1755 жылғы Форт-Босежур шайқасы және Солтүстік Америкадағы француз колониясының аяқталуы

Кіріспе

1755 жылы француз-үнді соғысының шайқасы

Форт-Бозжур шайқасы Чиньекто тасқындығында болды және бұл Ле-Лутре соғысының аяқталуын және Жеті жылдық соғыста Акадия/Жаңа Шотландия майданында британдықтардың шабуылының басталуын білдірді, бұл Солтүстік Америкадағы француз отаршылдық империясының аяқталуына соқтырды. 1755 жылдың 3 маусымынан бастап, подполковник Роберт Монктон басқаратын британдық армия жақын орналасқан Форт-Лоуренстен шығып, Форт-Бозжурдегі шағын француз гарнизонын қоршады, мақсаты Чиньекто тасқындығын британдық бақылауға беру болды. Тасқындықтың бақылауы француздар үшін маңызды болды, себебі ол қыс айларында Квебек пен Луибур арасындағы жалғыз жол болды. Екі апталық қоршаудан кейін, 16 маусымда форттың командирі Луи Дюпон Дюшамбон де Вергор капитуляциялады.

Тарихи контекст

Акадия аумағына қатысты ағылшындар мен француздар арасындағы шиеленіс он жетінші ғасырда Франция Акадия колониясын құрған кезде басталды, бұл оларды Жаңа Англиядағы пуритандармен көрші етті. Керісінше пікір туындауының басты себептерінің бірі, әсіресе Акадияны басып алғаннан кейін (1710 ж.), Чигнекто аралы француздар мен ағылшындардың иелігінде болды, ал қазіргі Жаңа Шотландия ағылшындардың иелігінде болды. Екеуін бөліп тұрған шекара Миссагуаш өзені болды, алайда акадиялықтар өзеннің екі жағына да қоныстанды. Осыған қарамастан, Франция королі Людовик XV акадиялықтарды Миссагуаштан батысқа және Форт-Бозжурға қарай көшіп кетуге шақырды. 1750 жылдары Жаңа Англия тұрғындары құрғақшылық, күйзеліс, жоғары салықтар мен зорлық-зомбылыққа ұшырады, олардың барлығын пуритандық және протестанттық діни қызметкерлер католик француздарға қарсы шабуылға қолдау көрсету үшін пайдаланды. Сонымен қатар, француздар мен микмактардың жақын қарым-қатынасы ағылшындарды ашуға мәжбүр етті. Акадиялықтар микмактармен жиі үйленді, нәтижесінде этникалық келісімге және бірегей жергілікті халықтың құрылуына әкелді. Ағылшындар акадиялықтардың бай жер иеленуіне және микмактардың қолдауына наразы болды, бұл протестанттық қоныстың құрылуына кедергі келтірді. Жаңа Англиялықтардың басты мәселесі – акадиялықтар, француздар және микмактардың арасындағы тығыз байланыс болды. Форт-Бозжурдағы діни қызметкер Аббе Ле Лутр француз үкіметінің өкілі болғандықтан және сонымен бірге микмактарға одақтас болғандықтан, тағы бір шиеленіс туды. Ле Лутр Францияға адал болды және акадиялықтардың адалдығын қамтамасыз ету үшін, егер олар ағылшын аумағына кірсе, физикалық және рухани зиян келтірумен қорқытты. Діни және әскери жазалау жағдайында акадиялықтар ағылшын қолдауынан бас тартты. Ле Лутр сонымен қатар микмактарды британдықтарға қарсы тұруға шақырды, олар бұл соғысты 1689 жылы бастаған болатын. Британдықтар Ле Лутр үшін сыйлық белгіледі. Лейтенант-полковник Лоуренс және Жаңа Шотландия Кеңесі, сондай-ақ көптеген бұрынғы губернаторлар, акадиялықтардың көптеген жағдайларда бейтарап әрекет етпегенін атап өтті. Лоуренс кейбір акадиялықтардың француздарға айқын қолдау көрсеткеніне дәлелдер бар екенін және барлық акадиялықтарды ағылшынға адалдық ант беруге мәжбүрлеуге үміттенеді. Жаңа Англиядағы ағылшындар акадиялықтарды Британияға сатқын және Филадельфияға көшірілуі керек "француз фанатиктері" деп санады. Лоуренс акадиялықтардың ерекше өмір салтын және бейтараптығын ескермеді. Нәтижесінде кейбір тарихшылар Лоуренстің мақсаты – Жаңа Англиялықтар үшін бай жерлерді тазарту болды деп санайды. Басқалары депортация негізінен әскери мақсаттарда, микмак халқымен және Луисбургтің акадиялық қолдауымен одақтасқанда акадиялықтардың әскери қауіпін жою үшін жасалды деп атап өтті. 1753 жылы Канададан француз әскерлері оңтүстікке қарай аттанып, Огайо аңғарының жерін басып алды. Британия шабуылға наразылық білдіріп, Огайоны өзіне иелік етуге талап етті. 1754 жылы 28 мамырда Француздар мен үндістер соғысы Джумонвилл Глен шайқасымен басталды. Француз офицері прапорщик де Жумонвилл мен оның эскорттың үштен бір бөлігі Джордж Вашингтон бастаған британдық патрульдің шабуылынан қаза тапты. Жауабын алу үшін француздар мен үндістер британдықтарды Форт Нецестиде жеңді. Вашингтон өз күшінің үштен бір бөлігін жоғалтып, берілді. Акадияда британдықтардың басты мақсаты француз бекіністерін жеңу болды – Бозжур және Луисбург. Британдықтар акадиялықтардың француздарға және Вабанаки конфедерациясына адалдықтарын әскери қауіп ретінде қарастырды. Ата Ле Лутр соғысы тоталитарлық соғыс үшін жағдай жасады; британдық азаматтар сақталмады және губернатор Чарльз Лоуренс пен Жаңа Шотландия Кеңесінің пікірінше, акадиялық азаматтар барлау, баспана және логистикалық қолдау көрсетті, ал басқалары британдықтарға қарсы шайқасты. Осы уақыт ішінде британдықтар француздар мен жергілікті тұрғындардың басып кіруінен қорқып жүрді. Француздардың қолдауымен жергілікті шабуылдардың нәтижесінде кейбір британдық қоныстар өз қоныстарын тастап кетті (Дартмутқа шабуыл (1751) қараңыз). Чиньектодағы әскери күшейтудің нәтижесінде, француздар мен үндістер соғысының үлкен үйлестірілген күш-жігерінің бір бөлігі ретінде, Массачусетс губернаторы Уильям Ширли Форт-Бозжурды алуды жоспарлады. Форт құрылысы 1751 жылы басталды және 1752 жылы лейтенант болған Жако де Фидмонт есімді әскери инженер жасаған жобалар негізінде салынды. Фидмонт форт құрылысына және оның қорғаныс жоспарларына жауапты болды. Форт бомбалауға төтеп бере алатындай берік болуы керек еді, бірақ Форт-Бозжур 1755 жылы бірнеше себептерге байланысты толыққанды аяқталған жоқ. Біріншіден, форттың діни қызметкері Аббе Ле Лутр еңбек күшін суару жобасына қайта бағыттауды шешті. Сонымен қатар, 1754 жылы Форт-Бозжурдағы әскери қолбасшы Луи дю Шамбон де Вергор ақшаны өзіне сақтап, қорғанысты күшейтуге ресурстарды жұмсаған жоқ. Форт-Бозжурда тамақтан улану эпидемиясы болғанда, Пишон ағылшын дәрігерімен медициналық жазбаларын талқылау үшін Форт Лоуренсқа сапарлады. Қорытындысы бойынша, француздықтар петрушка деп ойлаған дұрыс емес шөп тамаққа қосылған. Осыдан кейін Пишон Форт Лоуренстегі ағылшындармен достық қарым-қатынасқа түсіп, Форт-Бозжурда өзінің құндылығын танымайтынын сезінгендіктен, фортқа жиі баратын болды. Пишон қолбасшы Вергорға да, діни қызметкер Аббе Ле Лутрға да сенбеді, ол Вергордың бағынында болғанымен, нақты басшы болып табылды. Ақырында Пишон Форт Лоуренстің қолбасшысы, капитан Джордж Скоттпен кездесіп, тыңшы болып жұмысқа орналасты. Пишон британдық ұлттың француздық ұлттан жоғары екеніне сенеді деп мәлімдеді, бірақ оның ақша табуға және Форт-Бозжурдағы жоғары лауазымды тұлғаларын жек көруі ықтимал. Бозжур қамалына дейін бір жыл бойы Пишон ағылшындарға карталар мен шайқас жоспарлары сияқты маңызды әскери ақпаратты берді. (Кейбір акадиялықтар да британдықтар үшін тыңшы болып жұмыс істеді.) 1755 жылғы оқиғалардан кейін Томас Пишон өзінің жаңа өмірін Томас Тирелл ретінде, король Джордж II-нің поддандысы ретінде бастады. Өмірінің кейінгі жылдарында Пишон француздықтарға жасаған опасыздығына өкінді.

Tensions between the English and the French concerning the Acadian territory date to the seventeenth century, when France established its Acadian colony, which made them neighbors with the Puritans in New England. One of the main reasons for tensions was the question of jurisdiction, especially after the conquest of Acadia (1710). The isthmus of Chignecto was claimed by both the French and English whereas present day Nova Scotia was claimed by the English. The border differentiating the two was the Missaguash River; however, Acadians settled on both sides of the river. Despite this, France's Louis XV encouraged Acadians to migrate to the land west of the Missaguash, and toward Fort Beauséjour. In the 1750s, New Englanders were subjects to drought, despondency, high taxes and violence, all of which were further manipulated by Puritan and Protestant priests to garner support for an impending attack on the Catholic French. Furthermore, the close relationship between the French and the Mikmaq in the area exasperated the English. Acadians often married the Mikmaq people, leading to an ethnic accord and the creation of a unique local population. The English especially resented the Acadians for holding rich land and for the support they had from the Mikmaq, which prevented the establishment of a Protestant settlement. A major problem for the New Englanders was the close relationship between the Acadians, the French, and the Mikmaq. Abbé Le Loutre, the priest at Fort Beauséjour, created yet another source of tension as he was a representative of the French government, and therefore also allied to the Mikmaq. Le Loutre was loyal to France and to ensure the Acadians' allegiance, he threatened physical and spiritual harm to the Acadians if they were ever venture into English territory. In the face of religious and military excommunication, Acadians subdued any English support they may have had. Le Loutre also encouraged the Mikmaq to continue to align themselves against the British which they had done since King William's War (1689). The British put a bounty on Le Loutre. Lieutenant Colonel Lawrence and the Nova Scotia Council, along with many previous governors, had noted that on many occasions, the Acadians did not act neutrally. Lawrence had evidence that at least some Acadians clearly favoured the French and hoped to force all of the Acadians to take an oath of allegiance to the English. The English in New England considered the Acadians traitors to Britain and as "French bigots", whom they hoped would be moved to Philadelphia. Lawrence had little regard for the unique lifestyle of the Acadians and their declaration of neutrality. Consequently, some historians have suggested the Lawrence was motivated by wanting to clear rich land for New Englanders. Others have noted that the deportation was primarily based on military purposes to remove any military threat Acadians posed in their alliance with the Mi'kmaq people and the Acadian support of Louisbourg. In 1753, French troops from Canada marched south and seized and fortified the Ohio Valley. Britain protested the invasion and claimed Ohio for itself. On May 28, 1754, the French and Indian War spawned with the Battle of Jumonville Glen. French officer Ensign de Jumonville and a third of his escort were attacked and killed by a British patrol led by George Washington. In retaliation the French and the Indians defeated the British at Fort Necessity. Washington lost a third of his force, and surrendered. In Acadia, the primary British objective was to defeat the French fortifications at Beausejour and Louisbourg. The British saw the Acadians' allegiance to the French and the Wabanaki Confederacy as a military threat. Father Le Loutre's War had created the conditions for total war; British civilians had not been spared and, as Governor Charles Lawrence and the Nova Scotia Council saw it, Acadian civilians had provided intelligence, sanctuary, and logistical support while others had fought against the British. Throughout all of this, the British were nervous about a French and native invasion. As a result of native raids supported by the French some British settlers left their settlements (see Raid on Dartmouth (1751)). As a result of the military buildup at Chignecto, as part of the larger coordinated effort of the French and Indian War, the Governor of Massachusetts, William Shirley planned to take Fort Beausejour. The building of the fort began in 1751 and the plans created by a military engineer named Jacau de Fiedmont, who became a lieutenant in 1752. Fiedmont was responsible for the construction of the fort as well as for the plans of its defence. The fort was supposed to be strong enough to withstand bombardment, but Fort Beauséjour was not completely finished in 1755, for multiple reasons. To begin with, the fort's priest Abbé Le Loutre decided to reallocate manpower to an irrigation project. Also, Louis du Chambon de Vergor, the military commander at Fort Beauséjour in 1754, was more concerned with keeping the money for himself and was therefore not putting the resources to use strengthening the defences of Fort Beauséjour. When Fort Beauséjour was affected by an epidemic of food poisoning, Pichon traveled to Fort Lawrence to discuss his medical notes with the English surgeon. The conclusion was that a poisonous herb was being used in food, instead of the parsley the French thought they were using. From this, Pichon became friendly and on good terms with the English at Fort Lawrence, visiting the fort regularly as he felt that people did not recognize his value at Fort Beauséjour. Pichon did not trust either Commander Vergor or the priest Abbé Le Loutre who, while underneath Vergor in the hierarchy, was the real figure in charge. Pichon eventually met the commander at Fort Lawrence, Captain George Scott, and was hired as a spy. Pichon stated that he agreed to become a spy because he believed that the British nation was superior to the French nation, but it is more likely that he wanted monetary gain and despised his superiors at Fort Beauséjour. For a year preceding the Siege of Beauséjour, Pichon gave crucial military information such as maps and battle plans to the English. (Some Acadians also worked as spies for the British.) After the events of 1755, Thomas Pichon began his new life as Thomas Tyrell, a subject of King George II. Later in his life Pichon came to regret his treason against the French.

Қоршау

Бозжурға шабуылға Массачусетс штатының полковнигі Ширли адамдар жинады. Ол 2000 адамды жинап, оларды полковник Уинслоу, подполковник Джордж Скотт және Роберт Монктон басқарды. 1755 жылдың 22 мамырында экспедиция Бостоннан шығып, 2 маусымда Форт-Лоуренске жетіп, тағы 400 адам қосылды. Содан кейін ағылшын экспедициясы 4 маусымда Форт-Бозжурға қарай жол тартты. Осы уақытта Вергор шабуыл жақындап келе жатыр деген хабарды алып, қорғаныс шараларын қолға алды. Бірінші кезекте ол айналасындағы акадиялықтарды қаруға шақырды, бірақ олар көңілі толық болмады. Акадиялықтар өздерінің губернаторынан оларды қорқытуды сұрады, себебі ағылшындардың опасыздық айыбымен жазаланбауын қалады. Форт-Бозжурды қорғауға шамамен мың адам жеткілікті болды. Вергор сондай-ақ Квебекке, Луисбургке, сондай-ақ Сент-Джон өзені мен Сент-Джон аралдарындағы елді мекендерге көмек сұрап хаттар жіберді. Ол Форт-Гаспероға да хат жолдады, ол Форт-Бозжурға ең жақын орналасқан. Фортты техникалық тұрғыдан Вергор басқарса, қорғаныс жоспарларын және шабуылға дайындықтарды үйлестірген – Жако де Фидмонт болды. Бозжурдың қоршаудан аман қалуының жалғыз жолы – қорғанысын нығайту екенін ол жақсы білді. Сондықтан ағылшындар келгенге дейін қосымша жұмыстарды аяқтауды талап етті. Басқа дайындықтарға жолдар мен көпірлерді бұзу кірді. Соқтығыстан кейін ағылшындар сексен адамнан шығын көргені айтылды, бірақ бұл, көбінесе, акадиялықтардың нашар көңіл-күйін көтеру үшін ойлап тапқан сан болды, себебі олардың атуы нашар болды. Ағылшындар Вергордың отпен қиратқан Миссагуаш өзеніндегі көпірді қайта салуға кірісіп, ешқандай шығынға ұшырамады. Вергор, Аббе ле Лутр және Фидмонт акадиялықтар мен сарбаздардың көңіл-күйін жақсарту үшін бар күштерін жұмсады. Вергор Луисбургтен көмек келетінін атап өтті. Фидмонт акадиялықтардың ынтасының деңгейіне де алаңдады, себебі қорғанысты нығайтуды жалғастыру үшін олардың жұмыс істеуі қажет болды. Жұмыс істеуге дайын адамдардың саны өте аз болды. 7 және 8 маусымда француздың одақтастары ағылшын офицері Хейді тұтқынға алып, оны Форт-Бозжурға әкелді, сондай-ақ ағылшын дезертирін де тұтқынға алды. 14 маусымда Вергор Луисбург портының ағылшындармен тосылғанын естіді, сондықтан көмек жіберу мүмкін емес еді. Жалпы көңіл-күй нашар болғандықтан, Вергор бұл жаңалықты құпия ұстауға шешім қабылдады. Алайда, оның әйелімен қарым-қатынаста болған қызметшісі бұл туралы естіп, хабарды таратты. Келесі күні акадиялықтар мен сарбаздардың барлығы үмітін жоғалтып, капитуляция талабын көтерді. Соғысқа қатыспаған көптеген акадиялықтар ағылшындардың тұтқынға алып, өлім жазасына кесуінен қорқып, алаңдады. Бозжур 16 маусымға дейін бомбалауды жалғастырды, содан кейін бір бомба офицерлердің асханасына тиіп, бірнеше француз офицерлерін және ағылшын тұтқыны Хейді өлтірді – ол қоршауда өмірін жоғалтқан жалғыз ағылшын болды. 16 маусымда 1755 жылы капитуляция туралы ақ ту көтеріліп, келісімге қол қойылды. Жазбаша капитуляцияда акадиялықтарды қорғауға арналған шарттар, ағылшындардың Бозжурдан қандай материалдық игіліктер алатыны және французтардың келесі алты ай бойы Америкада қару ұстамайтыны жазылды. 16 маусымда сағат 19:30-да ағылшындар Форт-Бозжурды басып алды. Ағылшындар Форт-Гаспероға да сол шарттарды ұсынды, олар дереу қабылданды және қол қойылды. Форт-Бозжур шайқасынан (1755) кейін Роберт Монктон Джон Раустың басшылығымен Форт-Менагуэшті басып алуға жасақ жіберді. Де Буашебер өзінен күшті күшпен бетпе-бет келгенін білгендіктен, фортты өртеп, партизандық соғыс жүргізу үшін өзен бойымен шегінді. Форт-Менагуэштің қирауы Луисбургті Акадиядағы соңғы француз бекінісі қалдырды. Буашебер өзінің алғашқы шабуылын Петикодиак шайқасында жасады.

Recruitment for an attack on Beauséjour was done by Colonel Shirley of Massachusetts. He was able to gather 2000 men, who would be led by Colonel Winslow, Lieutenant Colonel George Scott, and Robert Monckton. The expedition left Boston on May 22, 1755, and arrived at Fort Lawrence on June 2, where an additional 400 men joined the expedition. The English expedition then started moving towards Fort Beauséjour on June 4. In the meantime, Vergor received news of the impending attack, and started to put defence measures into place. He first issued a call to arms to the surrounding Acadian population, who answered it begrudgingly. The Acadians asked their governor to threaten them, in order to be protected from execution for treason from the English. Fort Beauséjour had a maximum of a thousand men to defend it. At the same time, Vergor sent letters to Québec, Louisbourg, as well as settlements on the St. John river and on the Islands of St. John for help. He also sent a letter to Fort Gaspereau, which was located the closest to Fort Beauséjour. While Vergor was technically in charge of the fort, it was Jacau de Fiedmont who coordinated all of the defence plans and preparations for the attack. He was well aware that the only way Beauséjour would survive the siege would be by strengthening its defences. He was therefore insistent that the extra work be done before the English arrived. Other preparations included destroying roads and bridges. After the confrontation, it was said that the English suffered a loss of eighty men, but this was most likely a fabricated number to boost the already low morale of the Acadians, as their aim was bad. The English started rebuilding the bridge over the Missaguash River which Vergor had destroyed under fire, and suffered no casualties. Vergor, Abbé le Loutre, and Fiedmont were doing anything they could to improve the morale of the Acadians and of the soldiers. Vergor emphasizes the coming help from Louisbourg. Fiedmont also worried about the level of motivation of the Acadians, as he desperately needed them to work in order to continue to fortify the defenses. The few men he found who were willing to work were not nearly enough. On June 7 and 8, Native allies of the French had captured an English officer called Hay, and brought him to Fort Beauséjour as a prisoner, as well as an English deserter. On the June 14, Vergor received news that the port of Louisbourg was being blocked by the English, and could therefore not send help. As the general morale was already at its ultimate low, Vergor decided to keep this news secret. However, his valet, with whose wife Vergor was having an affair, overheard and spread the news. The next day, all of the Acadians and soldiers had completely lost any hope and morale they may have had left, and started pushing for capitulation. Many Acadians who hadn't participated in the fighting were becoming increasingly worried that they would be captured and sentenced to death by the English. Beauséjour continued to be bombed until the June 16, when one bomb in particular hit the officer's mess, killing a few French officers as well as the English prisoner Hay, who was the only Englishman to lose his life in the siege. The white flag of surrender was then raised, and the capitulation signed on June 16, 1755. The written capitulation included clauses which protected the Acadians, dictated what the English could take in terms of material goods from Beauséjour, and stated that the French could not bear arms in America for the next six months. Fort Beauséjour was taken possession by the English at 7:30 p. m. on June 16. The English offered Fort Gaspereau the same conditions, which were immediately accepted and signed. Immediately after the Battle of Fort Beauséjour (1755), Robert Monckton sent a detachment under the command of John Rous to take Fort Menagoueche. De Boishebert knew that he faced a superior force so he burned the fort and retreated up the river to undertake guerrilla warfare. The destruction of Fort Menagoueche left Louisbourg as the last French fort in Acadia. Boishebert made his first strike in the Battle of Petitcodiac.

Салдары

Форт-Бозжурдың басып алынуы Британ империясы мен Новая Шотландияның акад халқы арасындағы қарым-қатынаста шешуші фактор болды. Онжылдықтар бойы Британия акадтардан адалдық серт алуға тырысты, бірақ олар "1730 жылғы келісімдер" болашақтағы ағылшын-француз қақтығыстарында олардың бейтараптығын қамтамасыз еткенін мәлімдеді. Мұндай бас тарту, француз отаршылдарының француз тілдес халқының арасында көтеріліс тудыруға жасаған қайта-қайта әрекеттерімен қосылып, британдық шенеуніктерді, әсіресе губернатор Чарльз Лоуренсті, іштен шабуылдан қатты сақтандырды. Форт-Бозжур шайқасы акадтардың тағдырын әскери және саяси тұрғыдан шешті. Форт басып алынғаннан кейін француз католиктері материкке құрлық арқылы қашудың жалғыз жолын жоғалтты. Қаруларын Лоуренске тапсырғаннан соң, олар "британ үстемдігінде" қалды. Осы кезде британдықтар бірнеше акадтардың Бозжурды қорғауға қатысқандарын анықтады. Лоуренс кейбір акадтардың бейтараптықты бұзатынына жеткілікті дәлел тапты, сондықтан ол және Кеңес "акад мәселесін" біржола шешуге бекінді. 1755 жылдың 31 шілдесінде ол колониядан акад халқын күштеп шығаруға бұйрық берді. Сол сәтте ол Массачусетс губернаторы Уильям Ширлимен бірге Британ батальондарын Новая Шотландияға тартуды жоспарлап жатты. Көптеген бұрынғы губернаторлар сияқты, Лоуренс пен Ширли акадтарды көшіру мүмкіндігін жиі талқылаған, бірақ 1755 жылға дейін мұндай шараларға қаржы жетіспеді. Егер сол жылы генерал Эдвард Брэддоктың жеңілісі болмаса, Лоуренс британдықтардың билігін Акадиядан тысқары жерлерге кеңейтіп, жаппай көшіру қажеттілігін болдырмаған болар еді. Британдықтар Форт-Бозжурды Форт-Камберленд деп атады. Ол тез арада акадтарды қуғын-сүргінге салудың маңызды орталығына айналды, бірақ Жеті жылдық соғыстың қалған бөлігінде аз әскери оқиғалар болды. Форт Америка революциясы кезінде 1776 жылы Форт-Камберленд шайқасында тағы бір қоршауға түсті.

The capture of Fort Beauséjour was a deciding factor in relations between the British Empire and the Acadian population of Nova Scotia. For decades Britain had been struggling to extract an oath of allegiance from the Acadians, who maintained that the "conventions of 1730" had secured their neutrality in all future Anglo French conflicts. Such refusal, combined with French colonists' repeated attempts to incite rebellion among their fellow French speakers, left British officials—especially Governor Charles Lawrence—increasingly wary of an attack from within. The battle of Fort Beauséjour sealed the Acadians' fate both militarily and politically. With the fort's capture the French Catholics lost their only overland escape route to the mainland. Having also conceded their guns to Lawrence, the colonials were left "at the mercy of their British overlords." The British, meanwhile, discovered that several Acadians had participated in the defense of Beauséjour. Lawrence had enough evidence of some Acadians continuing to breach neutrality that he and the Council decided to solve the "festering Acadian problem" once and for all. On July 31, 1755, he ordered the forcible removal of the Acadian population from the colony. at which point he was planning with Massachusetts Governor William Shirley to draw British battalions into Nova Scotia. As with many previous governors, Lawrence and Shirley had often discussed the possibility of removing the Acadians, but, before 1755, lacked the means for such measures. If not for General Edward Braddock's humiliating defeat that same year, Lawrence might have extended British control well beyond Acadia, eliminating the perceived need for mass deportation. Fort Beauséjour was renamed Fort Cumberland by the British. It quickly became a major hub of Acadian expulsion, but saw little military activity during the rest of the Seven Years' War. The fort would face another siege with the 1776 Battle of Fort Cumberland during the American Revolution.