Кіріспе

Герман Эрхардт (29 қараша 1881 – 27 қыркүйек 1971) – Бірінші дүниежүзілік соғыста неміс теңіз флотының офицері, Веймар Республикасы кезінде антиреспубликалық және антисемиттік көзқарастағы неміс ұлтшыл фрейкорптардың басшысы болған. «Теңізшілер бригадасы»ның басшысы ретінде Эрхардт соғыстан кейінгі жылдары ең танымал фрейкорптар басшыларының біріне айналды. Бригада 1918–1919 жылдардағы неміс революциясы кезінде құрылған жергілікті кеңестік республикаларға қарсы күресті, содан кейін 1920 жылғы наурыздағы демократияға қарсы Капп төңкерісінде маңызды рөл атқарды. Бригада күштеп таратылғаннан кейін Эрхардт өз бөлімшесінің қалдықтарын пайдаланып, көптеген саяси мақсаттағы кісі өлтірулер жасаған «Консул» атты құпия ұйымды құрды. 1922 жылы ұйымға тыйым салынғаннан кейін Эрхардт «Бунд Викинг» (Викингтер лигасы) сияқты басқа, азырақ сәтті топтар құрды. Адольф Гитлерге қарсылығы үшін 1934 жылы Германиядан қашуға мәжбүр болды және 1971 жылы қайтыс болғанға дейін Австрияда саяси белсенділіксіз өмір сүрді.

Жастар мен Бірінші дүниежүзілік соғыс

Ерхардт 1881 жылы Баден Ұлы Герцогтығындағы Диерсбург (қазіргі Хохберг, Баден-Вюртемберг) үшін ұзақ жылдар бойы пастор қызметін атқарған отбасында дүниеге келді. 1927 жылы 13 тамызда Эрхардт Маргарет Викторияға, Хоэнлоге-Эрринген ханшайымына (1894–1976) үйленді. Олардың екі баласы болды: Мари Элизабет және Герман Георг. Эрхардт бастауыш мектеп оқушысы кезінде намысы қырсықтан мұғалімінің бетін сапалап, Лёррахтағы гимназияны тастап кетуге мәжбүр болды. 1899 жылы ол императорлық теңіз флотына кадет ретінде қабылданып, теңіз офицерінің мансабына қадам басты. 1904 жылы, теңіз лейтенанты (неміс теңіз флотының ең төмен офицерлік шені) ретінде, ол лейтенант-полковник Людвиг фон Эсторфтың басшылығымен Германияның Оңтүстік-Батыс Африкасындағы геноцидке қатысты. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда Эрхардт торпедалық катерлердің жартылай флотилиясына басшылық ететін капитан-лейтенант болды. Ютландия шайқасында оның тобы британдық 1000 тонналық эсминец HMS Nomad-ты батыруға қатысты, ал оның жеке флагманы SMS V27 шайқас кезінде батырылды. 1916 жылдың қазанында Эрхардттың жартылай флотилиясы Ла-Манш каналында суасты қайықтарына қарсы күресу үшін Фландрияға жіберілді. 1917 жылы корвет капитаны (Korvettenkapitän) шеніне көтерілгеннен кейін, оған 9-шы торпедалық катерлер флотилиясының басшылығы тапсырылды және ол соғыс аяқталғанға дейін осы лауазымда қалды. 1918 жылдың 11 қарашасындағы келісім шартының талаптарына сәйкес, ол өз бөлімшесін Скапа-Флоуға бастап барды, онда немістер 1919 жылы кемелерді батырды. Бұл орын алғанға дейін Эрхардт бұрынғы экипажының көп бөлігімен бірге көлік кемесімен Вильгельмшафенге оралды. Германия жағалауындағы қауіпті миналық белдеуге қарсы бүлік көтергенде және олар жүзуді жалғастырудан бас тартқанда, Эрхардт команданы күшпен бақылауға алып, кемені қауіпсіз түрде портқа жеткізді.

Антисемитизм

1971 жылы жарық көрген «Бригада Эрхардт» кітабында Габриэль Крюгер, кейіннен жазушы болған «Ұйым консулы» мүшесі Эрнст фон Соломонның Эрхардт антисемит емес деген пікірін қолдады. Ол «ең алдымен, саяси көзқарасы жоқ, әскер адам» болды. Әскери тарихшы Вольфрам Ветт, алайда, Эрхардтты «Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін бейбіт өмірге орала алмаған антисемиттердің қатарына» жатқызды. Ветт «Ұйым консулы» жасаған барлық кісі өлтірулер еврей большевизміне сену арқылы басқарылғанын жазды. Тарихшы Хубертус Бюшель Эрхардтты «ең танымал және іздестірілген антисемит, неміс ұлтшыл, республикаға қарсы «Фрайкор» көшбасшыларының бірі» деп атады.