Кіріспе
Кочевский Рог немесе Кочевье Рог (Горнвальд) немесе жай ғана Рог – Словенияның оңтүстік-шығысындағы Чрмошница аңғарының үстіндегі Кочевье таулы аймағындағы карст жазығы. Бұл жазық Словенияның дәстүрлі Төменгі Карниола аймағының және Динар Альптарының бір бөлігі болып табылады. Ең биік бөлігі – 1099 метрлік Veliki Rog шыңы орналасқан орталық бөлік. Жазық тығыз орманмен жабылған. Төменгі Карниоладағы жалғыз шаңғы трассасы, Рог Чрмошњице (немесе Гаче) да Рогтың жанында орналасқан.
Готшерлер
Бұл аймақ неміс тілінде Готтше деп аталады. 14-шы ғасырдың соңында Каринтиялық Ортенбург графтары алғаш рет Каринтия мен Тирольдегі Ортенбург иеліктерінен келген отарлаушылармен, сондай-ақ Австрия және Германияның Зальцбург, Бриксен және Фрайзинг епархияларынан келген басқа да қоныс аударушылармен қоныстандырды. Қоныс аударушылар бос және тығыз орманды жерлерді тазартып, қалалар мен ауылдық елді мекендерді құрды. 800 жылдан бері Готтше айналған Карниола аймағы Киелі Рим империясының стратегиялық бөлігі болды. Осының нәтижесінде Готтшеде және оның төңірегінде бірнеше маңызды бекіністер салынды, ол 1471 жылы қалалық хартасын және қалалық мөрін алды. Готтше этностық және тілдік аймағы 31 қалашық пен приходқа бөлінген 180-нен астам ауылдан тұрды. Готтшерлер 1870 жылдары отанынан эмиграциялауды бастады, көбі АҚШ-қа кетті. 1918 жылы Габсбург монархиясы құлағаннан кейін Готтше жаңа Югославия Корольдігінің құрамына кірді. Осылайша, Готтшерлер Австрия-Мажарстанның үстем этносының (және Карниола провинциясының иеліктерінде үстемдік ететін топтың) бөлігі болғаннан кейін, ірі славян мемлекетіндегі этникалық азшылыққа айналды.
Готсшир 1935-1945 жылдар
Готсшир қауымдастығының кейбір басшылары нацизмді қабылдап, 1941 жылы Вермахттың басып алуынан бұрын Рейхке "көмек" және "қайта оралу" үшін агитация жасаса, Готсширлердің көпшілігі Ұлы Германиямен қайта бірігуге немесе нацистерге қосылуға мүдделі емес еді. Олар қоғамға словен көршілерімен бірігіп кеткен, көбінесе словендермен некелесіп, 14 ғасырдың соңында аймаққа келгеннен бері герман тілі мен әдет-ғұрыптарын сақтай отырып, екі тілді болған. Дегенмен, үгіт-насихат пен нацистік идеология басым болды. Бенито Муссолини мен Адольф Гитлер арасындағы келісімнен кейін VoMi итальяндық оккупациялық аймақтан Ранн үшбұрышына (Брежице), Төменгі Штириядағы Крка, Сотла және Сава өзендерінің қосылған жерлері арасындағы аймаққа Готсширлерді "қайта қоныстандыруды" (күштеп шығаруды) жоспарлай бастады. Осы мақсатқа жету үшін Готсшир "қоныс аударушылары" үшін жағдай жасау қажет болды, және 1941 жылдың қарашасынан бастап Ранн үшбұрышы аймағындағы 46 000-ға жуық словендер Германияның шығысына, мүмкін немісшелендіру немесе күштеп еңбек ету үшін күштеп жер аударылды. Осыған дейін, Готсширлер мен словендерге бағытталған ашық үгіт-насихат жұмыстары жүргізілді, оларға Төменгі Штирияда қалдырылған жерлердің орнына Германияда теңдей егістік жерлер берілетіні уәделенді. Готсширлерге Рейх паспорты және словендердің күштеп кетуінен кейін Ранн аймағына жол берілді. Готсширлердің көпшілігі мәжбүрлеу мен қауіп-қорқыту салдарынан қашты, өйткені VoMi екі топтың да жаппай қозғалысы үшін 1941 жылдың 31 желтоқсанына дейін мерзім белгілеген. Көптеген Готсширлер егістік жерлер мен үйлер алғанымен, олар өздерінікінен нашаррақ болды, ал көптегендері словендердің асығыс күштеп шығарылуынан зардап шекті. Олар келгеннен бастап соғыс аяқталғанға дейін Готсшир шаруалары Тито партизандары тарапынан мазақталып, кейде өлтірілді. Готсширлерді қайта қоныстандыруға жасалған тырысқандық нацистік режим үшін қымбатқа түсті, өйткені шаруаларды партизандардан қорғау үшін қосымша күш қажет болды. 1945 жылы Готсширлер көбінесе Австрия мен Германияға қашты. Готсширлердің көпшілігі Рейхке жер аударылған словендер сияқты құрбан болды, бірақ біріншілері екіншілері сияқты күштеп еңбек етуге тартылмады. Жер аударылған словендер Саксония, Силезия және Германияның басқа да аймақтарындағы бірнеше лагерьлерге жеткізілді, онда олар 1941 жылдан 1945 жылға дейін неміс шаруашылықтарында немесе неміс өнеркәсіптері басқаратын зауыттарда жұмыс істеуге мәжбүр болды. Күштеп еңбек еткендер әрқашан ресми концлагерьлерде ұсталмады, көбінесе олар келесі күні жұмысқа шыққанға дейін ұйықтайтын бос ғимараттарда орналастырылды. Соғыстың соңында бұл лагерьлерді американдық және совет әскерлері азат етті, ал кейіннен оралған словен босқындары Югославияға оралып, үйлерін қираған күйде тапты. Содан бері Рог аймағында адамдар тұрмайды.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Югославияға 1941 жылдың 6 сәуірінде Вермахт шабуыл жасады, ал партизандық топтар 1941 жылдың тамызынан бастап Кочевский Рогта жинала бастады. 1942 жылдың мамырынан бастап Төменгі Карниола, Ішкі Карниола және Ақ Карниола аймақтарында үлкен азат етілген территориялар құрылды, Кочевский Рог – оккупацияға қарсы күрестің орталығы және Словения халық азаттық фронты басшылығының орналасқан жері болды. 1942 жылдың жазында итальяндық шабуылдан кейін жетекшілер Полхов Градецтің үстіндегі орманды төбелерге қашып, Рогта партизандық госпитальдерін, шеберханаларын, мектептерін, баспаханаларын және дүкендерін құруға келісті. Жетекшілік 1943 жылдың 17 сәуірінде Рогқа оралып, қазірге дейін сақталған және бүгінде туристік орынға айналған, казармаларымен бірге ірі кешен – База 20 (База 20) құрды. Бұл Словения халық азаттық фронтының, Словения партизандық әскерлерінің Жоғары Бас штабының және Словения Коммунистік партиясының Орталық Комитетінің (ОК КПС) штаб-пәтеріне айналды.
Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жағдайлар
Кочевский Рог – сонымен қатар, 1945 жылдың мамыр айының соңында Югославия армиясының арнайы бөлімшелері словендік ішкі күзетшілер мен олардың отбасылары сияқты мыңдаған адамдарды өлтірген жер болды. Оларды әртүрлі шұңқырлар мен үңгірлерге тастап, кейін жарылғыш заттармен жауып тастады. Көптеген адамдар (кейбір деректерге сәйкес, 10 000 мен 12 000 арасында) қаза тапты. Титоның жеңімпаз күштері нақты және көрінетін жауларынан кек алғандықтан, соғыс аяқталғаннан кейін де өлтіру жалғасты. Австриядағы британдық әскерлер ондаған мың югославты қашып кетуден қайтарып жіберді. 1945 жылдың көктемі мен күзі аралығында 30 000-нан 55 000-ға дейін адам өлтірілді деп есептеледі. Австриядан британ әскери билігімен елдеріне қайтарылған соғыс тұтқындары осы соғыстан кейінгі жазалаулар кезінде қаза тапты. Николай Толстой өзінің «Министр және қырғын» атты кітабында осы оқиғалар туралы айтады, ал Джон Корселлис, ол Ұлыбритания армиясының құрамында Австрияда қызмет еткен, «Словения 1945: Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі өлім мен тіршілік естеліктері» атты кітабында осы оқиғалар туралы жазды. Борис Карапанджич 12 000 словендік ішкі күзетші, 3 000 серб четниктері, 1 000 қарамонталық четниктер және 2 500 хорват ішкі күзетшілері болғанын жазды. Карапанджичтің баяндамасы кейіннен ғалымдар тобының кітабында расталды.
The killing continued after the war, as Tito's victorious forces took revenge on their real and perceived enemies. British forces in Austria turned back tens of thousands of fleeing Yugoslavs. Estimates range from 30,000 to 55,000 killed between spring and autumn 1945. War prisoners, repatriated by the British military authorities from Austria, where they had fled, died in these postwar summary executions. Nikolai Tolstoy mentions the events in his book The Minister and the Massacres and John Corsellis, who served in Austria with the British Army, wrote about the events in his book, Slovenia 1945: Memories of Death and Survival after World War II. Boris Karapandžić writes that there were 12,000 members of the Slovene Home Guard, 3,000 Serbian Chetniks, 1,000 Montenegrin Chetniks and 2,500 members of the Croatian Home Guard. Karapandžić's report is confirmed in subsequent book by a group of scholars.