Америкалық эксперименталдық ұшақ: Bell XFL Airabonita
Bell XFL Airabonita
Bell XFL Airabonita: АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін жасалған экспериментальдық ұшақ. P-39 Airacobra-мен ұқсас, бірақ қону шассисі өзгеше. Құрылымы, қару-жарағы туралы толық ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Америкалық истребитель ұшағы
American fighter aircraft
Bell XFL Airabonita – Нью-Йорк штатының Буффало қаласындағы Bell Aircraft Corporation компаниясы АҚШ Әскери-теңіз күштері үшін әзірлеген америкалық тәжірибелік, авиатасымалдағышқа негізделген ұшқыш ұшақ. Бұл американдық әскери әуе күштерінің жердегі P-39 Airacobra ұшағына ұқсас және оның параллельдік дамуы болды, басты айырмашылығы P-39 үш дөңгелекті шассисінің орнына құйрық дөңгелекті шасси қолданылғандығында. Тек бір прототип ғана салынды.
The Bell XFL Airabonita was an American experimental carrier based interceptor aircraft developed for the United States Navy by Bell Aircraft Corporation of Buffalo, New York. It was similar to and a parallel development of the U. S. Army Air Corps’ land based P 39 Airacobra, differing mainly in the use of a tailwheel undercarriage in place of the P 39's tricycle gear. Only one prototype was built.
Жобалау және әзірлеу
XFL 1 (Bell Model 5) 1150 а.к. (858 кВт) қуаттылықтағы бір Allison XV 1710 6 сұйық салқындатылатын V12 қозғалтқышымен жабдықталған. Ол ұшақтың ортасына, ұшқыштан артқа орнатылған және 3,16 м ұзарту білігі арқылы үш қанатты Curtiss Electric винтін мұрынға жетеді. Ұшақта бір 37 мм Oldsmobile T9 зеңбірегі орнатылуы мүмкін, оны пропеллер білігі арқылы атуға қабілетті .50 дюймдік (12,7 мм) Browning M2/AN пулеметімен және фюзеляж мұрынындағы екі .30 дюймдік (7,62 мм) пулеметпен алмастыруға болады. Ол алғаш рет 1940 жылдың 13 мамырында ұшты. P-39 негізінде жасалғанымен, XFL 1 дәстүрлі құйрық тірегін пайдаланды және салқындатқыш радиаторлары қанаттың орталық бөлігінде емес, қанат астындағы сыртқы қаптарда орналастырылды. Allison қозғалтқышы Теңіз күштері сынаған алғашқы қозғалтқыш болды және XP-39-ға орнатылған турбокомпрессордан мүлдем айырылған. Бас тарту себебі ретінде, сол кездегі Теңіз күштерінің барлық ұшақтары ауамен салқындатылатын қозғалтқыштарды қолдануы керек деген позициясы жиі айтылады (Allison сұйықпен салқындатылатындықтан). Бұл негізсіз болжам сияқты көрінеді. АҚШ Теңіз күштері "егер сумен салқындатылатын қозғалтқыш ауамен салқындатылатын қозғалтқыштарға қарағанда өнімділіктің айқын артуын көрсетсе, оны орнатуды қарастырады". Сонымен қатар, Allison қозғалтқышында бір ғана жылдамдықты суперкомпрессор болды. Осының салдарынан, оның биіктіктегі көрсеткіштері сол кездегі Grumman F4F Wildcat сияқты басқа теңіз жауынгерлерінен кем болды. Соңында, Airabonita жылдамырақ болғанымен, "жеңіл" емес Vought F4U Corsair-мен бәсекелесуге мәжбүр болды, ал бастапқы F4U 1 нұсқасы 24 000 фут биіктікте 390 миль/сағ жылдамдыққа жете алды.
The XFL 1 (Bell Model 5) was powered by a single 1,150 hp (858 kW) Allison XV 1710 6 liquid cooled V12 engine installed amidships behind the pilot and driving a three bladed Curtiss Electric propeller in the nose through a 10.38 ft (3.16 m) extension shaft. The aircraft had provisions for a single 37 mm (1.46 in) Oldsmobile T9 cannon which could be replaced by a .50 in (12.7 mm) Browning M2/AN machine gun firing through the propeller shaft and two .30 in (7.62 mm) machine guns in the fuselage nose. It first flew on 13 May 1940. Although based on the P 39, the XFL 1 utilized a conventional tail wheel undercarriage and the coolant radiators were housed externally in fairings under the wings instead of within the wing center section. The Allison engine was the first of its type to be tried out by the Navy, and lacked the turbosupercharger fitted to the XP 39. As a possible further reason for the rejection, it is often stated that the Navy's position during that era was that all its aircraft should use air cooled engines (while the Allison was liquid cooled). This appears unfounded speculation. The U. S. Navy "would consider a liquid cooled engine installation provided a material increase in performance over air cooled engine can be shown." In addition, the Allison engine had only a single speed supercharger. Consequently, its altitude performance was much inferior to other naval fighters of the period, such as the Grumman F4F Wildcat. Lastly, the Airabonita had to compete against the faster though not "light" Vought F4U Corsair, which in the initial F4U 1 version was capable of 390 mph at 24,000 ft.