Берлиндегі Кролл опера үйінің тарихы

Кіріспе

Берлиндегі бұрынғы опера үйі (Германия)

Берлиндегі Кролл опера үйі (Кроллопер, Кролл Опер) Тиергартен ауданында, Король алаңының (қазіргі Плац дер Республика) батыс шетінде, Рейхстаг ғимаратына қарама-қарсы орналасқан. Ол 1844 жылы мейрамхана иесі Джозеф Кролл үшін ойын-сауық орталығы ретінде салынды және 1851 жылы опера театрына айналдырылды. 1933 жылдан 1942 жылға дейін ол Рейхстагтың отырыстар залы ретінде де пайдаланылды. Екінші дүниежүзілік соғыста Берлинге жасалған бомбалау шабуылдары мен Берлин шайқасы салдарынан қирап, 1951 жылы бұзылып жатыр.

18421848: Алғашқы жылдары

Kroll тарихы 1837 жылы кәсіпкер Джозеф Кроллдың (1797–1848) «Кролл қысқы бағын» ашқан Силезия астанасы Бреслаудан басталады. Бреслау билігі бұл беделді орынды Пруссияның жаңа патшасы Фридрих Вильгельм IV 1841 жылы қалаға келген кезде құрметпен қарсы алу үшін таңдады. Патша гүлдермен әсем безендірілген сәнді бөлмелерге тәнті болды және Пруссия резиденциясының ақсүйектері үшін әлеуметтік орталыққа айналу үшін Берлинде де осындай бір нысан салуды ұсынды. Бақ директоры Петер Жозеф Ленне және үкімет мүшелерімен кеңескеннен кейін патша 1842 жылғы 19 тамыздағы кабинет бұйрығына қол қойды. Бұйрықта Großer Tiergarten паркіндегі парад алаңының батыс жағындағы құрылыс алаңы көрсетілді және талаптар белгіленді: Кролл мүлікті ақысыз пайдалана алатын болды, бірақ жоба сәтсіз аяқталған жағдайда жерді қайтарып беруге және салған құрылыстарын бұзуға міндетті. 1730 жылдан бері тұрған парад алаңы қала сыртында, Бранденбург қақпасының солтүстік-батысында орналасқан. Ол ұзақ жылдар бойы құмды далаға айналып, берлиндіктер оны «Сахара» деп қысықтап атады. Құмды жерге бір қадам басқанда алаңға шаң-тозаң көтерілетін. Жаңбыр жауса, топырақ лайлы сазға айналатын. Дегенмен, Кролл «Тиргартен» саябағының жасыл желектері мүліктің жанында екеніне көңіл қойды. Жаңа ғимараттың жобасын сарай архитекторы Фридрих Людвиг Персиус жасады, бұл жобаның Фридрих Вильгельм IV үшін қаншалықты маңызды екенін көрсетеді. Жобаны жасауда Карл Фердинанд Ланганс және Эдуард Кноблаух та қатысты. Құрылыс жұмысы он айға созылып, Кроллдың кәсіпорны 1844 жылғы 15 ақпанда есігін ашты. Үш зал (негізгі зал, сондай-ақ Патша залы және екі кішкентай зал) бес мыңға дейін қонаққа қызмет көрсету үшін қырық официант жұмыс істеді, әрқайсысы кем дегенде он үш адамға арналған он үш ложа және кішкентай кештестерге арналған он төрт үлкен бөлме болды. 60 музыкант әуелеумен айналысты. «Туннель» ерекше тартымдылыққа ие болды және Берлин үшін жаңалық ретінде мақталды – онда темекі тартуға болатын зал! Техникалық жаңалық – жаңадан орнатылған газ шамдары, олар «400 оттан тұрды». Бірінші жылы Кролл қанағаттанарлық нәтижелерге қол жеткізді. Басты көңіл көтеруші шаралар – сәнді сахналық безендірістермен ұйымдастырылған үлкен көрмелер, концерттер және балдар, тіпті «Вальс королі» Иоганн Штраус және оның оркестрі 1845 жылы Кроллға қонаққа келді. Алайда, сыншылар атап өткендей, Германиядағы бірегейлігіне қарамастан, кәсіпорынды ұстап тұру қиынға соқты. 1848 жылғы 15 сәуірде, өлім төсегінде Кролл патшасы бір кезде онымен таңғы ас ішкеніне өкінді. "1

The Kroll story began in the Silesian capital Breslau, where the entrepreneur Joseph Kroll (1797–1848) had opened the "Kroll Winter Garden" in 1837. The Breslau authorities chose this reputable establishment to entertain the new Prussian King Frederick William IV when he visited the city in 1841. The King was impressed by the splendid, flower decorated rooms and suggested that something similar should be initiated in Berlin to become the social hub for the nobility in the Prussian residence. After a consultation with his garden director, Peter Joseph Lenné and other members of the government, the king presented an order from the cabinet dated 19 August 1842, which specified the building site on the west side of the parade ground in the Großer Tiergarten park, and laid out the conditions: Kroll was able to use the property without charge, but he would have to return the land and demolish any structures he had built if the project failed. The parade ground, which had stood since 1730, was outside of the city just to the north west of the Brandenburg Gate. It had long degenerated into a sandy field, and the Berliners therefore derisively called it the "Sahara". Every step on the sandy ground would kick up a cloud of dust on the square. When it rained, the soil would turn into a mass of dirty mud. Yet Kroll took solace in the fact that the greenery of the Tiergarten park lay just beyond the property. The plans for the new building came from the court architect Friedrich Ludwig Persius, which was a good indicator of the significance that the project had for Frederick William IV, co working with Carl Ferdinand Langhans and Eduard Knoblauch. After a construction period of only ten months, Kroll's enterprise opened on 15 February 1844. Forty waiters were to serve up to five thousand guests in the three halls (the main hall, also referred to as the King's Hall, and two smaller halls), thirteen boxes for at least thirteen people each, and fourteen large rooms (for smaller parties). Sixty musicians provided entertainment. The "Tunnel" was a special attraction and praised as a novelty for Berlin – a hall where one could smoke! A technical innovation was the newly implemented gas lighting, which "consisted of 400 flames". During the first year Kroll had satisfactory results. The main attractions were the large exhibitions, concerts and balls, which took place around lavishly constructed stage sets, attracting even the "Waltz King" Johann Strauss Jr. and his orchestra, who guested at Kroll's in 1845. Yet despite its uniqueness in Germany, as noted by the critics, the enterprise became increasingly difficult to sustain. On 15 April 1848, on his deathbed, Kroll regretted that his King had once had breakfast with him. "1

1848-1894: табыстылық пен банкроттық аралығында

Жозеф Кроллдың орнын үлкен қызы Аугуста басқан. "Ұлттық халық бағы" 1848 жылдың мамыр айында кеңейтудің бір бөлігі ретінде ашылды. Бастапқыда бақта, кейін үлкен залда тамаша көрсетілімдер ұсынылды, мысалы, жабайы жануарларды оларды үйреткендер көрсетуі және 1849 жылы ірі сауда жәрмеңкесі өтті. 1850 жылы Аугуста Кролл опералар мен басқа да шараларды ашық ауада қоюға арналған тұрақты жазғы театр құрды. Мұнда, басқалармен қатар, Аугустаның шәкірті Альберт Лорцинг "Ундина", "Қару жасаушы" және "Царь және сарай шебері" операларын қойды. Жаңа театр мен опера труппасының жұмысы 1851 жылдың 1 ақпанында кенеттен тоқтап қалды, себебі шамдарды жаққанда перделер кездейсоқ өртке ұшырады. Бірақ Аугуста Кролл бұған жол бермеді; ол өрттен сақтандыру ақшасын алды және 1852 жылдың 24 ақпанында театр толығымен жаңа ғимаратта қайта ашылды. Шамамен бір жылдан кейін Аугуста өзінің капельмейстері, венгр скрипкашысы, дирижер және кәсіпкер Якоб Энгельге тұрмысқа шықты. Олар "Кролл опера тобын" сәтті кеңейтіп, көптеген жаңа комедиялық операларды сахнаға қойды, сонымен қатар Рихард Вагнердің ұзақ музыкалық драмаларын қойды. Бірақ 1855 жылдың 1 сәуірінде бизнес жабылуына жол бермеді. Барлық күш-жігерге қарамастан, табыс операциялық шығындардан әлдеқайда төмен болды. Кредиторлардың бірі, кәсіпкер Генрих Бергман, банкрот болған бизнесті өз мойнына алды және өзінің алғашқы гастрольдерінің бірі үшін Берлинге белгілі музыканттарды, соның ішінде Жак Оффенбахты шақырды. Алайда 1862 жылы "Кролл" қайтадан аукционға шығарылды, бұл Якоб Энгельге оны қайта сатып алуға мүмкіндік берді. Компания әлі де қарыздармен ауыр болғанымен, Энгель үмітпен толды және берлиндіктерді әртүрлі бағдарламамен өз орнына қайтаруға тырысты, бірақ нәтиже орташа болды. 1869 жылы Пруссияда экономикалық еркіндіктің енгізілуі Берлиннің барлық жерінде жаңа ойын-сауық парктерінің өркендеуіне әкелді. Энгельдің сатуға жасаған әрекеттері Пруссияның салық органының және бизнестің үстінен салмақ салып тұрған үлкен ипотеканың кесірінен сәтсіз аяқталды. Сонымен қатар, бұрынғы парад алаңы жаңартылып, 1864 жылдың 18 желтоқсанына дейін Königsplatz ("Патша алаңы") деп аталды, бақтар қайта жасалды, ал кейіннен 1864-1871 жылдарғы пруссиялық жеңістерді құрметтеу үшін бірқатар ескерткіштерді салу жоспарланды. Франко-прусс соғысынан кейін Жеңіс бағанасы 1873 жылдың 2 қыркүйегінде алаңның ортасында салтанатты түрде ашылды, сонымен бірге неміс рейхстагында Кролл орнын бұзып, оның орнына жаңа парламент ғимаратын салу туралы ұзақ пікірталас болды. Тек 1876 жылы болашақ инвестицияларға зиян келтіретін бұл ұсыныстар қабылданбады, сондықтан Якоб Энгель өз орнын жаңғырту және жақсарту жұмыстарын бастауға мүмкіндік алды. 1885 жылы Берлинде алғаш рет ескі газ шамдары "Эдисон жүйесімен" электр шамдарымен ауыстырылды. Екі жылдан кейін Энгель келісімшартты тағы қырық жылға ұзартуға қол жеткізді, бірақ ол жоспарларын жүзеге асыруға уақыт таппады. Ол 1888 жылдың 28 маусымында инсульттан күтпеген жерден қайтыс болды. Оның ұлы оның ісін жалғастыруға тырысты, бірақ "берлин жұртшылығының Кролл сахнасының көркемдік деңгейіне қызығушылық танытпауы" оны 1894 жылы сатуға мәжбүр етті.

Joseph Kroll's successor was his eldest daughter, Auguste. The "National People's Garden" was opened as soon as May 1848 as part of an expansion. Great attractions were offered first in the garden and later in the great hall, such as performances with wild animals by their tamers and an extensive trade fair in 1849. In 1850 Auguste Kroll established a permanent summer theatre with open air performances of operas and other events. Here, among others, Auguste's protégé Albert Lortzing directed his operas Undine, Der Waffenschmied (The Armourer) and Zar und Zimmermann. The operation of the new Theatre and Opera Company was suddenly disrupted on 1 February 1851, when the curtains were accidentally set on fire while lamps were being lit. But Auguste Kroll didn't let that stop her; she encashed the fire insurance sum and on 24 February 1852, the theatre already reopened in a completely new building. About a year later, Auguste married her capellmeister, the Hungarian violinist, conductor and businessman Jakob Engel. They successfully expanded the "Kroll Opera Pool" and brought many new comic operas to the stage, but also enacted lengthy music dramas by Richard Wagner. But the couple could not prevent the business from closing its doors on 1 April 1855. Despite all efforts, the earnings were far beneath the costs of operation. One of the creditors, the entrepreneur Heinrich Bergmann, took over the insolvent operation and brought in well known musicians including Jacques Offenbach for one of his first guest appearances in Berlin. In 1862 however, "Kroll" was again forced into auction, which enabled Jakob Engel to buy it back. Although the company was still weighed down by debt, Engel was beaming with optimism, and attempted to bring the Berliners back into his establishment in droves with a diverse program – albeit only with moderate success. The situation worsened in 1869, when the implementation of economic freedom in Prussia led to a boom of newly established amusement parks all over Berlin. Engel's attempts to sell failed because of the Prussian tax authority and the heavy mortgage that weighed down the business. In addition, the former parade ground had been refurbished and named Königsplatz ("King's Square") by 18 December 1864, the gardens were redone, and later plans were made for a series of monuments to honour the Prussian victories from 1864 71. After the Franco Prussian War the Victory Column was solemnly unveiled in the middle of the square on 2 September 1873, while at the same time a long discussion took place at the German Reichstag diet about whether to tear down the Kroll establishment and build a new parliamentary building in its place. Only in 1876 did these proposals, which were so detrimental to any future investments, get tossed out, so that Jakob Engel was able to proceed with the modernization and improvement of his establishment. In 1885 – the first time in Berlin – the old gas lighting was therefore replaced by the "Edison system" of electric lighting. Two years later, Engel was also able to secure a contract extension for another forty years, but he ran out of time to implement his plans. He died unexpectedly from a stroke on 28 June 1888. His son tried to continue his work, but the "lack of interest from the Berlin public" for the Kroll stage's artistic presentation forced him to sell in 1894."

18951931: Мемлекеттік опера

Көп ұзамай ғимаратты Пруссияның Корольдік Шоуспиле корольдік театр компаниясы сатып алды және Кроллдың мекемесі екінші мемлекеттік опера театры (басқасы – Staatsoper Unter den Linden) болып табылатын Neues Königliches Operntheater ретінде қайта құрылды. Бұл жерде Игорь Стравинский мен Густав Малер сияқты жас композиторлардың шығармалары орындалды, сонымен қатар Энрико Карузоның танымал концерттері мен "Жарқыншақ" сияқты оперетталар қойылды. Әдемі опера үйі Антер-ден-Линден император Вильгельмнің көзқарасына сәйкес келмегендіктен, Кроллопер орнында жаңа сәнді опера залын салу жоспарлары жасалды және бұзу жұмыстары 1914 жылы басталды, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда құрылыс тоқтатылды. Соғыстан кейін Пруссия еркін мемлекетінің билігі қайта құруды қаржыландыра алмады, оны ақыры Оскар Кауфманның Volksoper ("Халық операсы") жобалары бойынша Volksbühne театр компаниясы жүзеге асырды. Дегенмен, Volksbühne компаниясы да өз күшін асырып жіберген сияқты, сондықтан жөндеудің аяқталуын мемлекеттік қаражатпен қамтамасыз ету қажет болды. 1924 жылдың 1 қаңтарында ғимарат Берлин мемлекеттік операсының екінші үйі ретінде Oper am Königsplatz ретінде қайта ашылды, Эрих Клайбер Вагнердің "Майстерзіңгерлер Нюрнбергте" операсын дирижерлік етті. 1926 жылы алаңмен бірге үйді Staatsoper am Platz der Republik деп атады. Берлиндегілер оны Кроллопер деп атады. 1927 жылы Кролл операсы қайтадан бөлініп, Отто Клемперермен жеке опера компаниясы ретінде құрылды. Клемперердің өкілеттігі кезінде үйде 1929 жылы Хиндемиттің "Неуес вом таге" және 1930 жылы Шёнбергтің "Begleitungsmusik zu einer Lichtspielscene" атты дүниежүзілік премьерасы болды. Ол Александр фон Землинский сияқты атақты дирижерлармен және Густав Грундгенс сияқты режиссерлермен, сондай-ақ Каспар Нехер, Ласло Мохоли Нагги, Тео Отто, Оскар Шлеммер және Джорджио де Чирико сияқты сахналық суретшілермен жұмыс істеді. Әншілердің барлық тобын ән педагогы профессор Фредерик Хуслердің қолына тапсырды. Неміс радиосына берген сұхбатында Хуслер осы кезеңде опера театрында болған ерекше атмосфера туралы айтады. Ол сол кездегі кейбір әншілерді атап өтті: "Жармилла Новотна, кейін Нью-Йоркке Метрополитен Операға барды. Немесе Кейте Хайдерсбах. Ол Байройтте "Майстерзіңгерлер" ролінде Евчен ретінде танымал болды. Немесе Мария Шульт Стормбург пен Мои Ворбах, екі ерекше тұлға. Олар кейіннен Линденнің басқа үйіне барды. Ал өте әсерлі тұлға – Изо Голланд, орыс. Ол Ресейге оралып, жоғары беделді педагогқа айналды". Ол әншілердің арасында болған жомарттықты былайша суреттеді: "Олардың достығы ерекше болды. Ешқандай интригалар туындамайды. "Сатылған Келіншектің" репетициясы алдында бөлмеме үш "Келіншек" келіп отырғанын есімде. Новотна, Хайдерсбах және Заезиль Райх. Олардың кімнің ән айтуы керектігі туралы әуесқойлықсыз пікір алысқаны есімде. Хайдерсбахтың айтуынша, Новотна – түпнұсқа чех. Новотна Хайдерсбахтың лирикалық дауысы жақсырақ екенін, ал өзі колоратуралық сопрано екенін айтты. Содан кейін Райх бүкіл топтың пайдасына (өз-өзіне қарсы) дәлел келтірді. Мұндайды қайдан табасың?" Клемперердің қойылымдары мен олардың заманауи сахналық шешімдері өз заманынан озып, консервативті ортаның қарсылығын туғызды. Веймар республикасының соңғы күндері болған саяси атмосферада қоғамдық қысым Пруссияның мемлекеттік театрларының бас әкімшісі Хайнц Тиетенге Берлиндегі үш опера үйін қаржыландыруға әкімшіліктің мүмкіндігі жоқ екенін түсіндіруге мүмкіндік берді. Клемперердің наразылығына қарамастан, Кроллопер ақыры 1931 жылдың 3 шілдесінде Моцарттың "Фигароның үйленуі" операсының соңғы қойылымымен жабылды.

Shortly afterwards the building was acquired by the Prussian Königliche Schauspiele royal theatre company and Kroll's establishment was rebuilt as the Neues Königliches Operntheater, a second state opera house (the other being the Staatsoper Unter den Linden). Works by young composers like Igor Stravinsky and Gustav Mahler were performed here, but also popular concerts given by Enrico Caruso and operettas like Die Fledermaus. As the decent opera house Unter den Linden did not match with Emperor Wilhelm's attitudes, plans for a new luxuriant opera hall at the site of the Krolloper were developed and demolition had already started in 1914, when the outbreak of World War I halted construction work. After the war the authorities of the Free State of Prussia were unable to finance the reconstruction, which was finally carried out by the Volksbühne theatre company according to the plans of a Volksoper ("People's Opera") designed by Oskar Kaufmann. Nevertheless it appeared that the Volksbühne company also had overextended itself and the completion of the refurbishment had to be secured by public funds. On 1 January 1924 the building was re opened again as the Oper am Königsplatz, the second home of the Berlin State Opera, with Erich Kleiber conducting Wagner's Die Meistersinger von Nürnberg. With the square, the house was renamed Staatsoper am Platz der Republik in 1926. To Berliners it remained known as the Krolloper. In 1927 the Kroll Opera was again detached from the Staatsoper Unter den Linden as a separate opera company with Otto Klemperer as its resident conductor, re opened on 19 November with Beethoven's Fidelio. During Klemperer's term the house saw world premières as Hindemith's Neues vom Tage in 1929 and Schönberg's Begleitungsmusik zu einer Lichtspielscene in 1930. He worked with renowned conductors like Alexander von Zemlinsky and directors like Gustaf Gründgens, as well as Caspar Neher, László Moholy Nagy, Teo Otto, Oskar Schlemmer and Giorgio de Chirico as stage designers. The entire singing cast was placed in the hands of the singing pedagogue, Professor Frederick Husler. In an interview on German radio Husler talks about the special atmosphere which existed at the opera house during this period. He mentions some of the singers who were engaged at the time: "Jarmilla Novotna, who later went to New York to the Metropolitan Opera. Or Kaethe Haidersbach. She became very famous as Evchen in "Meistersinger" in Bayreuth. Or Maria Schult Stormburg and Moie Vorbach, two very distinct personalities. They went to the other house Unter den Linden later. And a very impressive personality: Iso Golland, the Russian. He returned to Russia and has become a highly respected pedagogue." He describes the generosity which existed among the singers: "Their comradeship was extraordinary. No intrigues would arise. I remember that before rehearsals for a performance of "Die Verkaufte Braut" three "Brides" were sitting in my room. Novotna, Haidersbach and Zaezilie Reich. I remember them discussing, absolutely unselfishly, who of them should sing. Haidersbach said Novotna was the original Czech. Novotna said that Haidersbach had the more suitable lyric voice, whereas she herself was a coloratura soprano. And Reich then put forward an argument (and against herself) the benefit of the whole group. Where could you find such a thing?" Klemperer's performances and their modern mise en scène were ahead of their time and raised the opposition by conservative circles. In the highly charged political atmosphere during the late days of the Weimar Republic, public pressure made the general administrator of the Prussian state theatres Heinz Tietjen realize that the administration could not afford the funding of three opera houses in Berlin. Despite Klemperer's protests, the Krolloper was finally closed on 3 July 1931 with the last performance of Mozart's The Marriage of Figaro.

1933-1951 жж. Рейхстагтың орны және жойылуы

Ғимарат екі жылға жуық бос тұрды, 1933 жылғы 27 ақпанда Рейхстаг өртенгені оның қарсысындағы Рейхстаг ғимаратына ауыр зақым келтірді. 1933 жылғы 5 наурыздағы Германия Федералдық сайлаудан кейін Кроллопер Рейхстагтың отырыс өткізетін орнына айналды. Ол ыңғайлы орналасқандығы мен жеткілікті орындық сыйымдылығы болғандықтан таңдалып алынды. 1933 жылғы 23 наурызда Кролл опера театрында Рейхстаг делегаттарының көпшілігі Адольф Гитлерге дерлік шексіз билік берген, өзін-өзі биліктен шеттетуге әкеп соққан Қабылдау заңын қабылдады. Осы кезде Коммунистік партияның сайланған депутаттары мен бірнеше социал-демократтар жасырынған немесе тұтқындалған еді. 1933 жылғы 12 қарашадағы сайлаудан кейін Ұлттық социалистер және олардың партиялық емес серіктері барлық орындарды иеленді. Кроллопердің бас залы 1933 жылдан 1942 жылға дейін Рейхстагтың отырыстары үшін пайдаланылды. Осы жерде 1939 жылғы 30 қаңтарда, Гитлердің Рейхсканцлер болып тағайындалған күнінің алтыншы жылдығында Гитлер ескертті: "Егер Еуропадағы және одан тыс жердегі халықаралық еврей қаржысы халықтарды тағы да бір әлемдік соғысқа итермелеуге сәттілік танытса, онда нәтижесі жерді большевиктерге беру емес, еврейлердің жеңісі емес, Еуропадағы еврей нәсілінің жойылуы болады". Альберт Шпеер Гитлер үшін дайындаған Welthauptstadt Germania жоспарларында Кролл опера театрын бұзу және оның орнына сәнді "Фюрер сарайын" салу көзделген, ол "Үлкен алаңның" батыс жағында тұруға тиіс еді. Соғыс басталуы және Германияның соңында жеңіліске ұшырауы осы жоспарларды іске асыруға мүмкіндік бермеді. Рейхстагтың соңғы отырысы 1942 жылғы 26 сәуірде Кролл опера театрында өтті, онда Гитлерді "Неміс халқының Жоғарғы судьясы" деп жариялаған жарлық қабылданды, бұл оған сот және әкімшілік билігін барлық мәселелерде жоюға мүмкіндік берді. Соңғы күндері ғимаратта Берлин мемлекеттік операсының бірнеше қойылымдары өтті, себебі Unter den Linden ғимараты әуе шабуылынан зақымданған еді. Алайда, Кроллопер 1943 жылғы 22 қарашада RAF бомбалаушылар командасының шабуылынан қирады. Екінші дүниежүзілік соғыстың соңғы күндерінде, Қызыл Армия күштері Рейхстаг қираған жеріне шабуыл жасаған кезде одан да көп зақым көрді. Бірақ, 1945 жылдың ортасында Кроллдың бағындағы мейрамхана қайта ашылды, ғимараттың қалдықтары 1951 жылы бұзылғаннан кейін де жұмыс істеді. "Кролл Гартен" мейрамханасы 1956 жылы жабылды, ал бір жылдан кейін соңғы ғимараттар тазаланды. Бүгінде бұл орын Бундесканцлерлік кеңсесінің оңтүстігіндегі үлкен газон ретінде пайдаланылады және 2007 жылдан бері ескерткіш тақтамен белгіленген.

The building stood empty for nearly two years, until the Reichstag fire on 27 February 1933 severely damaged the Reichstag building opposite it. After the German federal election on 5 March 1933, the Krolloper became the seat of the Reichstag. It was chosen both because of its convenient location and for its seating capacity. On 23 March 1933, the majority of the Reichstag delegates in the Kroll Opera House disempowered themselves passing the Enabling Act that gave Adolf Hitler virtually unlimited authority. At this time the elected MPs of the Communist Party and several Social Democrats were already in hiding or arrested. After the election on 12 November 1933 the National Socialists and their nonparty satellites occupied all seats. The main hall of the Krolloper was used for sittings of the Reichstag from 1933 to 1942. It was here on 30 January 1939, the sixth anniversary of the Machtergreifung (the appointment of Hitler as Reichskanzler), that Hitler warned: "If international finance Jewry in and outside Europe should again succeed in plunging the nations into a world war, then the result will not be the Bolshevization of the earth, and thus the victory of Jewry, but the annihilation of the Jewish race in Europe." The grandiose plans of Welthauptstadt Germania, prepared by Albert Speer for Hitler, included the demolition of the Kroll Opera House and its replacement by a sumptuous "Führer's Palace", which would have stood on the western side of a "Großer Platz" with an area of around The outbreak of war and Germany's eventual defeat prevented any of this from being implemented. The last session of the Reichstag was held in the Kroll Opera House on 26 April 1942, passing a decree proclaiming Hitler "Supreme Judge of the German People", allowing him to override the judiciary and administration in all matters. In those last days the building once again was the site of several performances of the Berlin State Opera after the house Unter den Linden had been damaged by air raids. However, the Krolloper itself was devastated by a RAF Bomber Command attack on 22 November 1943. It was further damaged in the last days of World War II in Europe when forces of the Red Army stormed the Reichstag ruin. However, already in mid 1945 a restaurant re opened in the gardens of Kroll's establishment, keeping up business even after the remains of the building were demolished in 1951. The Kroll Garten inn finally closed in 1956 and one year later the last premises were cleared. Today the site serves as a large lawn south of the Bundeskanzleramt, and has been marked with a memorial plaque since 2007.