Стафилококк шалдырған тері синдромы және оның емделуі
Staphylococcal scalded skin syndrome
Стафилококк шақырылатын тері синдромы (SSSS) – Staphylococcus aureus бактериясынан туындайтын дерматологиялық ауру. Бұлшық қабыну, көпіршіктер, қызару сипатталады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Стафилококкпен туындаған тері синдромы (СТТС) – Staphylococcus aureus бактериясынан туындайтын дерматологиялық жағдай.
Staphylococcal scalded skin syndrome (SSSS) is a dermatological condition caused by Staphylococcus aureus.
Белгілері мен симптомдары
Аурудың көрінісі жұқа қабырғалы, оңай жарылатын, сұйықтыққа толы көпіршіктердің кең таралуымен сипатталады, сондай-ақ пациентте Никольский белгісі оң болуы мүмкін. Жаңа туған нәрестелердегі Риттер ауруы – СССС-тің ең ауыр түрі, оның белгілері мен көріністері ұқсас. SSSS көбінесе бет, қосқыш аймақ және басқа да тері қатпарларында кең таралған, қызыл, ауырсынулы эритродермамен бірге жүреді. Тері қабыршақтануының кең аумақтары болуы мүмкін. Ауыз айналасындағы қабықшалар мен жарықтар аурудың бастапқы кезеңінде байқалады. Токсикалық эпидермальды некролизден өзгеше, SSSS шырышты қабықтарға әсер етпейді. SSSS-пен ауыратын балалар көңілсіздікке, ызаға, шаршауға, қызбаға, терінің қызаруына, оңай жарылатын, ылғалды, сезімтал, ауырсынулы тері қалдыратын сұйықтыққа толы көпіршіктерге және терінің жоғарғы қабатының үлкен бөліктерінің оңай қабығылып түсуіне бейім. Бұл жағдай көбінесе 6 жасқа дейінгі балаларда кездеседі, бірақ иммундық жүйесі әлсіреген немесе бүйрек жеткіліксіздігі бар ересектерде де кездесуі мүмкін.
The disease presents with the widespread formation of fluid filled blisters that are thin walled and easily ruptured, and the patient can be positive for Nikolsky's sign. Ritter's disease of the newborn is the most severe form of SSSS, with similar signs and symptoms. SSSS often includes a widespread painful erythroderma, often involving the face, diaper, and other intertriginous areas. Extensive areas of desquamation might be present. Perioral crusting and fissuring are seen early in the course. Unlike toxic epidermal necrolysis, SSSS spares the mucous membranes. Children with SSSS may exhibit fussiness or irritability, tiredness, fever, redness of the skin, easily broken fluid filled blisters that leave an area of moist, tender, painful skin, and large sheets of the top layer of skin that easily peel away. The condition is most common in children under 6 years, but can be seen in adults who are immunosuppressed or have kidney failure.
Патофизиология
Синдром эпидермолиттік экзотоксиндер (экзофолиатин) А және В арқылы шақырылады, оларды S. aureus бөліп шығарады және десмосомаларды ыдырату арқылы эпидерма қабатының қабысуын тудырады. Экзотоксиндердің біреуі бактериялық хромосомада, ал екіншісі плазмидте кодталған. Бұл экзотоксиндер – десмоглеин 1-ді кесетін протеазалар, ол гранулез және спиноз қабаттарын бірге ұстап тұрады, бұл аутоиммундық тері ауруының, пемфигус вульгарис патофизиологиясына ұқсас.
The syndrome is induced by epidermolytic exotoxins (exfoliatin) A and B, which are released by S. aureus and cause detachment within the epidermal layer, by breaking down the desmosomes. One of the exotoxins is encoded on the bacterial chromosome, while the other is encoded on a plasmid. These exotoxins are proteases that cleave desmoglein 1, which normally holds the granulosum and spinosum layers together, similar to the pathophysiology of the autoimmune skin disease, pemphigus vulgaris.
Диагностика
СССС – бұл клиникалық диагноз. Оны кейде қан, шырыш қабықтары немесе тері биопсиясынан S. aureus бактериясын бөліп алу арқылы растауға болады, бірақ нәтижесі көбінесе теріс болады. Тері биопсиясы эпидермистің үстіңгі қабатының қалысқануын (интраэпидермалық қалысқану) көрсетуі мүмкін, бұл SSSS-ті TEN-нен ажыратады, себебі TEN-де қалысқану дермоэпидермалық қосылыста (субепидермалық қалысқану) пайда болады. SSSS-ті токсикалық эпидермалық некролизден және пустулезді псориаздан ажырату қиынға соғуы мүмкін.
SSSS is a clinical diagnosis. This is sometimes confirmed by isolation of S. aureus from blood, mucous membranes, or skin biopsy; however, these are often negative. Skin biopsy may show separation of the superficial layer of the epidermis (intraepidermal separation), differentiating SSSS from TEN, wherein the separation occurs at the dermo epidermal junction (subepidermal separation). SSSS may be difficult to distinguish from toxic epidermal necrolysis and pustular psoriasis.
Емдеу
СССС-ті емдеудің негізгі көзі – алғашқы инфекцияны жоюмен қатар симптоматикалық ем. Консервативті шараларға регидратация, антипиретиктер (мысалы, ибупрофен немесе парацетамол), термиялық күйіктерді басқару және жағдайды тұрақтандыру кіреді. S. aureus-тің қамтуы үшін парентеральді антибиотиктер тағайындалуы тиіс. SSSS-ке қатысты S. aureus штаммдарының көпшілігі пенициллиназа өндіреді, сондықтан пенициллинге резистентті. Осылайша, нафциллин, оксациллин немесе ванкомицинмен емдеу әдетте көрсетіледі. Экзотоксиндердің өндірісін тежеу қабілетіне байланысты клиндамицин де кейде қолданылады.
The mainstay of treatment for SSSS is supportive care along with eradication of the primary infection. Conservative measures include rehydration, antipyretics (e. g., ibuprofen or paracetamol), management of thermal burns, and stabilization. Parenteral antibiotics to cover S. aureus should be administered. Most strains of S. aureus implicated in SSSS have penicillinases, so are penicillin resistant. Therefore, treatment with nafcillin, oxacillin, or vancomycin is typically indicated. Clindamycin is sometimes also used because of its inhibition of exotoxins.
Болжам
Балаларда СССС-ның болжамы өте жақсы, емдеу басталғаннан кейін 10 күн ішінде толық жазылып, айқын іздер қалмайды. Дегенмен, СССС-ті токсикалық эпидермалық некролизден мұқият ажырату қажет, себебі оның болжамы нашар. Ересектерде болжам көбінесе нашар болады және емдеуге дейін өткен уақыт, организмнің иммунитеті және басқа да аурулар сияқты түрлі факторларға байланысты.
The prognosis of SSSS in children is excellent, with complete resolution within 10 days of treatment, and without significant scarring. However, SSSS must be differentiated carefully from toxic epidermal necrolysis, which carries a poor prognosis. The prognosis in adults is generally much worse, and depends upon various factors such as time to treatment, host immunity, and comorbidities.
Тарих
Клиникалық белгілері алғаш рет 1878 жылы барон Готфрид Риттер фон Риттершайн сипаттады, ол 10 жыл ішінде Чехословакиядағы бір балалар үйінде 297 жағдайды байқады. 1885 жылы Нил Филатов, ал 1894 жылы Клемент Дьюкс экзантематоздық ауруды сипаттады, олар оны қызылшаның бір түрі деп ойлады. Бірақ 1900 жылы Дьюкс оны жекеленген дерті деп анықтады, ол Дьюкс ауруы, Филатов ауруы немесе төртінші ауру деген аттармен белгілі болды. Дьюкс оны жеке дерті ретінде анықтағанмен, 1979 жылы Кит Пауэлл оны қазіргі стафилококкпен күйдірілген тері синдромы деп аталатын жағдаймен теңестіргеннен кейін, стафилококк экзотоксинінен туындаған қызыл қызбадан ешқандай айырмасы жоқ деп саналады.
The clinical features were first described in 1878 by Baron Gottfried Ritter von Rittershain, who observed 297 cases among children in a single Czechoslovakian children's home over a 10 year period. In 1885, Nil Filatow, and in 1894, Clement Dukes, described an exanthematous disease which they thought to be a form of rubella, but in 1900, Dukes identified it to be a separate entity which came to be known by the names Dukes' disease, Filatov's disease, or fourth disease. Although Dukes identified it as a separate entity, it is thought not to be different from scarlet fever caused by staphylococcal exotoxin after Keith Powell proposed equating it with the condition currently known as staphylococcal scalded skin syndrome in 1979.