Кіріспе

Сент-Петр провинцияның негізгі немесе екінші деңгейдегі тас жолдарының бірі – 4-ші магистральда орналасқан. 104-ші магистральді қазіргі соңғы нүктесінен бірнеше шақырым батысқа қарай Сент-Петрден Сиднейге дейін ұзарту жоспарлануда. Бұл орын алғанда, 104-ші магистраль Кейп-Бретон аралында Трансканадалық тас жолы мәртебесін алады, бұл мәртебе қазір 105-ші магистральге берілген. Николас Денис мұражайы ауылда орналасқан, бірақ ол тек жаз айларында ғана ашылады. Сент-Петрде 1980-жылдардың басында тоқтатылған Канада Ұлттық темір жолының тармақ желісі болған.

Француз отарлауы (1630-1758)

Санкт-Петер – Солтүстік Америкадағы ең көне еуропалық құрылымдардың бірі. Француздар келгенге дейін 16 ғасырда Санто-Педро деп аталған португалдық сауда және балық аулау бекеті болды. Португалия 17 ғасырдың басында одан бас тартып, 1630 жылдары Франция оны иеленді. Онда Францияның Ла-Рошель қаласынан келген саудагерлер Санкт-Пьер (тағы да Санкт-Петер атымен) деген шағын бекініс салынған елді мекен құрды. 1650 жылы Ла-Рошель саудагері Николас Денис Санкт-Пьерді иеленді және Атлант мұхиты мен Брас-д'Ор көлі арасындағы каноэ арқылы тасымалдау жолы ретінде пайдаланған Микмак тайпасының жергілікті өкілдерімен тері саудасын дамытты. Тері саудасы бекетін құрудан бөлек, Денис кейіннен бұл құрылымды Брас-д'Ор көлінен Атлант мұхитына және кері бағытта шағын желкенді кемелерді тасымалдауға арналған "көтеру жолы" ретінде пайдаланды.

Сен-Пьерге шабуыл (1653)

1653 жылы Эммануэль Ле Борнь 100 адаммен Пентагует (Кастин, Мэн), Ла-Хейв (Жаңа Шотландия), Ниписгуит (Батурст, Нью-Брансуик) және Сен-Пьер қалаларына шабуыл жасады. Дени тұтқынға алынып, Францияға қайтарылды. Николас Дени 1650–1669 жылдар аралығында осы жерде болды, содан кейін Кейп-Бретон еуропалықтармен 1713–1758 жылдар аралығында Луисбург және Форт Дофин (Энглиштаун, Жаңа Шотландия) мен Сент-Петерс қайта құрылғанға дейін қоныстанбады.

Қайта құрылған 1713

Франция 1713 жылы Утрехт шарты бойынша қазіргі кездегі жарым аралдық (материктік) Новая Шотландияны Ұлыбританияға жоғалтты. Франция француз Акадиясының қалған бекінісін қоныстандыру үшін кейбір акад колонистерін Рояль аралына (қазіргі Кейп-Бретон аралы) көшіре бастады. Луи Александр, Тулуза графының құрметіне аталған Тулуза портын Жан Батист Гертель де Рувиль 17 ғасырдағы бекінілген Сен-Пьер қауымының орнына жақын жерде Луибур бекінісі үшін логистикалық база және жабдықтау орталығы ретінде салды. Тулуза портын қорғау үшін Рувиль жағалауда Point Jérome деп аталған тағы бір бекініс салды. Жаңа Францияның отарлық әскери шенеунігі Рувиль Солтүстік Америкада 1704 жылғы 29 ақпанда Массачусетс шығанағы провинциясының Дирфилд қаласына жасаған шабуылымен танымал. Жаңа Англияның қоныс аударушылары оның нашар қорғалған елді мекендерге шабуыл жасау тактикасы үшін оны жақтырмады. Сент-Пьермен бірге француздар қазіргі Инглиштаун қаласында Луибур бекінісін қолдау үшін тағы бір гарнизон ретінде Сент-Анн бекінісін құрды.

Қасиетті Петірдің қоршауы

Георгий патша соғысы кезінде, Луибур қоршауына (1745 ж.) дейін, ауыл Порт-Тулуза қоршауында шабуылға ұшырады. 1752 жылдың тамызында Әке Ле Лутр соғысы кезінде "Галифакс достығы" және "Жаңа Англия дельфині" шхуналары тәркіленді және 21 тұтқын Микмактар тарапынан құны үшін ұсталды. Француз және үнді соғысы кезінде, Луибурдың соңғы қоршауынан (1758 ж.) кейін Порт-Тулуздағы бекіністер және аймақтағы елді мекендер британдықтар тарапынан қиратылды, ал Рояль аралының қалған бөлігі британдық колонияға айналды.

Британдық отар (1758-1867)

Луисбург 1758 жылғы 26 шілдеде түскеннен кейін француз офицері Бойшеберт ағылшындармен бірге шегінді. Бойшеберт көптеген акадиялықтарды Тулуза порты маңынан Мирамичи өзеніндегі Бобер аралындағы бекінісіне әкелді. (1758 жылғы 13 тамызда француз офицері Бойшеберт Мирамичиден (Нью-Брансуик) 400 әскермен, соның ішінде Порт-Тулуздан келген акадиялықтармен бірге Форт-Сент-Джорджға (Томастон, Мэн) аттанды. Оның отряды 9 қыркүйекте сол жерге жетті, бірақ тықсыруға түсіп, кері шегінуге мәжбүр болды. Содан кейін олар Мэн штатындағы Френдшипке шабуыл жасады, онда адамдар қаза тауып, басқалары тұтқынға алынды. Бұл Бойшеберттің акадиялықтарға жасаған соңғы жорығы болды. Одан кейін Бойшеберт акадиялықтармен Квебекке барып, Квебек шайқасында (1759) қатысты.) Соғыстан кейін Ұлыбритания Порт-Тулуза аймағына қоныс аударушылар мен Жеті жылдық соғыстан шығын көрген ардагерлерді көшіруге көмектесті. Франция 1793 жылғы 1 ақпанда Француз революциялық соғыстары кезінде Ұлыбританияға соғыс жариялады. Жауап ретінде Ұлыбритания Гранвилл тауының ең биік нүктесінде Дорчестер бекінісін салды, ол аралды қоршап тұрған жерге қарап тұрды. Санкт-Петер ауылы 1800-жылдардың басында құрылды. Жергілікті тұрғындар Денистің ескі "көлденең жолын" жаңартты, кішкентай желкенді кемелерді арал арқылы тасымалдау үшін ағаштан жасалған сырғалар төседі. Брас-д'Ор көлі арқылы Сиднейге сапар жасау, Кейп-Бретон аралының ашық оңтүстік жағалауын айналып өтуге қарағанда әлдеқайда қысқа және қауіпсіз саналды. 1825 жылы канал салудың мүмкіндігін зерттеу жүргізілді. Санкт-Петерс каналын салу 1854 жылы басталды және орташа ені 30 м (100 фут) болатын арнаны жасау үшін 15 жыл бойы қазу, жару және қатты граниттің ішінде бұрғылау жұмыстары жүргізілді. Канал 1869 жылы Кейп-Бретон аралындағы өнеркәсіптік дәуірдің басталуымен ашылды. Су деңгейінің 1,4 м-ге дейін өзгеруі мүмкін болғандықтан, су деңгейін реттеу үшін екі құлыпты жүйе құрылды. Бұл құлып Солтүстік Америкадағы өзіне орайлас жалғыз нысан.

Дүниежүзілік соғыс

Құбырдың қабырғалары ағаш тақтайшалармен қапталған және екі шетінде шлюздер орнатылған. Каналға және шлюздерге енгізілген өзгерістер 1917 жылға дейін жалғасты, ал канал шағын жағалаулық бу кемелері мен баржалармен орташа деңгейден ауыр жүктемеге дейін пайдаланылды, әсіресе Бірінші және Екінші дүниежүзілік соғыстар кезінде Сидней көмір кенінен көмірді осы қорғалған ішкі су жолымен тасымалдау үшін, U қайықтарынан қашуға болады. Брас-д'Ор көлінің батыс жағалауындағы Мармбер тауындағы мәрмәр карьері де кемелердің қозғалысын тудырды. Канал 1929 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды және федералды үкімет оның басқаруын өз қолына алды. Парктер Канада – оның күтімі мен жұмысын қамтамасыз ететін мемлекеттік агенттік және 1985 жылы каналдың екі кіреберісін қайта жаңарту бойынша ірі жобаны жүзеге асырды. Соғыстан кейінгі кезеңде тауарлық кемелер Брас-д'Ор көлі арқылы жүруден көбінесе бас тартты және каналды негізінен демалыс қайықтары, әсіресе желкенді қайықтар пайдаланады, соңғы онжылдықтарда Брас-д'Ор көлінде круиздердің танымалдылығы артқан сайын. Парктер Канада каналды жыл сайын мамырдан қазанға дейін пайдаланады. Канал арқылы өтетін кемелердің мөлшері шлюздің өлшемдерімен шектеледі, ол , , және құрайды. Николай Денистің Сен-Пьер фортының қираған қалдықтары шлюз бастығының үйінің жерінде орналасқан (шамамен 1876 ж.), ал Форт-Дорчестердің қираған қалдықтары Атлантикаға қарайтын каналға жақын Гранвилл тауында орналасқан.

Мұралық атаулар

Санкт-Петерс қаласында екі ұлттық тарихи орын бар:
Санкт-Петерс ұлттық тарихи орны, Форт-Сен-Пьер және Порт-Тулуз археологиялық қалдықтарын қамтиды; және
Санкт-Петерс каналы ұлттық тарихи орны.

1876 жылғы канал жанындағы Lockmaster's House танылған федералды мұра ғимараты, ал шамамен 1870 жылғы фотограф Уоллес МакАскиллдің туған жері – МакАскилл үйі провинциялық тіркелген мүлік болып табылады. Форт-Тулуз археологиялық орны провинциялық «Ерекше жерлерді қорғау туралы» заңмен қорғалады.