Кіріспе

Сорсаж түрі Вена сорсажы (Wiener Würstchen, Wiener; австриялық неміс тілінде: Frankfurter Würstel немесе Würstl; швейцариялық неміс тілінде: Wienerli; шваб тілінде: Wienerle немесе Saitenwurst) – дәстүрлі түрде қой ішегіне салынған шошқа және сиыр етінен жасалған, содан кейін төмен температурада ысталған жұқа, алдын ала пісірілген сорсаж. "Wiener" сөзі неміс тілінде "Веналық" деген мағынаны білдіреді. Австрияда бұл тағамды "Wiener" деп сирек атайды, көбінесе оны Frankfurter Würstl деп атайды.

Еуропа

Кейбір Еуропа елдерінде супермаркеттерден, деликатестерден және етханалардан жаңадан сатып алынған пісірілген және көбінесе түткіленген шұжықтар ағылшын тілінде "Вена шұжығы" деп аударылатын атаумен (мысалы, неміс немесе француз тілінде) аталуы мүмкін. Дәстүрлі түрде олар шошқа етінен жасалады, бірақ Шығыс және Оңтүстік Еуропада тауық немесе түйе етінен жасалған шұжықтар жиі кездеседі; олар діни себептермен шошқа етін жемейтін адамдар көп жерлерде де сатылады. Еуропада сатылатын шұжықтар Солтүстік Америкадағы хот-догтарға ұқсас дәм мен текстураға ие, бірақ әдетте ұзын және біршама жұқа, өте жеңіл, жеуге жарамды қабықшасы бар. Еуропалық Вена шұжықтары ұзын булкіде дәмдеуіштермен ыстық күйінде беріледі, оларды көбінесе ұзын сэндвичтің өзін атау үшін "хот-дог" деп атайды. Дәмдеуіштермен, ашытқымен байытылған Вена шұжығына ұқсас шұжық – дебрецинер деп белгілі.

Солтүстік Америка

Еуропалық иммигранттар Солтүстік Америкаға әкелгеннен кейін, "Вена шұжығы" 1903 жылдан бастап тізбектелі шұжық емес, кішірек және әлдеқайда қысқа темекіленген және консервіленген шұжықтарды білдіретін болды. Дегенмен, олардың федералдық стандарты жоқ. Солтүстік Америкадағы Вена шұжықтары шошқа шұжықтары сияқты жасалады, майда ұнтақталып, тұз және түрлі дәмдеуіштермен – мысалы, қарағай, кинза, мускат жаңғағы, сарымсақ ұнтағы, пияз ұнтағы және ұсақталған құрғақ қызыл бұрышпен – араластырылады. Шұжықтар ұзын қаптамаға салынып, кейде темекіленеді, бірақ әрқашан толық пісіріледі. 1950 жылдары қаптамалар алынып тасталды. Шұжықтар консервілеу және пісіру үшін қысқа бөліктерге кесіледі. Олар қара (желатинде, тосапқа ұқсас) немесе түтін, горчица, чили немесе барбекю соустары сияқты әртүрлі дәмдеуіштермен ұсынылады. Вена шұжықтарын тұтыну 1940-1970 жылдары ең жоғары деңгейге жетті, бірақ содан бері азайды.