Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ел Сальвадордың президенті (1977–1979)
President of El Salvador (1977 to 1979)
Карлос Хумберто Ромеро Мена (29 ақпан 1924 – 27 ақпан 2017) – Сальвадорлық әскери генерал және саясаткер, 1977 жылдың 1 шілдесінен 1979 жылдың 15 қазанындағы төңкеріспен құлатылғанға дейін Ел Сальвадордың президенті қызметін атқарды. Ромеро 1931 жылы басталған елдің әскери диктатурасының соңғы президенті болды.
Carlos Humberto Romero Mena (29 February 1924 – 27 February 2017) was a Salvadoran military general and politician who served as president of El Salvador from 1 July 1977 until his overthrow on 15 October 1979. Romero was the final president of the country's military dictatorship which began in 1931.
Ерте өмір
Карлос Хумберто Ромеро Мена 1924 жылдың 29 ақпанында Сальвадордың Чалатенанго қаласында дүниеге келді. Оның әкесі Хосе Мария Ромеро, анасы Виктория Мена де Ромеро болды.
Carlos Humberto Romero Mena was born on 29 February 1924 in Chalatenango, El Salvador. His parents were José María Romero and Victoria Mena de Romero.
Әскери мансап
Ромеро генерал-капитан Герардо Барриос әскери мектебінде және командалық-штабтық мектепте оқыды. Ромеро атпен саяхаттауды үйрену үшін Мексика қаласына да барған. Әскери қызметі барысында Ромеро кавалерия тобы мен бірінші жаяу әскер полкіне басшылық етіп, түрлі лауазымдарда болды. Ол сондай-ақ Мексикадағы Эл Сальвадор елшілігінің әскери атташесінің көмекшісі, қару-жарақ және қызмет көрсету мектебінің директоры, Қарулы Күштер Бас штабының кадрлар бөлімінің бастығы, Қарулы Күштер Бас қолбасшылығы штабының бастығы қызметтерін атқарды. Ромеро 1964 жылы Мексика президенті Густаво Диас Ордастың және 1970 жылы Колумбия президенті Мисаэль Пастрана Боррероның Сальвадор үкіметінің делегаты ретінде салтанатты жағдайына қатысты. Ол сондай-ақ 1966 жылы Америка армияларының 7-ші конференциясына және 1967 жылы Америка барлау қызметкерлерінің 6-шы конференциясына делегат ретінде қатысты. 1973 жылы Ромеро Орталық Америка Қорғаныс Кеңесінің төрағасы болды. 1972 жылдың 1 шілдесінде Сальвадор президенті Артуро Армандо Молина Ромероны Қорғаныс және қоғамдық қауіпсіздік министрі етіп тағайындады.
Romero studied at the Captain General Gerardo Barrios Military School and the Command and General Staff School. Romero also traveled to Mexico City to specialize in horse riding. During his military service, Romero held various command positions over the Cavalry Group and the First Infantry Regiment. He also served as the Assistant to the Military Attaché to the Embassy of El Salvador to Mexico, the Director of the Weapons and Services School, the Head of Personnel of the General Staff of the Armed Forces, the Chief of Staff of the Armed Forces General Command. Romero attended the inaugurations of Mexican President Gustavo Díaz Ordaz in 1964 and Colombian President Misael Pastrana Borrero in 1970 as a delegate of the Salvadoran government. He also served as a delegate to the 7th Conference of American Armies in 1966 and the 6th Conference of American Intelligence Officers in 1967. In 1973, Romero served as the president of the Central American Defense Council. On 1 July 1972, Salvadoran President Arturo Armando Molina appointed Romero to serve as Minister of Defense and Public Security.
Саяси мансап
Ромеро Ұлттық татуласу партиясының мүшесі болды. 1977 жылғы президенттік сайлауда ол Ұлттық татуласу партиясынан кандидат ретінде қатысты. 24 ақпанда Орталық сайлау комиссиясы оның 67,3% дауыспен сайлауды жеңіп алғанын және президенттік қызметке ант беруге тиісті екенін жариялады, ал Хулио Эрнесто Астасио вице-президент деп жарияланды. Ұлттық оппозициялық одақ (ҰОО) құрамындағы оппозициялық күштер сайлау кезінде жасалған көптеген алаяқтықтар мен сайлауға қысым көрсету фактілері бойынша шағымдар түсірді. Сайлаудан бастап қызметке кірісу кезеңі оның қарсыластары үшін өте қауіпті болды. 1977 жылғы 28 ақпанда әскери күштер Сан-Сальвадордағы Плаза-Либертад алаңындағы ҰОО-ның наразылық митингін таратып жіберді, нәтижесінде 200 мен 1500 аралығында азаматтар қаза тапты.
Romero was a member of the National Conciliation Party. He launched his candidacy for the National Conciliation Party in the 1977 presidential elections. On 24 February, the Central Elections Council declared that he had won the election with 67.3% of the vote and was to be sworn in as President while Julio Ernesto Astacio was declared Vice President. The opposition forces grouped in the National Opposition Union (UNO) filed complaints about numerous acts of fraud and electoral coercion committed in the vote. The period between his election and the inauguration proved to be extremely dangerous for his opponents. On 28 February 1977, military forces dissolved a UNO protest rally in the Plaza Libertad in San Salvador, and between 200 and 1,500 civilians were killed.
Төрағалық
Генералдың билікке келуі барлық реформалық талпыныстарды тоқтатып, қатаң репрессиялық жобаны орнатуға әкеп соқты. Сальвадордың консервативті күштері үшін ол Сальвадордың соңғы экономикалық гүлдену кезеңінің президенті деп есептеледі, себебі ел Орталық Америкадағы экономикалық өсім бойынша үздік елдердің бірі болған, бірақ социализммен байланысты азаматтық қоғам ұйымдарының жарымәскери әрекеттері салдарынан бұл көрсеткіштер төмендеді.
The general's arrival to power meant the establishment of a purely repressive project, abandoning all reformist attempts. For the Salvadoran right, he has been considered the president of the last period of economic prosperity in El Salvador, since it was one of the best countries in Central America in terms of economic growth, which was diminished due to the paramilitary activity of civil society organizations. organized related to socialism.
Сыншылар
Генерал Ромеро 1977 жылдың 1 шілдесінде қызметке кірісті. Ол "сайлау алдауы" деген айыптауларға жауап ретінде отыз күнге төтенше жағдай режимін енгізіп, қатаң консервативті үкімет құрды.
General Romero was sworn in on 1 July 1977. He responded to accusations of "electoral fraud" by declaring a state of emergency for thirty days and established a rigidly conservative government.
Саяси дағдарыс
Ромероның биліктегі кезеңі көбінесе зорлық-зомбылықтың және тұрақсыздықтың күшеюімен еректелді. 1970 жылдардың соңында Сальвадордағы ауыр әлеуметтік-экономикалық теңсіздіктер, оның үстіне үкімет осы мәселені шешпеді, және үкімет саясатына наразылықтың кеңінен таралуы үлкен қарсылық пен көтеріліске әкелді. Үкімет күштері оған жауап ретінде репрессия жасады. Президент Ромеро мемлекеттік білім беруге бөлген қаражатты арттырды, бірақ бұл солшылдар арасында оның беделін арттырмады. Әртүрлі полиция, әскери және үкіметтік жарымәскери күштер солшыл топтарға қарсы қанды репрессия науқанын жүргізді, нәтижесінде 4 католик священнигі және көптеген жұмысшылар мен шаруалар ұйымдарының жетекшілері мен белсенділері қаза тапты. Ол 1975 жылғы 30 шілдеде студенттерді қырғынға бұйрық берген деп айыпталады. Солшыл қарулы топтар мемлекет тарапынан көрсетілген зорлық-зомбылыққа жауап ретінде қауіпсіздік күштеріне және үкімет шенеуніктеріне шабуылдар жасады. Репрессия елді ауыр әлеуметтік дағдарысқа итермеледі.
Romero's time in office was largely characterized by escalating violence and instability. In the late 1970s, political unrest increased, because of El Salvador's severe socio economic inequalities unaddressed by his government and widespread discontent with government policy culminated in widespread protest and rebellion, which was met with reprisal by government forces. President Romero increased government education spending, but this won him no popularity with the left. The different police, military and government paramilitary forces launched a bloody repression campaign against leftist groups that ended the lives of 4 Catholic priests and numerous leaders and militants of workers and peasant organizations. He is accused of having ordered the student massacre of 30 July 1975. Left wing armed groups responded to the violence exerted by the State with attacks on the security forces and government officials. The repression plunged the country into a serious social crisis.
1979 жылғы төңкеріс
Ромеро билікті 1979 жылдың қазанына дейін сақтап тұрды, содан кейін оны саяси солшыл және орталықшыл әскери шенеуніктер мен азаматтар тобы жасаған мемлекеттік төңкеріспен құлатылды. Ромероны құлату Сальвадордағы он екі жылдық азамат соғысының алғы күші болды. Ромеро Сальвадордың соңғы әскери президенті еді.
Romero held power until October 1979, when he was deposed by a coup d'état carried out by a group of politically leftist and moderate military officers and civilians. The coup d'état that deposed Romero was a precursor to El Salvador's twelve year civil war. Romero was El Salvador's last military president.
Жеке өмір
Ромеро Глория Геррероға үйленді және олардың төрт баласы болды: Карлос Умберто, Луис Фелипе, Глория Валентина және Роксана Каролина.
Romero married Gloria Guerrero and the couple had four children: Carlos Humberto, Luis Felipe, Gloria Valentina, and Roxana Carolina.
Кейінгі өмір және өлім
Орынсыздағаннан кейін Ромеро Сальвадордан Гватемалаға қашып кетті, бірақ кейін Сальвадорға оралып, Сан-Сальвадор қаласының Колония-Эскалон ауданына қоныстанды. Ромеро 2017 жылғы 27 ақпанда, сағат 18:00-де Колония-Эскалон ауданында табиғи себептерден 92 жасында қайтыс болды, 93 жасқа толуына екі күн қалғанда.
After being deposed, Romero fled El Salvador for exile in Guatemala, however, he later returned to El Salvador and settled in Colonia Escalón, a district of San Salvador. Romero died to natural causes in Colonia Escalón on 27 February 2017 at 6:00 p. m. at the age of 92, two days before his 93rd birthday.