Кіріспе

Тағы бір теория атаудың шығуын христиандық жеке есім Бардеж, Бардуж (Бартоломейдің қысқартылған түрлері) және жалпы славяндық меншік білдіретін -ов жұрнағынан тудырады. Бұл теорияны есімнің алғаш рет жазылған түрі – Бардужев (1241) қолдайды. Жеке есіммен байланысты болуы кейінірек польша немесе словак дереккөздерінде сақталған жұрнақтың болуымен де расталады.

Тарих

Венгрия және Хорватияның патшасы Сигизмунд, кейін Германияның патшасы, Богемияның патшасы және Киелі Рим империясының императоры атанды. Қаланың алтын ғасыры 16 ғасырда аяқталды. 18 ғасырдың бірінші ширегінде жағдай жақсара бастады. Бартфаға словактар мен хасидтік яһудилер көптеп келіп қоныстанды. Ғасыр соңына қарай қала халқы 16 ғасырдағы деңгейге қайта жетті. Қала тұрғындарының үйлері қазіргі сәулеттік үлгілерге сәйкес қайта салынды немесе өзгертілді. Солтүстік-батыс маңында синагога, мал сою орны және ритуалдық моншалары бар яһуди кварталы қалыптасты. Жаңа шіркеулер мен көпірлер де салынды. Реформация кезінде Михал Радашин қала пасторы болып тағайындалды. 19 ғасырдың соңғы ширегінде болған өрттерге қарамастан, қала өңірдегі ірі индустрияландыру жобаларының арқасында дамып өркендеді. 1893 жылы Эперьес пен Бартфаны байланыстыратын теміржол ашылды. Бірақ, аннексиядан кейін және бірінші Чехословакия Республикасының құрылуынан соң, қала қайтадан құлдырап, артта қалған ауыл шаруашылығы аймағына айналды. Екінші дүниежүзілік соғыс экономикалық жағдайды нашарлатты, бірақ бомбалаудан көп зиян келмеді. Бардеев 1945 жылдың 20 қаңтарында 1-ші гвардиялық армияның совет әскерлерімен басып алынды. 1950 жылы Бардеев қорғалатын қалалық ядро ретінде жарияланды және оның мәдени мұрасын кең ауқымды түрде қалпына келтіру жұмыстары басталды. Бұл күш-жігер 1986 жылы Гамбургтегі Халықаралық қорғаншылар кеңесінен Еуропалық алтын медальді алған Бардеевке әкелді – Чехословакиядағы бұл марапатты алған алғашқы қала. 2000 жылдың 20 қарашасында Бардеев ЮНЕСКО-ның Әлемдік мұра тізіміне енгізілді, оның яһуди маңы мен тарихи қала орталығы ерекше танылды. 2010 жылдың қарашасында қала ЮНЕСКО тізіміне енгенінің 10 жылдығын тойлады. Бүгінде Бардеев өзінің нағыз ескі қала алаңымен танымал, ол ортағасырлық, Ренессанс және готикалық сәулетті кеңінен қалпына келтіру және сақтау арқасында Бардеевты танымал туристік орынға айналдырды. Қала өзінің бай мұрасын пайдаланып, мәдени дәстүрлерді одан әрі дамытуға тырысады, мысалы, жыл сайынғы сауда жәрмеңкесі және Роланд ойындары (оның ортағасырлық өткенін еске алу). 2005 жылдың шілдесінде Фиш әйелі мен ұлымен 1949 жылдан бері алғаш рет Бардеевке оралды. Синагогалар мен яһуди зиратының күйреуіне оның жауабы – бұл мүлікті қалпына келтіру және сақтау туралы шешім қабылдау болды. Комитет Бардеевтен аман қалғандар, олардың ұрпақтары мен достарынан, сондай-ақ Шығыс Еуропаның жойылып бара жатқан яһуди қауымдастықтарын еске алуға қызығушылық танытқан басқа адамдардан тұрады. Бүгінде комитеттің мақсаты: "Бардеевтегі яһуди мүлігін қалпына келтіру", "Бардеев және Словакиядағы яһуди өмірінің мәдени және тарихи маңызын арттыру", "Яһуди тегі және мұрасы туралы білімді дамыту".

Халықтық мәдениетте

2024 жылы Холокост кезінде болған оқиғалар туралы "Бардеев" фильмі жарық көрді.

Көрнекті орындар

Бардежовта 1247 жылы алғаш рет айтылған монументалды Әулие Эгидий (Джайлз) шіркеуі бар. 1464 жылы көптеген шағын шіркеулері бар үш кемелі базилика аяқталды. Онда панельдік суреттері бар он бір құнды готикалық қанатты құрбандық үстелдері орналасқан. Орталық алаң (словак тілінде: Radničné námestie) – қаланың ортағасырлық базар алаңы, оны жақсы сақталған готика және Ренессанс стиліндегі қалалықтардың үйлері мен базилика қоршап тұр. Әулие Эгидий (Джайлз) шіркеуін поляк Сач қаласынан келген Яков салған. Ол әлемдегі ең биік ағаш құрбандық үстелін салған Левочалық Павел шебердің ұстазы. Шіркеуде көптеген құрбандық үстелдері бар. Ең қызықты ғимараттардың бірі – 1505 жылы салынған қала әкімшілігінің ғимараты. Төменгі бөлігі готика стилінде, ал жоғарғы бөлігі Ренессанс стилінде аяқталған. Бұл қала кеңесінің штаб-пәтері, сонымен қатар қаланың экономикалық, әлеуметтік және мәдени өмірінің орталығы болды. Қорғаныс жүйесі мен қала қабырғалары 14-15 ғасырларға жатады және Еуропалық мәдени мұра қорының тізімінде Словакиядағы ең күрделі және жақсы сақталған ортағасырлық бекіністердің бірі ретінде тіркелген. Бардежовтан солтүстікке қарай 2,5 км қашықтықта Бардежовске Купеле шипажайы орналасқан. Бұл емдік минералды су көздерінің онкологиялық, қан айналымы және ас қорыту жүйесімен ауыратын адамдарға пайдалы екені айтылады. Мұнда сонымен қатар ашық аспан астындағы халықтық сәулет мұражайы (skansen) бар. Бардежовске Купеле шипажайының шетінде тарихи словак ауылы – Шариш ауылы мұражайы орналасқан. Онда әдеттегі словак ауылында кездесетін ғимараттар бар. Шипажай көптеген мәртебелі тұлғаларды қабылдаған, олардың ішінде Мария Луиза, Парма герцогинясы (Наполеон Бонапарттың әйелі), Ресей императоры Александр I және Австрия-Мажарстан императрицасы Елизавета бар. Осы шипажайда облетка да сатылады.

Спорт

HC 46 Bardejov қаланың тарихи шайбалы хоккей командасы болды; олар 2016 жылы таратылды, ал сол жылы құрылған HK Bardejov «феникс клубы» ретінде клубтың хоккей дәстүрін жалғастыруда. Partizán Bardejov – қаланың кәсіби футбол командасы, олар жергілікті Муниципалдық стадионда ойнайды. Клубтың сәтті әйелдер командасы 2012 жылы таратылды.

Демография

Бардеговтың халқы 33 020 адамды құрайды (2010 жылдың 31 желтоқсанына қарай). 2001 жылғы халық санауы бойынша, тұрғындардың 91,3% - словактар, 2,6% - ромдар, 2,5% - русиндер және 1,4% - украиндықтар. Діни құрамында 63,2% - римдік католиктер, 16,9% - грек католиктері, 7,6% - лютерандар және 4,3% - православиеліктер бар. 1910 жылғы халық санауы бойынша, қалада 2571 словак, 2179 венгр және 1617 неміс тұрғыны болған. Еврейлер шамамен 300 жыл бойы осы қалада өмір сүрді. 1920 жылдары Бардегов халқының 34% -ын еврейлер құрады. 1942 жылы, Словакия нацистік Германияның ықпалында болған кезде, Бардеговтен 3000-нан астам еврейлер концлагерлерге депортацияланды, олардың көпшілігі қаза болды. Бардегов қазір "еврейсіз қала" деп аталады. Қала Польша шекарасына жақын Осман соғыстарына дейін солтүстік-шығыс венгр халқының басты қонысы болды.