Дитрихке қарсы Королева: Австралия жоғарғы сотының конституциялық ісі
Dietrich v The Queen
Австралияның Dietrich v The Queen ісі (1992) – қылмыстық істе адвокатсыз сотталу әділ сот төрелігіне кедергі келтіреді. Тегін құқықтық көмек, сот процесі, конституциялық құқық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1992 жылғы Австралия Жоғарғы Сотының құқықтық көмек жөніндегі ісі
1992 Australian High Court legal aid case
"Дитрих против Королевасы" – 1992 жылғы Австралия Жоғарғы Сотының конституциялық ісі. Бұл іс бойынша, егер адам өзінің кінәсінен емес, заңгерлік көмек ала алмаса, оған ауыр қылмыстық айыптаулар бойынша сотқа дейін уақытты кейінге жылдыруға рұқсат етілуі керек, әйтпесе сот процесі әділ болмайды деп белгіленді. "Дитрих против Королевасы" ісіндегі 5–2 дауыспен қабылданған шешімге дейін, заңгерлік көмекке қол жеткізе алмаған адамдар, тіпті ауыр қылмыстық айыптаулармен қанағаттанбай, сотта өзінен-өзі қорғануға мәжбүр болатын. Бұрынғы Жоғарғы Сот шешімдері заңгерлік өкілдікті қалаулы деп тапқан, бірақ әділ сот үшін міндетті талап емес деп қарастырған. Бұл іс Виктория округтік сотында басталды, онда Олаф Дитрих, кейін Хьюго Рич ретінде танылған, героиннің саудаға жарамды көлемін контрабандалық жолмен әкелгені үшін сотталды. Сот процесіне дейін Дитрих бірнеше рет заңдық көмек сұрады, бірақ барлық өтініштері қабылданбады. Викторияның Қылмыстық апелляциялық соты апелляцияны қабылдамады, содан кейін мәселе Австралия Жоғарғы Сотына жолданды. Дитрихтің адвокаты бір ғана негіз бойынша апелляция жасады: Дитрихтің заңгерлік өкілдігінің болмауы Виктория округтік сотындағы сот процесін күштен шығарып, жаңа сот процесін тағайындауға себеп болды.
Dietrich v The Queen is a 1992 High Court of Australia constitutional case which established that a person accused of serious criminal charges must be granted an adjournment until appropriate legal representation is provided if they are unrepresented through no fault of their own and proceeding would result in the trial being unfair. Until the 5–2 opinion of Dietrich v The Queen, it was customary for those unable to afford legal representation to be forced to represent themselves at trial, even when facing serious criminal charges. Previous High Court rulings found representation preferable but not a requisite for a fair trial. The case originated in the County Court of Victoria, where Olaf Dietrich, later known as Hugo Rich, had been convicted of importing a trafficable quantity of heroin. Prior to trial, Dietrich had applied for legal assistance through several avenues, all of which were rejected. The Victorian Court of Criminal Appeal rejected the appeal and the matter was escalated to the High Court of Australia. Counsel for Dietrich applied for appeal on one ground; Dietrich's lack of legal representation meant the trial in the County Court of Victoria was quashed and a new trial ordered.
Заңдық
Австралияның Жоғарғы соты (Жоғарғы сот) – Австралия заң жүйесіндегі ең жоғары дәрежелі сот. 1979 жылы Жоғарғы сот, қылмыстық істе айыпталушының сот кезінде заңгерлік көмек алмаған жағдайда, сот шешімін қайта қарау қашан керек екенін растады. Бұл шешім "МакИннис патшайымға қарсы" деп аталды, онда бір адам бірнеше ауыр қылмыстық айыптармен айыпталған. Өзіне заңгерлік қызмет алу мүмкіндігі болмағандықтан, айыпталушы заң көмегі сұрады, бірақ одан бас тартты. Одан кейін сот отырысын кейінге қалдыру туралы өтініші де қабылданбады, нәтижесінде ол түрмеге кесілді. Айыпталушы сот отырысын кейінге қалдырудан бас тарту, оның заңгерлік көмек алу мүмкіндігін жоққа шығарғанын және бұл әділетсіздікке алып келгенін дәлелдеп, Жоғарғы сотқа апелляция жасауды сұрады. 4:1 дауыспен Жоғарғы сот, ауыр қылмыстық айыптармен айыпталушылардың заңгерлік өкілдікке ие болуы қалатындықтан, бұл заңмен қорғалған құқық емес екенін және сот қателігі болмағанын шешті. "Дитрих патшайымға қарсы" ісі кейбір тараптар үшін "МакИннис патшайымға қарсы" шешімін өзгерту және Жоғарғы соттың заңгерлік өкілдік құқығы бойынша прецедент (төменгі соттардың басшылыққа алуға міндетті шешім) орнату мүмкіндігі ретінде қарастырылды.
The High Court of Australia (High Court) is the most senior court in the Australian legal system. In 1979, the High Court confirmed when a criminal conviction should be set aside if the person convicted had no legal representation during their trial. This decision was named McInnis v The Queen, where a person was accused of several serious criminal charges. Unable to afford his own legal representation, the accused applied for legal aid, which was ultimately refused. He was then refused a suspension of the trial, known as an adjournment, and ultimately sentenced to a term of imprisonment. The accused then requested for the High Court to hear an appeal on the ground that refusing to adjourn the trial meant he was unable to obtain legal representation, with this causing such prejudice that it constituted a miscarriage of justice. In a 4–1 decision, the High Court ruled that, while it was preferable for those accused of serious criminal charges to be represented, it was not a legal right and so there had been no miscarriage of justice. Dietrich v The Queen was seen by some as an opportunity for McInnis v The Queen to be overturned and the High Court to set a precedent (a decision lower courts would be required to follow) for the right to legal representation.
Іс
Олаф Дитрих 1952 жылы Германиядағы босқындар лагерінде дүниеге келді. Ол жасөспірім кезінде мектепті тастап, бөлшек саудада жұмыс істеді және 18 жасында қызының әкесімен үйленді. «Дитрихке қарсы Королева» ісі шешілген кезде Дитрих жазасын өтеген және 1990 жылдың шілдесінде шартты түрде босатылған болатын, сол кезде ол өзінің атын Уго Ричке өзгертті. Дитрих досы Грегори Миддаппен бірге Тайландтан Австралияға есірткі тасымалдауды жоспарлады. Дитрих 1986 жылдың 17 желтоқсанында Бангкоктан Мельбурнге ұшып келді, ол ішкі органдарында героинды жасырған. Миддап Австралия Федералдық Полициясына Дитрихтің есірткі алып келе жатқаны туралы хабарлаған, бірақ AFP ішкі жасыру салдарынан есірткіні таба алмады. Тасымалдың көп бөлігін қалпына келтіргеннен кейін Миддап Дитрих туралы тағы да хабарлап, ол тұтқындалды және қалған героин өткізілген Пендридж түрмесінің ауруханасына жеткізілді. Дитрихке айып тағылып, Виктория штатының округтік сотына сотқа жіберілді. Ол мемлекеттік қаржымен қамтылатын заңгерлік көмекке өтініш бірақ, ол қабылданбады. Осылайша Дитрих сотта өкілсіз қалды. Дитрих өзін кінәлі емес деп мәлімдеді, бірақ қазылар алқасы оны Австралияға тасымалданатын героиннің белгілі бір мөлшерін әкелгені үшін кінәлі деп тапты. Соттан кейін Дитрих жеті жылға бас бостандығынан айырылды. Одан кейін ол Қылмыстық апелляциялық сотқа шағымданып, ауыр қылмыстық айыптарға тап болған адамдарға, егер олар өздеріне заңгерлік көмек ала алмаса, заңгерлік көмек көрсетілуі керек деп мәлімдеді; соттың мұндай заңгерлік көмек көрсетпеуі келесі айыпталуды әділетсіздікке әкеледі. Сот Дитрихтің шағымын қараудан бас тартты.
Olaf Dietrich was born in a German refugee camp in 1952 and migrated to Australia at age nine. He left school as a teenager to work in retail and at age 18, he married a woman with whom he had a daughter. By the time Dietrich v The Queen was decided, Dietrich had already served his sentence and had been released from prison on parole in July 1990, when he changed his name to Hugo Rich. Dietrich conspired with his friend Gregory Middap to import narcotics from Thailand to Australia. Dietrich flew to Melbourne from Bangkok, Thailand, on 17 December 1986 carrying heroin he had internally concealed. Middap had informed the Australian Federal Police Dietrich was carrying drugs but the AFP did not find the drugs due to the internal concealment. After recovering most of the importation, Middap again informed on Dietrich, who was arrested and taken to Pentridge Prison hospital, where the remaining heroin was passed. Dietrich was charged and sent to trial for the importation in the County Court of Victoria. He applied for publicly funded legal representation, which was refused. Dietrich was hence unrepresented at trial. Dietrich pled not guilty, but a jury found him guilty of one count of importing a trafficable amount of heroin into Australia. Following the trial, Dietrich was sentenced to a term of seven years imprisonment. He then appealed to the Court of Criminal Appeal, arguing those facing serious criminal charges should be provided with legal representation where unable to afford it; failure for a court to provide such legal representation means a subsequent conviction constitutes a miscarriage of justice. The court refused to hear Dietrich's appeal.
Жоғары сотқа шағым
Дитрих мемлекеттік есебінен адвокат ұсынылмағаны үшін Апелляциялық сот заңды бұзды деген негізде Жоғарғы сотқа шағым жасады. Сот отырысын кейінге тықыртудан бас тарту әділеттіліктің бұзылуына әкеп соқты, себебі мемлекеттік қаржыландырылатын заңдық көмек көрсетілмегендіктен ол сотқа өзі қорғанып барды.
Dietrich appealed to the High Court on the grounds the Court of Appeal erred in law by holding Dietrich did not have a right to be provided with counsel at public expense. It was argued that not granting adjournment meant a miscarriage of justice had occurred, by refusing publicly funded legal representation meaning he proceeded to trial representing himself.
Өкілдікке құқық
Дитрих заңның үш көзі бойынша кеңес алуға құқығы бар екенін мәлімдеді. Апелляцияда 1958 жылғы Қылмыстық кодекстің 397-бабы келтірілді, ол қазір күшін жойғанмен, сол кезде «әрбір айыпталушы адам іс аяқталғаннан кейін, айыптау тарапына толық жауап беру және қорғану үшін заңгердің көмегімен қабылдануға тиіс» делінген. Шағымда сондай-ақ Австралияның халықаралық міндеттемелері, атап айтқанда Азаматтық және саяси құқықтар туралы халықаралық пактінің (ICCPR) 14(3) бабы да қарастырылды, онда әділеттілік мүддесі талап ететін жағдайда және төлеуге мүмкіндігі жоқ адамның ақысыз заң көмегіне құқығы бар екені айтылған. Дитрихтің адвокаты ICCPR-нің ішкі құқықтың бөлігі емес екенін мойындады, бірақ «Австралияға қатысушы мемлекет болып табылатын халықаралық құжаттарда» қарастырылған құқықтарды қамтамасыз ету үшін ортақ құқық дамытылуы керек деп мәлімдеді. Дитрихтің адвокаты сондай-ақ Америка Құрама Штаттары мен Канададағы, екеуі де ортақ құқық жүйесіне жататын, кеңес алуға құқық беретін ұқсас сот істерін келтірді. АҚШ Конституциясының алтыншы түзетуі АҚШ Жоғарғы Соты Пауэлл мен Алабама штаты (1932) ісінде өлім жазасы қолданылуы мүмкін болғанда, өзін қорғауға мүмкіндігі жоқ айыпталушыларға міндетті түрде адвокат тағайындалуы керек деп түсіндірді. Джонсон мен Зербст (1938) ісі кейіннен бұл қағиданы федералдық соттарға да қатысты етті. Гидеон мен Уэйнрайт (1963) ісінде Жоғарғы Сот он төртінші түзетуге сәйкес бұл қағиданың штаттық соттарға да қолданылатынын анықтады.
Dietrich asserted a right to counsel on three sources of law. The appeal cited section 397 of the Crimes Act 1958 which, though now repealed, at the time said "every accused person shall be admitted after the close of the case for the prosecution to make full answer and defence thereto by legal counsel". The appeal also referred to Australia's international obligations, specifically Article 14(3) of the International Covenant on Civil and Political Rights (ICCPR), which says a person must have the right to legal assistance without payment in a case where the interests of justice so require and one does not have the means to pay. Counsel for Dietrich accepted the ICCPR did not form part of domestic law but argued the common law ought be developed to enforce rights provided for in "international instruments to which Australia is a party". Counsel for Dietrich also cited analogous cases providing a right to counsel in the United States and Canada, both of which are common law countries. The US Sixth Amendment was interpreted by the US Supreme Court in Powell v. Alabama (1932) to hold courts must provide counsel to defendants in capital cases where capital punishment is a possible sentence for a defendant who is unable to afford their own representation. Johnson v. Zerbst (1938) later expanded that principle to cover federal trials. The Supreme Court in Gideon v. Wainwright (1963) then held under the Fourteenth Amendment the principle also applied to state courts.
Сот төрелігінің қателігі
Адвокатты алу құқығы туралы аргументтен басқа, бастапқы сот судьясы Дитрих заңгерлік көмек ала алғанша мәселені кейінге шегергені жөн еді, және олай істемеу әділеттіліктің бұзылуына әкеп соқты.
Secondary to the argument for right to counsel was the assertion the originating judge should have adjourned the matter until Dietrich was able to provide legal representation, and the failure to do so caused a miscarriage of justice.
Жоғары соттың шешімі
Жоғары Соттың көпшілігі айыпталушының әділ сотқа құқығы бар екенін және осы құқықтың қамтамасыз етілуі үшін қажет болған жағдайда сот істі кейінге қалдыруға құқылы екенін анықтады. Бұрынғы істер көрсеткендей, өкілі жоқ, ауыр қылмыспен айыпталған адамның сотталуы әділ сотқа алып келмейді. Бірінші негіз бойынша, Дитрихтің өкілдік құқығы туралы ұсынылған аргументтерді қарастырғанда, Жоғары Сот Ибрагимге қарсы Королева ісіндегі шешімді зерделеді, онда 397-бап тағайындалған өкілдікке құқық береді деп мәлімделген болатын. Сот сондай-ақ Канада соттарында қарастырылған істерді – R v Johnson, Re Ewing and Kearney және Королеваға қарсы, Barrette v R істерін қарады, оларда 397-бапқа ұқсас мәтіндес заңдық ережелер талданған. Сот бұл баптың мағынасы адамның өкілдік алуға құқығы бар екенін білдіретінін, себебі сот өкілдік беруден бас тартпауы керек, бірақ мемлекет тарапынан өкілдік беру құқығын қабылдамады. Екінші ұсынысты қабылдамағанда, сот мұндай тәсіл заңнаманы түсіндірудегі түсініксіздікті шешу үшін пайдалы екенін атап өтті, бірақ оны осы жағдайда қолдану «бұрын танылмаған құқық енді бар деп жариялаумен» тең болар еді. Үшінші негіз бойынша сот қорғау тарапы ұсынған істер АҚШ заңнамасының мемлекеттік қаржыландырылатын өкілдіксіз айыпталушыны түрмеге қамауға тыйым салатынын көрсеткенін қабылдады. Алайда, сот мұндай аналогтық істер Австралияда осындай аргументті қолдамайтынын анықтады, өйткені бұл істер АҚШ Конституциясы негізінде шешілді, ол Австралия Жоғарғы Сотының қарауына кірмейді. Канадада, Канадалық Құқықтар мен бостандықтар Хартиясының 10-бабы «жалдауға және адвокатқа нұсқау беруге, сондай-ақ осы құқық туралы хабардар болуға» құқықты кепілдейді. Сот Дитрих ұсынған екі іс қарады, олар Хартияның «әрбір жағдайдың ерекшеліктерін ескермей, мемлекеттік шығын есебінен заңгерлік өкілдікке жалпы құқық беретінін» растамайтынын анықтады. Сот Австралия, АҚШ және Канада арасындағы конституциялық құқықтағы айырмашылықтарды атап өтті, бірақ Австралия соттары конституциялық негізсіз шетелдік құқықтарды Австралия заңнамасына енгізбейтінін қорытындылады. Екінші аргумент бойынша, сот Дитрихке өкілдік беруге қабілетсіз екенін қайталады, бірақ сот отырысын кейінге қалдыруға құқығы бар екенін білмегенін мойындады, сот төрешісінің «істі кейінге қалдыру мүмкіндігін елемегенін» және «осы тұрғыда қателік жасағанын» атап өтті. Бұл қателік әділ сотқа алып келді, Дитрихтің барлық айыптаулар бойынша кінәсіз деп табылғанын қамтамасыз етуге нақты мүмкіндіктерден айырды, өйткені ол тек бір айыптау бойынша ғана кінәлі деп танылды.
The High Court majority found an accused has the right to a fair trial, and that courts have power to adjourn a matter where necessary to ensure this right is met. Past cases show the trial of an unrepresented person accused of a serious offence will result in an unfair trial. On the first ground, regarding the arguments made by Dietrich on his right to representation, the High Court considered the decision of Ibrahim v The Queen, where it had also been submitted section 397 provides a right to appointed representation. The court also considered cases decided in Canadian courts, specifically R v Johnson, Re Ewing and Kearney and the Queen, and Barrette v R, which had considered a statutory provision similarly worded to that of section 397. The court found this section meant a person is entitled to be represented because a court cannot actively deny representation but rejected the right to have such representation provided by the state. In rejecting the second submission, the court noted such an approach is useful in interpreting legislation to resolve ambiguity but said to apply it in this circumstance would be to "declare a right which has hitherto never been recognised should now be taken to exist". On the third ground, the court accepted the cases cited by the defence team demonstrated United States law precluded an accused from imprisonment without access to publicly funded representation. The court also found such analogous cases did not support such an argument in Australia because these cases were decided based on the United States Constitution, which is not in the High Court of Australia's jurisdiction. In Canada, Section Ten of the Canadian Charter of Rights and Freedoms guarantees the right "to retain and instruct counsel without delay and to be informed of that right". The court examined two applicable cases presented by Dietrich, finding they did not support an argument the Charter entrenched a general right to legal representation "at public expense irrespective of the circumstances of the particular case". The court noted the differences in constitutional law between Australia, the United States and Canada but concluded Australian courts would not uphold foreign rights into Australian law without a constitutional basis. On the secondary argument regarding miscarriage of justice, the court acknowledged the originating judge reiterated their inability to provide Dietrich with representation but seemed unaware of their authority to adjourn the trial, noting the originating judge had "overlooked the possibility of adjourning the matter" and "erred in this respect". This error was found to have resulted in an unfair trial, depriving Dietrich of a real chance of being found not guilty on all charges, given he was found guilty of only one count.
Келіспеушілік
Төрешілер Джерард Бреннан мен Дэрил Доусон келіспеді. Доусон өзінің наразылығында "толық әділдік" идеясын мойындады, оған жету үшін қылмыс жасады деп айыпталған әрбір адамның адвокатқа ие болуы қажеттігін айтты. Грейм Дюри, сол кезде Заң көмегі комиссиясының Бас құқық және саясат жөніндегі директорының көмекшісі, Доусон әділеттілік мүдделерін жеке жағдайда ілгерілетуге болмайтынын, мемлекеттік қаржыға деген бәсекелестік талаптар мен заң көмегіне бөлінетін шектеулі бюджет соттар шешетін мәселе емес екенін атап өтті. Доусон соттардың рөлі – мүмкіндігінше әділ сот процесін қамтамасыз ету екенін, бірақ әділ сот процесі мемлекеттік қаржыландырылатын адвокаттық көмекті қамти алмайтынын және қамтиуы да мүмкін емес екенін көрсетті. Сондай-ақ, ол айыпталушының адвокаттық көмегі болмағандықтан сот қателігі туындамайтынын, адвокаттық көмексіз адамдар үшін қиындықтар бар болғанымен, соттар заң көмегін көрсету үшін мемлекеттік қаражатты бөлуге лайықты орган емес екенін қорытындылады. Бреннан айыпталушының адвокаттық көмегі болмағандықтан сот қателігі орын алмағанын анықтады, мемлекеттік қаржыландырылмаған жағдайда қылмыстық әділеттілік теңгерілмеуі мүмкін екенін, бірақ мұндай ресурстарды бөлу соттардың емес, үкіметтің құзыретінде екенін айтты.
Justices Gerard Brennan and Daryl Dawson dissented. Dawson in his dissent acknowledged the idea of "perfect justice", that moving toward it would require anyone accused of an offence to be represented. Graeme Durie, then the Assistant Director of General Law and Policy at of the Legal Aid Commission, noted Dawson recognised the interests of justice could not be pursued in an isolated case; that competing demands on public money and the limited budget for legal aid was not an issue for courts to address. Dawson noted the role of courts is to ensure as fair a trial as possible, but that a fair trial did not and could not include publicly funded representation. He also concluded no miscarriage of justice arises due to an accused lacking legal representation, and that while challenges exist for those without representation, courts were not an appropriate means for allocating public money to provide legal aid. Brennan found no miscarriage of justice occurred merely because an accused had no legal representation, saying while without publicly funded representation, criminal justice may not be even handed, it was for the government and not the courts to allocate such resources.
Дитрихтің кейінгі өмірі
1995 жылы Дитрих өзінің атын Уго Ричке өзгертіп, үш қарулы тонауға кінәлі деп танылып, 13 жылға бас бостандығынан айырылды. 2004 жылғы қазан айында босатылғаннан кейін, ол тағы да қару-жараққа қатысты қылмыс үшін сотқа тартылды, содан кейін 2005 жылғы 8 наурызда қарулы тонау кезінде күзетші Ервин Кастенбергерді өлтіргені үшін сотқа тартылды. Дитрих Кастенбергерді судья Ласри басқарған сот отырысында түсініксіз себептермен атқан, сонымен қатар Дитрихтің 80-нен астам қылмыстық айыптамасының "қорқынышты тарихы" бар екенін атап өтті. Ласри сот Дитрихті түзетуге келмейтін және оңалту мүмкіндігі жоқ деп шешкенін мәлімдеді. 2009 жылғы 12 маусымда Виктория Жоғарғы соты Дитрихті Кастенбергерді өлтіргені үшін кінәлі деп тапты және оны 30 жыл мерзіммен өмір бойына бас бостандығынан айырды. 2014 жылы Апелляциялық сот оның апелляциясын қабылдамады.
In 1995, having changed his name to Hugo Rich, Dietrich was convicted of three armed robberies and sentenced to 13 years in jail. After his release in October 2004, he again faced court for firearms charges and later for the murder of security guard Erwin Kastenberger during an armed robbery in on 8March 2005. Dietrich shot Kastenberger for reasons Justice Lasry, who presided over the case, said were unclear, noting Dietrich's "appalling history" of more than 80 criminal convictions. Lasry stated the court considered Dietrich irredeemable and without prospect of rehabilitation. In the Supreme Court of Victoria on 12 June 2009, Dietrich was found guilty of the murder of Kastenberger, and was jailed for life with a non parole period of 30 years. In 2014, the Court of Appeal dismissed his appeal.
Құқықтық көмекті ұсынуға әсері
Дитрих пен Корольдің арасындағы сот ісі мемлекеттің міндетті түрде қорғаушы ұсынуын білдірмейді, бірақ айыпталушы адвокатқа төлей алмайтын және қылмыс ауыр болған жағдайда, әділ сот процесін қамтамасыз ету үшін судья істі адвокат тағайындалғанға дейін кейінге шегуге міндетті болуы мүмкін. Бұл соттардың үкіметке айыпталушыны заңгермен қамтамасыз ету үшін қысым жасау мүмкіндігін береді. Бұл шешім болашақ сот процестеріне және заң көмегі көрсету тәсіліне елеулі әсер етеді деп күтілді. Бұл шешім бұрынғы сот істерінен ерекшеленді, кімге заң көмегі көрсетілуі керек және ауыр қылмыс жасады деген айыппен сотқа тартылғандар заң көмегі алынбаған жағдайда соттан босатыла ала ма деген пікірталас тудырды. Австралия Сенатының комитеті бұл шешімнің нәтижесінде заң көмегі қаражаты азаматтық немесе отбасылық даулардан қылмыстық істерге ауыстырылуы мүмкін деген көптеген ұсыныстарды алды. Дитрих пен Корольдің арасындағы сот ісі үкіметтің көмек көрсету жолдарын шектейді, ауыр қылмыс жасады деген айыппен сотқа тартылғандардың мемлекеттік қаржыландыруға де-факто құқығы бар екенін көрсетеді, ал жеңіл қылмыстарға қатысты жағдайларда көмек көрсетілмейді. Соттың араласуын ең ауыр жағдайлармен шектеу және соттардың әрбір үміткердің жағдайын қарастыруы тиімдірек болар еді. 1990 жылдардың соңына қарай, ауыр қылмыстық айыптармен күресіп жатқан мұқтаж адамдардың заңгерлік көмек алу құқығы қатерде деп айтылды. Говард үкіметінің бюджеттік шешімдері заң көмегі көрсетуге кедергі келтірді, ол заң көмегіне арналған бюджетті 70 миллион долларға қысқартты, нәтижесінде судьялар маңызды сот процестерін кейінге шегерді. Бас прокурор соттардан Дитрих пен Корольдің арасындағы сот шешімінің қағидаларын қолдануда шынайы болуын сұрады, бұл үкіметтің сот тәуелсіздігіне араласуына сын тудырды.
Dietrich v The Queen does not necessarily mean the state must provide defence counsel but it means in cases where the accused cannot afford counsel and the crime is grave, to ensure a fair trial, a judge may be required to suspend the case until counsel is appointed. The practical result is the ability of courts to exert pressure on the government to provide the accused with legal representation. The decision was predicted to have significant impact on future trials and the way legal aid was provided. The decision was markedly different from those in past cases, prompting debate about who should receive legal aid and whether those charged with serious offences could avoid conviction in cases where legal aid was not provided. An Australian Senate committee inquiry received multiple submissions saying the decision could result in legal aid funds being redirected from civil or family law matters to criminal cases. Dietrich v The Queen restrains the way in which governments could provide assistance, promoting those accused of serious crimes as having a de facto right to public funding while those facing less serious matters are refused. It was argued a better approach would be to limit court intervention to the most serious cases and for courts to assess the circumstance of each applicant. By the late 1990s, the right to legal representation for indigent people facing serious criminal charges was said to be under threat. Provision of legal aid was hampered by budgetary decisions by the Howard government, which cut the budget for legal aid by $70 million, leading to judges adjourning serious trials. The Attorney General asked courts to be realistic about applying principles from Dietrich v The Queen, leading to criticism of the government for interfering with the independence of the judiciary.
Дитрих сынағы
Айыпталушы Дитрих пен Королеваға қатысты сот шешімі негізінде тоқтату туралы өтінішін қанағаттандыру үшін, өтініш беруші өзінің мүсікіндігін, ауыр қылмыс жасады деген айыптаманы және өз кінәсінен емес заңгерлік көмек ала алмағанын дәлелдеуге міндетті. Жоғары сот "мүсікіндік" ұғымын анықтаған жоқ және "ауыр қылмыс" және "өз кінәсінен емес" терминдерінің ауқымын белгілемеді. Осының салдарынан, соттар Дитрих тестісін қолдануда қиындықтарға тап болды. Дитрих пен Королева арасындағы сот процесінен кейін мүсікіндік туралы бірнеше сұрақ туып, олардың көбі шешілмеді. Сот шешімінен кейін Дитрихтің адвокаты шешімнің бірнеше аспектісін, атап айтқанда мүсікіндік мағынасын "практикада" зерделеу қажет екенін атап өтті. Диннің айтуынша, егер адам өзін қорғау үшін жеке мүлкін сатпаса, оған тегін заңгерлік көмек көрсетілмесе, заң бойынша шағымдануға құқығы жоқ. Бұл болашақ судьялардың айыпталушының өзін қорғауға ақы төлеу мүмкіндігін қалай бағалайтыны туралы мәселені ашық қалдырды. Яғни, жалғыз мүлкі үйі болған айыпталушы оны сату арқылы ғана мүсікіндік деп танылып, мемлекеттік қаржыландырылатын заңгерлік көмек алуға құқылы болуы мүмкін. "Ауыр қылмыс" ұғымына қатысты, бас бостандығынан айыру туралы үкім шығару мүмкіндігі қарастырылды. Алайда, егер тест қамау мерзіміне қарамастан қамау қаупін қарастырса, Дитрих тестісіне сәйкес келетін қылмыстардың шеңбері белгісіз болып қалады. Егер айыпталушы өз қалауынша заңгерлік көмек алмай немесе заңгерлік кеңеске бас тартса, өкілдіктің болмауы сот процесін әділсіз етуге әкелмейді.
For an accused person to succeed in applying for a stay based on the Dietrich v The Queen judgment, the applicant bears the onus of proving they are indigent, are charged with a serious offence, and cannot obtain legal representation through no fault of their own. The High Court did not define the meaning of "indigent" or establish the scope of the terms "serious offence" and "through no fault" of their own. As a result, courts have encountered problems when applying the Dietrich test. In the years following Dietrich v The Queen, a number of questions about the meaning of indigence were raised, and few were resolved. Shortly after the decision was made, counsel for Dietrich noted several aspects of the ruling would need to be "worked out in practice", specifically the meaning of indigence. Deane said a person not liquidating personal assets to pay for representation will have no complaint at law if they are then not provided with representation at no cost. This left open the question of how future judges would assess a defendant's ability to pay for their own representation. This may mean a defendant whose only asset is their home must sell this to be considered indigent and become eligible for publicly funded representation. The determinant for "serious offence" was suggested to be a threat of a custodial sentence. However, if the test is a threat of imprisonment without regard to the length of imprisonment, the range of offences to be considered as meeting the Dietrich test is unclear. A lack of representation may not make a trial unfair if an accused elects not to have their own legal representation or refuses legal advice.
Қазіргі қолданылуы
Дитрихке қарсы Королева ісі қазіргі сот процестерінде қаралып, бекітілді. Өзінің кісі өлтіру ісі бойынша сотталу кезінде, Мельбурнның бұрынғы криминалдық әлемінің өкілі Карл Уильямс, өзі таңдаған адвокаты қолжетімсіз болғандықтан, сот отырысын кейінге жылдыру қажет екенін айтты. Судья Дитрихке қарсы Королева ісіне сілтеме жасап, бұл шешім әділ сот процесіне құқықты растайтынын және өкілдіктің болмауы осы құқыққа нұқсан келтірсе, соттар кейінге жылдыруға құқылы екенін қабылдады.
Dietrich v The Queen has been considered and upheld in contemporary trials. At his trial for murder, former Melbourne underworld figure Carl Williams argued an adjournment was required because his preferred representation was unavailable. The judge referred to Dietrich v The Queen and accepted the decision confirmed the right to a fair trial, and that courts may grant an adjournment if a lack of representation might prejudice this right.