1993 жылғы жарыс машинасының прототипі

Кіріспе

1993 жылғы жарыс көлігінің прототипі

Барлығы 40 шасси салынды, алғашқы 4-ін Ferrari, содан кейін 11-ін Dallara және қалған 26-сын Michelotto жасады. 1994 жылдан 2003 жылға дейін аралықта 27 шасси жарысқа қатысқан деп саналады.

Даму

333 SP жобалау кезеңінде Ferrari итальяндық мотор спорты өндірушісі Dallara-мен ынтымақтастық шарт жасасты, олар оның әзірлеу жұмысына көмектесу үшін шақырылды. Dallara беріліс қорабы мен серікпелерді ұсынды, сондай-ақ аэродинамикалық даму және кузов құрылысымен айналысты. Беріліс қорабы Hewland механикалық бөліктерін пайдаланды, олар Dallara-ның арнайы жасалған корпусына орналастырылды. Саутгейт кейінірек оны "мен жұмыс істеген ең сенімді жарыс қозғалтқыштарының бірі" деп атады.

Жарыс мансабы

Автомобиль 1994 жылы Road Atlanta трассасында IMSA GT чемпионатының үшінші кезеңінде дебют жасап, бірінші екі орынды жеңіп алды. Төрт автомобиль үш командаға бөлінді: Euromotorsport (шасси 002, Ferrari және шасси 005, Dallara), Momo Corse (шасси 004, Ferrari) және Team Scandia (шасси 003, Ferrari). Келесі кезеңде, Lime Rock трассасында итальяндық автомобильдер подиумды толығымен иеленді және маусым соңына дейін тағы үш жеңіске жетті. Бірақ, Ferrari маусымды кеш бастағандықтан, Oldsmobile (Kudzu шассисі) командасы жасаушылар чемпионатында олардан озып кетті, ал Энди Эванс жүргізушілер чемпионатында бесінші орынды иеленген Ferrari жүргізушісі болды. 1995 жылы 333 SP өш алды. Дейтонаның 24 сағатында сенімсіздігін көрсетсе де, Себрингтің 12 сағатында жеңіске жетіп, тағы төрт рет жеңіске қол жеткізді. Төрт автомобиль тұрақты нәтижелер көрсеткенінің арқасында Ferrari жасаушылар чемпионатында жеңіске жетті, ал Фермин Велес жүргізушілер титулын жеңіп алды, Мауро Балди мен Уэйн Тейлор үшінші және төртінші орындарды иеленді. Автомобиль сондай-ақ 24 сағаттық Ле-Ман жарысында дебют жасады, бірақ француз жарысында бәсекеге қабілетті болмады, ең жақсы нәтижесі 6-шы орын болды. Келесі жылы автомобиль бәсекеге қабілеттілігін сақтап, конструкторлар чемпионатында Oldsmobile командасымен тең болды, бірақ тең түскен жағдайда жеңіліске ұшырады. Бұрынғы F1 жүргізушісі Макс Папис екінші орынды, ал Дидье Тейс төртінші орынды иеленді. 1997 жылы Ferrari Себрингте тағы жеңіске жетіп, тағы төрт рет жеңіске қол жеткізді. Алайда, автомобиль қазіргі заманғы Riley & Scott автомобильдеріне қарсы бәсекеге қабілеттілігін жоғалтты. Жүргізушілер чемпионатында 4-ші, 5-ші және 6-шы орындарды алып, төрт жылдық дизайнымен екінші орынды иеленуі мүмкін болған ең жақсы нәтиже болды. 1998 жылы автомобиль жаңартылып, Халықаралық спорттық жарыстар сериясында (кейін FIA спорттық автомобильдер чемпионаты деп аталды) жаңа өмір тапты. Ол барлық жарыстарда жеңіске жетіп, жеңімпаздар Эммануэль Коллард пен Винченцо Соспири, жүлдегерлер Дидье Тейс пен Фредди Лиенхардпен бірге чемпионаттың екі жоғарғы орнын иеленді. Америкада автомобиль IMSA чемпионатында үш кезеңде жеңіске жетті (соның ішінде Себрингте) және Уэйн Тейлорды соңғы турнир кестесінде екінші орынға көтерді, ал Ferrari жасаушылар чемпионатында жеңіске жетті. Бәсекелес USRRC Can Am чемпионатында 333 SP соңғы рет Дейтонаның 24 сағаттық жарысын жеңіп алды. 1999 жылдан бастап автомобиль еуропалық жарыстарда өз орнын тапты, себебі жаңадан құрылған Американың Ле-Ман сериясында зауыттық қолдауы бар Audi және BMW командалары жеке Ferrari командаларына қарсы үстемдік танытты. ALMS жарыстарында автомобильдер үнемі жеңіліске ұшырады, ал 2000 жылы Doran Racing бәсекеге қабілетті болу үшін Judd қозғалтқышын орнатты. Алайда, Атлантиканың арғы жағында 333 SP иеленуге лайық автомобиль болды, ал 1999 жылы Коллард пен Соспири ISRS титулын жаңартып, келесі жылы жеңіске жеткен Кристиан Пескаториді Дэвид Терриенмен жеңіп, JMB Racing Ferrari-ге үш рет қатарынан чемпиондық жеңіс сыйлады. 333 SP шасси, қозғалтқыш және аэродинамика жағынан ескіргендіктен, ол халықаралық спорттық автокөлік жарыстарынан бірте-бірте жоғалып кетті. 2001 жылы ALMS жарысында Ferrari прототипі жарыспады, бірақ Risi Competizione машинасы Grand Am жарысында бірнеше рет пайда болды, ал Doran Racing-тің Judd қозғалтқышымен жұмыс істейтін шассиі 2001 жылы Уоткинс Гленнің 6 сағаттық жарысын жеңіп алды, ал Еуропада Марко Задра 2001 жылы FIA спорттық автомобильдер чемпионатында жеңіске жетті, бірақ автомобиль бұрынғыдай үстемдік танытпады. 2002 жылы 333 SP чемпионатта қатыспады, бірақ келесі жылы Judd қозғалтқышымен жұмыс істейтін Джованни Лаваджидің GLV Brums командасының қолында бірнеше рет пайда болды. 333 SP соңғы рет 2003 жылы Монцада өткен 500 км жарыста жарысты.

The car debuted in the third round of the 1994 IMSA GT Championship at Road Atlanta, securing the first two places. Four cars were allocated to three teams, Euromotorsport (chassis 002 built by Ferrari and chassis 005 built by Dallara), Momo Corse (chassis 004, Ferrari), and Team Scandia (chassis 003, Ferrari). In the following round, at Lime Rock, the Italian cars monopolized the podium, and would take three more wins until the end of the season. However, due to Ferrari starting the season late, they were beaten by Oldsmobile to the makes' championship (Kudzu chassis), and Andy Evans was the best placed Ferrari driver at fifth in the drivers' championship. In 1995, the 333 SP took its revenge. Although proving unreliable at the 24 Hours of Daytona, it took top honors at the 12 Hours of Sebring before securing another four wins. With the four cars taking more consistent results, Ferrari won the makes championship and Fermín Velez won the drivers title, with Mauro Baldi and Wayne Taylor taking third and fourth, respectively. The car also made its debut at the 24 Hours of Le Mans, but was never competitive in the French race, its best result a 6th spot in
The following year the car was still competitive and tied with Oldsmobile in the constructors championship but lost on a tie breaker, as well as allowing ex F1 driver Max Papis to score a final second place and Didier Theys a fourth in the drivers championship, even though the 333 SP won only two races. In 1997, the Ferrari won again at Sebring and took another four wins. However, the car was losing its competitiveness against the more modern Riley & Scott, and taking 4th, 5th and 6th in the drivers championship and second in the makes was the best it could with a four year old design. In 1998, the car was slightly updated, and found new life in the International Sports Racing Series (later called FIA Sportscar Championship), winning every race and scoring the championship's two top spots with the winners Emmanuel Collard and Vincenzo Sospiri and runners up Didier Theys and Fredy Lienhard. In America, the car won three rounds in the IMSA Championship (including Sebring) and took Wayne Taylor to second in the final standings while Ferrari won the makes championship. In the rival USRRC Can Am championship, the 333 SP finally managed to take the Daytona 24 Hours crown. Starting from 1999, the car found its niche in the European races, as the newly introduced American Le Mans Series saw factory backed Audi and BMW entries dominating against privateer Ferraris. The cars were consistently outclassed in the ALMS races, and in 2000 Doran Racing even fit a Judd engine in an attempt to stay competitive. However, across the Atlantic, the 333 SP was the car to own, and in 1999, Collard and Sospiri renewed their ISRS title, edging out Christian Pescatori, who won the following year, with David Terrien, making it three championships in a row for the JMB Racing entered Ferrari. As the 333 SP became outdated in chassis, engine and aerodynamics, it gradually disappeared from international sports car racing. In 2001, no Ferrari prototype raced in the ALMS, although the Risi Competizione car made a few appearances in Grand Am and Doran Racing's Judd powered chassis won the 2001 6 Hours of Watkins Glen, while in Europe, Marco Zadra won the 2001 FIA Sportscar Championship but the car was not as dominant as it had once been. In 2002, the 333 SP was absent from the championship, but made a few appearances the following year, powered by a Judd engine, at the hands of Giovanni Lavaggi's GLV Brums team. The 333 SP's final appearance was at the 2003 500km of Monza.