Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Қытай феминист мәдени сыншысы (туған 1959)
Chinese feminist cultural critic (born 1959)
Дай Цзиньхуа – қытай феминист мәдени сыншысы. Пекин университетінің салыстырмалы әдебиет және мәдениет институтының профессоры. Оның ғылыми еңбектері халықтық мәдениет, кинотану және гендерлік тақырыптарды қамтиды. Пекин кино академиясында оқытумен қатар, салыстырмалы әдебиет және мәдениет институтында профессорлық қызмет атқарды және Пекин университетіндегі Кино және мәдени зерттеулер орталығының директоры болды. Ол ұзақ жылдар бойы Жаңа ауылдық жаңғырту қозғалысы мен экологиялық қозғалысқа белсенді қатысты. Оның оннан астам ғылыми монографиясы жарық көрген. Оның еңбектері ағылшын, француз, неміс, итальян, испан, жапон және корей тілдеріне аударылған. Соңғы онжылдықтарда оның әдебиет, кино және теледидар туралы пікірлері Қытай, Тайвань және Гонконгтағы тыңдаушылар қатарын кеңейтті.
Dai Jinhua is a Chinese feminist cultural critic. She is a Professor in the Institute of Comparative Literature and Culture, Peking University. Her research interests include popular culture, film studies, and gender studies. She taught at the Beijing Film Academy before assuming professorship at the Institute of Comparative Literature and Culture and directorship of the Center for Film and Cultural Studies at Peking University. She has long been engaged in the New Rural Reconstruction Movement and the Green movement. She is the author of more than ten scholarly monographs. Her works have been translated into English, French, German, Italian, Spanish, Japanese, and Korean. Her literary, film and TV commentary have addressed an expanding audience in China, Taiwan and Hong Kong over the last decades.
Идеялар
Дай Қытайдың бесінші буыны саналатын режиссерлердің, мысалы, Чжан Имоу мен Чэнь Кайге сияқты, өзін-өзі Шығысқа бейімдеуге ұмтылуын ерте сынға алғанымен танымал. Дайдың сөзінше, олардың фильмдерінің тарихи суреттері Батыс аудиториясының қабылдауы мен марапаттауға бағытталған "шығыс пейзаждарын" жасайды. Одан бөлек, ол қытай киносындағы әйелдер бейнесі туралы кеңінен жазған. Оның ең белгілі сын-пікірлерінің бірінде ол Хуа Мулан мифін (әкесінің орнына армияға еркек кейпінде кіретін әйел) "Жаңа әйелдер" сияқты әйелдерге арналған фильмдер мен "Ақ шашты қыз" және "Қызыл әйелдер отряды" сияқты революциялық опералар арқылы жан-жақты қарастырады. Оның пікірінше, бұл миф патриархалды жүйелерді құлатқандай болғанымен, оларды нығайтуға да мүмкіндік береді. Дайдың еңбектері көбінесе капитализмді сынап, "Жаңа солшылдар" тобымен байланысты. Оның Қытайдағы тұтынушылықты талдаған бір жұмысы "гуанчан" сөзінің өзгеруін көрсетеді, бұл сөз бұрын саяси маңызы бар қоғамдық алаңды білдірсе, қазір көбінесе сауда орталықтарының атауларында қолданылады. Сонымен қатар, ол Мао дәуірімен байланысты сувенирлер мен тарихи саяхаттар нарығын "тарихи сананың орнын басатын" "ойша толған ностальгия" деп сипаттады.
Dai is known for her early critique of the self Orientalizing tendencies of filmmakers considered to be part of China's Fifth Generation such as Zhang Yimou and Chen Kaige. According to Dai, the historical imagery of their films tend to produce "oriental landscapes" that are oriented towards Western reception and prize recognition. In addition, she has written extensively about the representation of women in Chinese film. In one of her most well known critiques, she examines the trope of gender crossing through the myth of Hua Mulan (a woman who disguises herself as a man to join the army as a substitute for her father) in a series of women centered films such as New Women, and revolutionary operas such as White Haired Girl and the Red Detachment of Women. For her, this myth usefully indicates how drag, which can be subversive of patriarchal systems, can also reinforce them. Dai's work is generally critical of capitalism—she has been associated with the New Left. One of her analyses of consumerism in China traces the transformation of the word guangchang, which referred to the politicized space of the public square, but now is often used in the names of shopping centers. She has also described the market for souvenirs and historical tours related to the Maoist era as "imaginary nostalgia" that acts as a “substitute for historical consciousness".