болған) және тараптардың бірі қайтадан үйленген жағдайларда, кейбір жағдайларда қиындықтар туындады.
Residents of Ontario, Quebec and Newfoundland could attempt to obtain a divorce in the United States, but the validity of such decrees could be subject to review in the Canadian courts on the issue of domicile. In 1885, the Supreme Court of Canada ruled that a New York divorce was valid, even though the husband was living in Montreal, as "the burden was on the husband of showing that he had actually changed his domicile animo et de facto". The consequences where a divorce was not recognized (e. g., it was obtained in a divorce mill, such as Reno, Nevada once was) and where one of the parties had already remarried proved to be awkward in certain cases.