Цейлондық жұмысшылар конгресі (CWC) – Шри-Ланкадағы Үнді тамырынан шыққан плантация жұмысшыларының мүддесін қорғайтын саяси партия. Тарихы, мақсаты туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сейлон жұмысшылар конгресі (CWC) (; Lanka Kamkaru Kongrasaya) – Шри-Ланкадағы саяси партия, дәстүрлі түрде экономиканың шаруашылық секторында жұмыс істейтін үнді тарапынан шыққан шри-ланкалық тамильдерді өкілдік етеді.
Political party in Sri Lanka
The Ceylon Workers' Congress (CWC) (; Lanka Kamkaru Kongrasaya) is a political party in Sri Lanka that has traditionally represented Sri Lankan Tamils of Indian origin working in the plantation sector of the economy. TOC
Тарих
CWC-ті Перри Сундарам мен Г.Р. Мотта 1950 жылы Үндістанның плантация жұмысшыларының кәсіподағы ретінде құрды. Бұл 1939 жылдың 15 шілдесінде құрылған Цейлон Үндістан Конгресінің (ЦҮК) туындысы болды. 1950 жылы ЦҮК өзінің атын Цейлон жұмысшылар Конгресі (CWC) деп өзгертті және елдегі ең ірі кәсіподаққа айналды. Тағы бір кәсіподақ, Демократиялық жұмысшылар Конгресі (ДЖК) 1956 жылы президенті С. Тондаман мен бас хатшысы А. Азиз арасындағы жетекшілік бәсекелестігінің нәтижесінде CWC-ден бөлініп құрылды. Бұрынғысы осы күнге дейін CWC-ны бақылауда ұстап келеді. Тондаман шамамен төрт он жыл бойы Үндістан тамил жұмысшыларының ең беделді кәсіподақ жетекшісі болды. Цейлон Үндістан Конгресінің президенті ретінде ол 1947 жылғы жалпы сайлауда Нувара-Элия округінен үміткер болып, жеңіске жетті. Оның партиясы плантация округтерінен сегіз үміткерді тікелей ұсынды, соның жетісі сайланды: Тондаман, С.М. Суббая (Бадулла), Г.Р. Мотта (Маскелия), К. Раджалинг (Навалапития), К. Кумаравелу (Котагала), С.В. Велупиллаи (Талавакеле) және Д. Раманужам (Алутнувара).
The CWC was formed by Peri Sundaram and G. R. Motha as an Indian Estates Workers Trade Union in 1950. It was an outgrowth of the Ceylon Indian Congress (CIC), formed 15 July 1939. In 1950 the CIC changed its name to the Ceylon Workers Congress (CWC) and became the largest trade union in the country. Another trade union, the Democratic Workers Congress (DWC), was formed in 1956 as a breakaway faction of the CWC as a result of leadership rivalries between the president, S. Thondaman, and the general secretary A. Aziz. The former retained control of the CWC to date. Thondaman has been the dominant trade union leader of the Indian Tamil workers for nearly four decades. As president of the Ceylon Indian Congress, he contested the Nuwara Eliya seat at the 1947 general election and won. His party put forward eight candidates in the plantation electorates and seven of them were returned, they were Thondaman, S. M. Subbaiah (Badulla), G. R. Motha (Maskeliya), K. Rajalingam (Nawalapitiya), K. Kumaravelu (Kotagala), C. V. Velupillai (Talawakelle) and D. Ramanujam (Alutnuwara).
Ұйым
Үндістандық тамил жұмысшыларының саяси әлеуеті және Тхондаман басқаратын CIC биліктегі Біріккен Ұлттық партияның билігіне қауіп деп есептелді. Тағы бір пікір бойынша, үнді жұмысшыларына сайлау құқығы беру Кандиялық сингальдардың заң шығарушы органдағы өкілдігіне кедергі келтіруі мүмкін еді. Дегенмен, сайлау құқығынан айырудың басты себебі – Сенанаяке (сондай-ақ Понамбалам) сияқты саяси лидерлердің елдiк сектордың марксистік қозғалыстың ықпалына түсуінен қорқуы болды. Солшыл қозғалыс белсенді болғанымен, оның саяси күші шамалы екенін жасырған имиджге ие болды. Алайда, сол кездегі саяси лидерлер одан да пессимистік болжам жасады. Доноумор конституциясы Цейлондықтарға жалпы сайлау құқығын бергенімен, ол Үндістандық тамилдерге қолданылмады, себебі Коломбо тамилдарының касталық санасы, Кандиялық сингальдардың сайлауға деген ықыласы, сондай-ақ жалпы сайлау құқығына қарсылық болды. Соңғысы Аруначалам Поннамбалам тарапынан «халықтың билігі» деп сипатталды. Осылайша, 1939 жылға дейін Таулы Тамилдердің тек бір бөлігі ғана сайлау құқығына ие болды. Марксистік басқарудан қорқу және Кандиялық саясаткерлердің қысымы нәтижесінде, жаңадан тәуелсіз елдегі үнді тамилдарына азаматтық беруге тырысылды, бірақ тек қатаң шарттармен. Шын мәнінде, 1948 жылғы Цейлон азаматтығы туралы заң және 1949 жылғы Үндістан және Пәкістан резиденттері (азаматтық) туралы №3 заң Шри-Ланка Парламентімен қабылданды және Доноумор конституциясынан бұрынғы қатал кезеңнің мәртебесін нығайтты. Тхондаман бұл заңдарға қарсы шығып, үнділердің көпшілігі тұрақты түрде тұратынын және сингальдар мен «малабар тамилдары» сияқты олар да осы жердің ұлдары мен қыздары екенін айтты. Марксистік саясаткерлер бұл қадамды капиталистік империализмнің қолшоқпары ретінде сынға алды, ал С.Ж.В. Челванаякам үкіметті сингальдық экстремистік режим деп сынап, Поннамбаламды сатқын деп атады. Тхондаманның саяси ұйымы азаматтық заңдарды жүзеге асыруға қарсы зорлықсыз сатьяграха науқанын ұйымдастырды және оларды біраз уақыт бойкоттады. 1952 жылдан бастап үнді тамилдері Парламентке өкіл сайлай алмады, өйткені олардың дауыс беру күші күрт төмендеді. Тхондаман 1960 жылғы сайлауда Шри-Ланка еркіндік партиясын қолдады және осы партия жеңіске жеткеннен кейін Парламентке депутат ретінде тағайындалды. 1964 жылдың 3 желтоқсанында Тхондаман генерал-губернатордың тақ сөзіне байланысты ұсынысқа дауыс беруден бас тартты. Бұл Сиримаво Бандаранайке басқаратын ШЛФП үкіметінің құлауына әкелді. 1965 жылғы наурыз айындағы сайлауда Тхондаман 1964 жылғы қазан айындағы Үнді-Цейлон келісіміне наразылық білдіру үшін БҰП-қа ауысты. 1965 жылы БҰП жеңіске жеткеннен кейін С. Тхондаман мен Веллоу Аннамалай Парламент мүшелері болып тағайындалды. 1970-1977 жылдары 1970 жылғы жалпы сайлауда БҰП жеңілгеннен кейін парламенттен тыс қалды. Осы кезеңде оның басшылығымен CWC ірі тамильдік саяси партиялармен біртіндеп одақтасып, Тамиль Біріккен майданын (ТБМ) құрды. Сонымен қатар, ол осы тамильдік саяси ұйымның үштік басшылығының басшысы болып сайланды. 1975 жылғы мамыр айында ТБМ өзінің мақсаты Тамил Иламның жеке, еркін, зайырлы, егеменді, социалистік мемлекетін құру екенін мәлімдеді және өзін Тамил Біріккен азаттық майданы (TULF) деп атады. Тхондаман TULF-тың жаңа сепаратистік саясатына қосылғысы келмеді және одан шығып кетті. Ол 1977 жылы билікке келген Біріккен Ұлттық партияға адалдығын ауыстырды. 1978 жылы конституцияны қайта қарау жөніндегі арнайы комитетте жұмыс істеді. 1978 жылғы қыркүйекте оны президент Ж.Р.Джаявардхане кабинетіне шақырды, ол Сейлон жұмысшылар конгресінің атқарушы кеңесі қабылдағаннан кейін осы ұсынысты қабылдады. 1978 жылдан бастап Тхондаман президенттер Ж.Р.Джаявардхане, Р.Премадаса және 1995 жылдан бастап президент Чандрика Бандаранайке кезінде министр болып қызмет етті. БҰП үкіметіне қосылғанда, ол өзінің позициясын CWC-ге қарыз екенін түсіндірді, ал CWC-нің саясаты азаматтығы жоқ адамдарға азаматтық алу және елдiк еңбекшілердің жұмыс жағдайларын жақсарту болды. 2004 жылғы 2 сәуірде өткен соңғы заң шығарушы сайлауда партия БҰП басымдығымен құрылған Біріккен Ұлттық Фронттың кіші серігі болды, ол халық дауысының 37,8%-ын және 225 орынның 82-ін жеңіп алды.
The political potentiality of the Indian Tamil workers and the CIC led by Thondaman were viewed as threats to the power of the ruling United National Party. Another view was that the enfranchisement of the Indian workers would interfere with the representation of the Kandyan Sinhalese in the legislature. However, the main reason for the disenfranchisement was the fear of political leaders like Senanayake (and even Ponnambalam) that the estate sector would become a prey to the Marxist movement. The left movement was militant and had a public image which concealed that its political strength was minuscule. However, the political leaders of the era had a more pessimistic prognosis. Even though the Donoughmore Constitution had granted universal franchise to Ceylonese, this was not applied to the Indian Estate Tamils, due to opposition from caste conscious Colombo Tamils, vote conscious Kandyan Sinhalese, as well as due to the general opposition to any form of universal franchise. The latter was named "mob rule" by Arunachalam Ponnambalam. Thus, even by 1939, only a fraction of the Hill country Tamils had been granted the franchise. The fear of Marxist control of the estates, as well as the pressure of Kandyan politicians, led to attempts to not to extend citizenship to the Indian Tamils of the newly independent nation, except under very stringent conditions. In effect, the Ceylon Citizenship Act of 1948 and the Indian and Pakistani Residents (Citizenship) Act No.3 of 1949 were passed by the Sri Lankan Parliament and simply reinforced the status quo of the harsher pre Donoughmore era prior to Universal Franchise (see Sri Lanka Tamils (Indian origin) for more details of dis enfranchisement). Thondaman opposed those laws and argued that most of the Indians were permanent residents and were the sons and daughters of the soil as are the Sinhalese or the "Malabar Tamils". The Marxist politicians criticised the move as an act of capitalist imperialist lackeys, while S. J. V. Chelvanayakam the criticised the government as a Sinhala extremist regime, and branded Ponnambalam a traitor. Thondaman's political organization staged a non violent satyagraha campaign against the implementation of citizenship laws and boycotted them for a period of time. Since 1952, the Indian Tamils could not elect any representative to the Parliament as their voting strength was drastically reduced. Thondaman supported the Sri Lanka Freedom Party in the 1960 elections and, after the victory of this party, was appointed to the House of Representative as a nominated Member of Parliament. On 3 December 1964, Thondaman declined to vote on a motion connected with the Governor General's Throne Speech. This brought about the downfall of the SLFP government led by Sirimavo Bandaranaike. In the March 1965 elections, Thondaman shifted to the UNP to protest against the terms of the Indo Ceylon Agreement of October 1964. After the victory of the UNP in 1965, S. Thondaman and Veloo Annamalay was named as appointed Members of Parliament. He was out of Parliament from 1970 to 1977 after the defeat of the UNP in the general election of 1970. During this period the CWC under his leadership gradually allied itself with the major Tamil political parties and subscribed to form the Tamil United Front (TUF). He was also elected a leader of the triumvirate leadership of this Tamil political organization. In May 1975, the TUF stressed that its objective was the setting up of the separate free, secular, sovereign, socialist state of Tamil Eelam and renamed itself into Tamil United Liberation Front (TULF). Thondaman did not want to subscribe to this new separatist policy of the TULF and withdrew from it. He shifted his loyalties towards the United National Party which came to power in 1977. He served on the select committee for the revision of the constitution in 1978. In September 1978, he was invited by President J. R. Jayawardhane to join the Cabinet, which he accepted after the Executive Council of the Ceylon Workers Congress decided to do so. Since 1978, Thondaman has served as a Cabinet minister under Presidents J. R. Jayawardhane, R. Premadasa and since 1995 under president Chandrika Bandaranaike. When he joined the UNP government, he explained that he owed his position to the CWC, and the CWC's policy was to get citizenship for the stateless and better working conditions for estate labour. At the last legislative elections, held on 2 April 2004, the party was a minor partner in the UNP dominated United National Front that won 37.8% of the popular vote and 82 out of 225 seats.