Альберт Мальц: Американдық жазушы және «Голливудтік ондық» құрбаны
Albert Maltz
Альберт Мальц (1908-1985) – американдық драматург, жазушы. «Голливуд ондығынан» түрмеге қамалған, саяси қуғынға ұшыраған тұлға. Коммунизм, өнер тарихы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық жазушы (1908–1985)
American writer (1908–1985)
Альберт Мальц (/m//ɔː//l//t//s/; 28 қазан 1908 – 26 сәуір 1985) – американдық драматург, көркем әдебиетші және сценарист. Ол 1947 жылы АҚШ Конгресі алдында Коммунистік партия АҚШ-пен байланысы туралы куәлік беруден бас тартқандықтары үшін 1950 жылы түрмеге қамалған «Голливудтың ондығының» бірі болды. Олар және көптеген басқа американдық ойын-сауық индустриясының өкілдері кейіннен «қара тізімге» енгізілді, бұл Мальцқа көп жылдар бойы осы салада жұмыс табуға мүмкіндік бермеді.
Albert Maltz (/m//ɔː//l//t//s/; October 28, 1908 – April 26, 1985) was an American playwright, fiction writer and screenwriter. He was one of the Hollywood Ten who were jailed in 1950 for their 1947 refusal to testify before the US Congress about their involvement with the Communist Party USA. They and many other US entertainment industry figures were subsequently blacklisted, which denied Maltz employment in the industry for many years.
Өмірбаян
Альберт Мальц – қазіргі Литвадан келген орыс иммигранты Бернард Моррис Мальц пен Лена Шереасшецкийдің (кейін Шери) үш ұлының үшіншісі болды. Нью-Йорк штатының Бруклин қаласында бай еврей отбасында дүниеге келген Мальц Колумбия университетінде оқыды, онда ол Zeta Beta Tau студенттік ұйымының мүшесі және 1930 жылғы түлектер тобының өкілі болды, сондай-ақ Йель драма мектебінде білім алды. 1935 жылы ол коммунист болып қосылды. Мальц кейіннен кеңестік репрессияны біліп, сынға алғанмен, 2009 жылғы бір талдау бойынша "ол 1930 жылдары Кеңес Одағының және АҚШ Коммунистік партиясының фашизмге қарсы күресіне көңіл бөлген", – делінеді.
Albert Maltz was the third of three sons born to Bernard Morris Maltz, a Russian immigrant from modern day Lithuania, and Lena Schereaschetsky (later Sherry), Born into an affluent Jewish family, in Brooklyn, New York, Maltz was educated at Columbia University, where he was a member of Zeta Beta Tau fraternity and the class of 1930, and the Yale School of Drama. He became a communist in 1935 Although Maltz later learned of and criticized Soviet repression, one 2009 analysis maintains, "he remained sympathetic to the anti fascism of both the Soviet Union and the CPUSA during the 1930s,"
CPUSA-да остракизм және кері қайтару
1946 жылдың ақпан айында Малц “Жаңа массалар” журналында “Жазушылардан не сұрау керек?” деген мақала жариялады. Ол коммунист жазушыларды төмен сапалы туындылар жасаулары үшін сынады, себебі олар саяси мәселелерді өнер мәселелерінен жоғары қойды. Сондай-ақ, ол мақаласында троцкист Джеймс Т. Фарреллдің еңбегін жақсы бағалады. Бұл мақала Мальцке партия мүшелерінен ашулы шабуылдарды әкелді, олар оны баспа бетінде де, партия жиналыстарында да сынады. Ол “Броудершілдік” деп айыпталды және партиядағы жақсы беделін сақтап қалу үшін “Daily Worker” газетінде өзінің мақаласын жоққа шығару арқылы өзін-өзі ұятқа салуға мәжбүр болды. Бұдан әрі, ол “партия мүшелері төрағалық еткен жазушылар симпозиумында сахнада өзін сынады”. 1932 жылы оның “Көңілді дөңгелек” пьесасы фильмге бейімделді. Ол екі рет О. Генри сыйлығын жеңіп алды: 1938 жылы “Harper’s Magazine” журналында жарияланған “Жер бетіндегі ең бақытты адам” атты әңгімесі үшін және 1941 жылы “The New Yorker” журналында жарияланған “Жаңғылдың түстен кейінгі уақыты” үшін. Осы жазбалары мен 1940 жылғы “Жер асты ағыны” романы пролетарлық әдебиеттің туындылары саналады. Осы кезеңде Мальцтың “Жеке Хикс” пьесасы Уильям Козленконың 1939 жылы құрастырған “Әлеуметтік театрдың ең үздік қысқа пьесалары” жинағында жарияланды, сондай-ақ Клиффорд Одетстің “Лефтиді күтуі”, Марк Блицштейннің “Бесік тербелсін”, және В. Х. Оден мен Кристофер Ишервудтың “Терінің астындағы иттің” пьесалары да кірді. 1944 жылы ол “Кросс пен жебе” романын жариялады, ол туралы Джерри Белчер “нацистік режимге қарсы неміс қарсылығын баяндайтын бестселлер” деп атады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бұл роман 150 000-нан астам американдық жауынгерге арналған ерекше басылым ретінде таратылды. Мальц жарияланған көркем әдебиет пен сахналық драма жазумен қатар, киноға арналған сценарийлер жазуға да көшті. Үш жыл ішінде ол сценарий жазу үшін “Оскар” сыйлығына ұсынылып, деректі фильм үшін және арнайы сыйлықты жеңіп алды. “Касабланка” фильмінде авторлық құқығы көрсетілмеген жұмыс істегеннен кейін, Мальцтың алғашқы сценарий жазу құқығы “This Gun for Hire” (1942) фильміне тиесілі болды, ол W. R. Burnett-пен бірлесіп жазылған. 1945 жылы “Мәріндердің мақтанышы” фильміне жазған сценарийі үшін Мальц “Ең үздік бейімделген сценарий” номинациясына ие болды. Осы кезеңде ол екі “Оскар” сыйлығын алды: 1942 жылы “Мәскеу маңындағы неміс әскерлерінің жеңілісі” үшін “Ең үздік деректі фильм” және 1945 жылы “Мен тұратын үй” үшін арнайы “Оскар” сыйлығы. Бұл 11 минуттық фильмде әнші-актер Фрэнк Синатра антисемитизмге қарсы күресті, жас бұзақылардың еврей баласын қууына байланысты, Синатра осы әрекеттің неліктен дұрыс еместігі туралы сөйлеп, ән айтты. 1946 жылы ол Ринг Ларднер, Jr. есімді автормен бірлесіп “Cloak and Dagger” (1946) фильмінің сценарийін жазды. Ол сондай-ақ 1948 жылдың 4 наурызында шыққан және 22 жыл бойы американдық кинодағы соңғы жұмысы болған, жоғары бағаланған “Жалнақ қала” фильмінің сценарийін жазды.
In February 1946 Maltz published an article (written in October 1945) for The New Masses titled "What Shall We Ask of Writers?" in which he criticized fellow Communist writers for producing lower quality work, owing to their placing political concerns above artistic ones. He also referred positively in his article to the work of James T. Farrell, a Trotskyist. This article brought upon Maltz venomous attacks from fellow CPUSA members, both in print and in person at party meetings. He was accused of "Browderism" and in order to retain his good standing with the party he had to humiliate himself by publishing in the Daily Worker a rebuttal of his own article. Furthermore, he "publicly denounced himself onstage at a writer's symposium chaired by party members." In 1932, his play Merry Go Round was adapted for a film. He won the O. Henry Award twice: in 1938 for The Happiest Man on Earth, a short story published in Harper's Magazine, and in 1941 for Afternoon in the Jungle, published in The New Yorker. These writings and his 1940 novel The Underground Stream are considered works of proletarian literature. During this time, Maltz's play Private Hicks appeared in William Kozlenko's 1939 curated collection The Best Short Plays of the Social Theater, along with such plays as Clifford Odets' Waiting for Lefty, The Cradle Will Rock by Marc Blitzstein, and The Dog Beneath the Skin by W. H. Auden and Christopher Isherwood. In 1944 he published the novel The Cross and the Arrow, about which Jerry Belcher noted that it was "a best seller chronicling German resistance to the Nazi regime. It was distributed in a special Armed Services Edition to more than 150,000 American fighting men during World War II." While still pursuing his career as a writer of published fiction and stage drama, he branched out into writing for the screen. Within three years he was nominated for an Academy Award for screenwriting and won one for documentary film and one special one. After working uncredited on Casablanca, Maltz's first screenwriting credit was for This Gun for Hire (1942), co written with W. R. Burnett. For his script for the 1945 film Pride of the Marines, Maltz was nominated for an Academy Award for Writing Adapted Screenplay. During this period, he also received two Academy Awards for documentary or documentary style films: the Academy Award for Best Documentary in 1942 for The Defeat of German Armies Near Moscow and a special Oscar in 1945 for The House I Live In, an 11 minute film with singer actor Frank Sinatra opposing anti Semitism through an incident of young bullies chasing a Jewish boy, prompting Sinatra to speak and sing about why such behavior is wrong. In 1946, he co wrote the screenplay for Cloak and Dagger (1946 film) with Ring Lardner, Jr. And he wrote the screenplay for the highly praised The Naked City, released March 4, 1948, his last American screen credit for 22 years.