Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
мүлiктiң абстрактi және заңды құқықтары
the abstract and legal rights of property
Жоғалған, қағылып қалған және тасталған мүлік – бұл жеке мүлік немесе жылжымалы мүлік туралы жалпы құқықтың категориялары, ол заңды иесiнiң иелігінен шығып, басқа адамның иелігіне тікелей өтпеген жағдайларды қарастырады. Мүлік жоғалған, қағылып қалған немесе тасталған деп есептелуі оны тапқан келесі тұлғаның иелену жағдайларына байланысты болады. Ежелгі мақалда айтылғандай, иелік ету – заңның тоғыздан он бөлігі, бұл дәстүр ғасырлар бойы сақталып келеді. Бұл, көбiнесе, мүлiк иесi оның заңды иесi болып саналады, егер оған қарсы дәлелдер болмаса. Бұлар көбiнесе "табушылар, сақтаушылар" деп аталады. Осы қағидаға қайшы келетін жағдай – басқа біреудің мүлiгiн тапқаннан кейін оны өз пайдасына қолдану арқылы жасалатын ұрлық. Мұндай мүлікті тапқан адамның құқықтары оның қандай жағдайда табылғанына байланысты айқындалады. Бұл классификациялар Англияның жалпы құқығы негізінде дамығандықтан, олардың арасындағы айырмашылықтар өте нәзік. Жоғалған мүлікке қатысты ережелерді былай қорытындылауға болады: мүлік тапқан адам қағылып қалған мүлікке ешқандай құқық иеленбейдi, жоғалған мүлікке оның нақты иесiнен басқа барлық адамдарға қарсы ие болуға құқығы бар, ал тасталған мүлікті сақтауға құқығы бар. Бұл ереже әр мемлекетте әртүрлі болуы мүмкiн.
Lost, mislaid, and abandoned property are categories of the common law of property which deals with personal property or chattel which has left the possession of its rightful owner without having directly entered the possession of another person. Property can be considered lost, mislaid, or abandoned depending on the circumstances under which it is found by the next party who obtains its possession. An old saying is that possession is nine tenths of the law, dating back centuries. This means that in most cases, the possessor of a piece of property is its rightful owner without evidence to the contrary. More colloquially, these may be called finders, keepers. The contradiction to this principle is theft by finding, which may occur if conversion occurs after finding someone else's property. The rights of a finder of such property are determined in part by the status in which it is found. Because these classifications have developed under the common law of England, they turn on nuanced distinctions. The general rule attaching to the three types of property may be summarized as: A finder of property acquires no rights in mislaid property, is entitled to possession of lost property against everyone except the true owner, and is entitled to keep abandoned property. This rule varies by jurisdiction.
Жоғалған мүлік
Мүліктің жоғалғаны деп есептелуі үшін, ол нақты иесі оны қоюға ниеттенбеген және нақты иесінің оны таба алмауы мүмкін жерде табылуы керек. Ортақ құқық бойынша, жоғалған нәрсені тапқан адам, оны нақты иесінен немесе бұрынғы иеленушілерден басқа кез келген адамға қарсы иелену құқығын талап ете алады. Ұлыбританияда көптеген мемлекеттік мекемелерде жоғалған мүліктерді тіркеу бюросы (LPO) бар, ал Америка Құрама Штаттарында оны «жоғалған және табылған» деп атайды, онда жоғалған мүлік туралы хабарлауға және оны тегін қайта алуға болады. Ортақ құқық жоғалған мүлікті бірінші тапқан адамның бұрынғы иесінен басқа кез келген адамға қарағанда артық құқығы бар ережесіне көптеген ерекшеліктерді қолдануы мүмкін. Мысалы, егер біреу шешімсіз жерге кіріп, сол жерде жоғалған мүлікті тапса, оның талабы тиісті жер иесінің талабынан төмен болады. Бұл ерекшеліктің салдары ретінде, жер иесінің өзінің меншігінің жалпы қолданысқа жатпайтын аймақтарында табылған мүлікке артық құқығы бар. Сондықтан, егер клиент дүкеннің жалпы қолданысқа жатқан аймағында жоғалған мүлікті тапса, ол дүкен иесінен артық құқыққа ие болады, бірақ егер клиент оны дүкеннің жалпы қолданысқа жатпайтын аймағында, мысалы, «тек қызметкерлерге арналған» деп белгіленген жерде тапса, дүкен иесінің құқығы артық болады, себебі клиент сол жерге шешімсіз кірген. Мүлікті тапқан адамның қызметкер немесе жер иесінің жалға алушысы болуы мәселені күрделендіреді, өйткені қызметкерлер мен жалға алушылар басқалардың шешімсіз кіре алмайтын жер иесінің жеке аймақтарына заңды түрде кіре алады. Дегенмен, қызметкерлер мен жалға алушылар, егер мүлік олардың қызметтік міндеттеріне байланысты немесе жалға алынған аумақтан тыс жерде табылса, әдетте жұмыс берушілеріне немесе үй иелеріне жоғалған мүлік бойынша артық құқықты жоғалтады. Мысалы, егер жоғалған мүлікті жалға алушы өзінің жалға алған жерінің қабырғаларының ішінде немесе жұмыс берушіге тиесілі мүліктің топырағына енген қызметкер тапса, мүліктің иесі (жұмыс беруші немесе үй иесі ретінде) әдетте тапқан адамнан артық құқыққа ие болады. Алайда, бұл әрқашан солай бола бермейді, өйткені жалға алынған жердің ішінде жоғалған мүлікті тапқан ұзақ мерзімді жалға алушы өзінің жалға берушісінен артық құқыққа ие болуы мүмкін (әсіресе егер жалға беруші бұл мүлікке ешқашан келмеген болса). Жұмыс берушілер әдетте өз қызметкерлері тапқан жоғалған мүлік бойынша артық құқыққа ие болса да, бұған ерекшеліктер де бар, өйткені қазіргі заманғы заң кейде қызметкерге жоғалған мүлікті жұмыс берушіге беру оның қызметтік міндеттеріне кірмейтін болса (мысалы, егер қызметкер интерьер дизайнері болса) артық құқық беруге мүмкіндік береді.
Property is generally deemed to have been lost if it is found in a place where the true owner likely did not intend to set it down and where it is not likely to be found by the true owner. At common law, the finder of a lost item could claim the right to possess the item against any person except the true owner or any previous possessors. In Britain, many public businesses have a dedicated lost property office (LPO), which in the United States would be called a lost and found, where lost property can be reported and reclaimed free of charge. The common law may apply many exceptions to the rule that the first finder of lost property has a superior claim of right over any other person except the previous owner. For example, a trespasser's claim to lost property which he finds while trespassing is generally inferior to the claim of the respective landowner. As a corollary to this exception, a landowner has superior claim over a find made within the non public areas of his property, so if a customer finds lost property in the public area of a store, the customer has superior claim to the lost property over that of the store owner, but if the customer finds the lost property in the non public area of that store, such as an area marked "Employees Only," the store owner will have superior claim, as the customer was trespassing when he found it. The status of finders as employees or tenants of the landowner complicates matters because employees and tenants have legitimate access to non public areas of a landowner's property that others would not, without trespassing. Employees and tenants, however, still usually lose superior claim over lost property to their employers or landlords if the property is found within the scope of their employment, or outside the actual leased area, respectively. For example, if the lost property is found by a tenant inside the walls of his leasehold, or by an employee embedded within the soil of an estate owned by his employer, the landowner (as employer or landlord) of the property where it was found usually has a superior claim of right over that of the finder. However, this is not always the case, as a long term tenant who finds lost property within the leased area of his leasehold may have a superior claim over that of his landlord (especially if the landlord has never been to the property). While employers usually have a superior claim over lost property found by their employees, exceptions to this exist as well, as modern law sometimes grants the employee superior claim if turning over lost property to his employer is not part of his job description (such as if the employee is an interior decorator).
Жануарлар
Жануарлар жылдам қозғалатындықтан өздігінен жоғалуы мүмкін, сондықтан құнды жануардың жоғалуына қатысты ерекше ережелер бар. Құнды жануар көбінесе иесінің жерінен шығып, басқа меншік иесінің жеріне келген кезде жоғалады; мұндай жануар заң жүзінде «жоғалған мал» (эстра) деп аталады. «Жоғалған мал» әдетте үй жануарларына, мысалы, малға қатысты қолданылады, жабайы жануарларға емес. Көбінесе үй жануарлары құнды жануарлар саналмайтындықтан, иттер мен мысықтар «жоғалған мал» санатына жатпайды. АҚШ-тың көптеген штаттарында «жоғалған мал» тапқан адам оның сипаттамасымен бірге «жоғалған мал туралы мәлімдеме» (affidavit of estray) тапсыруға және белгілі бір мерзімге жануарды уақытша ұстауға міндетті болуы мүмкін. Егер малға белгі салынған болса, иесін дереу анықтауға болады. «Жоғалған мал» туралы хабарлама жарияланғаннан кейін иесіне мүлкін қайтарып алу үшін белгілі бір уақыт беріледі, бірақ бұл мерзім өткеннен кейін мүлікке басқа адам немесе ұйым ие болады. Малды уақытша ұстауға жұмсалатын шығындарды мүлік иесі төлеуге жауапты. Басқыншы үй жануарларының (мысалы, жабайы мысық немесе бос жүретін ит) мәртебесі жергілікті заңнамаға байланысты. Жабайы иттер мен мысықтардың көптігін ескере отырып, жоғалған ит немесе мысықты тапқан адамның оны өз мүлкі деп талап етуіне шектеулер болмауы мүмкін.
Since animals are mobile and are thus capable of becoming lost on their own, the loss of property that is a valuable animal has its own set of rules. A valuable animal that becomes lost usually does so by leaving its owner's real property and arriving on another property owner's land; such an animal is legally termed an estray. Estrays are normally confined to domesticated animals, like livestock, and not wild animals. Since common pets are not considered valuable animals, dogs and cats are never considered estrays. In many jurisdictions of the U. S., a person who discovers an estray will be required to file an affidavit of estray, along with its description, and potentially impound that animal in some way for a period of time. If the estray is branded, the owner can often be identified immediately. The owner of the estray will generally have a limited time frame in which to reclaim his property after a notice of estray is published, but on the expiration of such time another person or entity will be designated the new title owner of the property. Fees for impounding the estray will often accumulate which the property owner will be responsible for paying. The status of a stray domestic animal (for example, a feral cat or a free ranging dog) is highly dependent on local jurisdictions. Given the significant number of feral dogs and cats, the finder of a lost dog or cat may have little or no restrictions to claiming the animal as his own property.
Құлдар
Америка Құрама Штаттарындағы қашқан құлдар (қашқындар) жануарлар сияқты, басқа жерлерге көшірілуге қабілетті мүлік түрі болды. Құл иелері өз мүліктерін анықтап, қайтару үшін басқаларға сенеді; егер құлдың қашып кеткені белгілі болса, оларға таңба басылатын жағдайлар да болды. АҚШ-тағы көптеген заңдар, мысалы 1789 жылғы Конституцияның қашқан құлдар туралы бабы, 1793 жылғы және 1850 жылғы қашқан құлдар туралы заңдар, құлдарды ұстап, иелеріне қайтаруды міндеттеді. Бұл заңдар 1865 жылғы Конституцияға енгізілген он үшінші түзетумен күшін жойды, оларды АҚШ-тың оңтүстік штаттары талап етті, бірақ көптеген солтүстік штаттар оларға белсенді түрде қарсылық көрсетті. Құлдыққа және қашқан құлдар туралы заңдарға қарсы белсенділер, мысалы, "Underground Railroad" мүшелері, заңдарды үнемі бұзып, құлдарды иелеріне қайтарудан бас тартты. 1850 жылғы келісімде бекітілген бес заңның ішінде қашқан құлдар туралы заңдар ең көп дау тудырды, бірақ көптеген мәселелер аймақтық айырмашылықтар бойынша бөлінді, солтүстік және оңтүстік штаттар мүлдем қарама-қарсы пікірде болды. Харриет Бичер Стоудың 1852 жылғы "Том ағаның үйі" романында қашқан құлдар мәселесі орталық тақырып болды. Бұл мүлік және қашқан құлдар мәселелері, сондай-ақ құлдыққа байланысты басқа да оқиғалар АҚШ-ты азаматтық соғысқа итермеледі.
Like animals, fugitive slaves in the United States (runaway slaves) were a type of property that was capable of relocating to other places. Slave owners depended on others to identify and return their property; some slaves would be branded if a slave was known to run away. Numerous laws in the U. S., like the Fugitive Slave Clause of the Constitution of 1789, the Fugitive Slave Act of 1793, and the Fugitive Slave Act of 1850 all stipulated that the slaves be captured and returned to their owner. These laws, now superseded by Thirteenth Amendment to the Constitution of 1865, were demanded by the Southern States of the U. S. but were actively opposed in most Northern states. Activists against slavery and the fugitive slave laws, such as members of the Underground Railroad, routinely violated the laws and refused to return slaves to their owners. Of the five laws agreed upon in the Compromise of 1850, the fugitive slave laws were by far the most contentious, although many of the issues were split along regional lines with Northerners and Southerners diametrically opposed. In Harriet Beecher Stowe's 1852 novel Uncle Tom's Cabin, the issue of runaway slaves was a central theme. These property and fugitive slave issues, along with other events related to slavery, would propel the U. S. into civil war.
Талап етілмеген мүлік
Америка Құрама Штаттарындағы талап етілмеген мүлік туралы заңдар жыл сайын екі есеп беру кезеңін белгілейді, оған сәйкес талап етілмеген банк шоттары, акциялар, сақтандыру төлемдері, коммуналдық депозиттер, қолма-қол ақшаға айналдырылмаған чектер және "жеке мүлік" сияқты басқа да түрлері алдымен әр штаттың талап етілмеген мүлік кеңсесіне хабарланады, содан кейін жергілікті газетте жарияланады, және соңында заңды иесі талап еткенге дейін қауіпсіз сақтау үшін штатқа тапсырылады. Штаттар АҚШ-та бар талап етілмеген мүліктің тек бір бөлігін ғана көрсететін тегін қоғамдық сайттарды ұсынады. Сондай-ақ, ақы төлеме арқылы осы ақпаратты немесе оның бір бөлігін ұсынатын коммерциялық сайттар да бар. Кейбір тұтынушылық ақпараттық сайттар зерттеу жүргізіп, тұтынушыларға көмек көрсетеді және олардан ешқандай төлем алмайды. Австралияда талап етілмеген ақша туралы заңдар жыл сайын бір жылдан екі жылға дейінгі есеп беру кезеңін қарастырады, оған сәйкес талап етілмеген банк шоттары, зейнетақы қорлары, мұрагерлік мүліктері, сақтандыру, акциялар, дивидендтер, коммуналдық депозиттер, ұсынылмаған чектер және "талап етілмеген ақшаның" басқа да түрлері ақшаны ұстап тұрған ұйым қарастырылатын тиісті басқару органына хабарланады. Бұл Австралия штаттарын немесе Ұлттық Достастықты қамтуы мүмкін. Ақшаның иесі анықталмаса, ол талап етілмеген ақша болып саналады. Талап етілмеген ақшаның иелері оны ұстап тұрған басқару органына жүгіне алады, бірақ кейбір жағдайларда иесі ақшаны талап етілмеген деп тапсырған ұйымға қайта жүгінуі керек. Талап етілмеген ақшамен айналысатын мамандар немесе агенттер де иелеріне талап етілмеген ақшаларын қайтарып алуға көмектесе алады. Австралияда талап етілмеген ақшаны қайтару үшін қатаң талаптар болғандықтан, адамдар төлемді талап ету үшін қолдау құжаттарын табуға кәсіби немесе лицензияланған жеке тергеушінің көмегі қажет болуы мүмкін.
Unclaimed property laws in the United States provide for two reporting periods each year whereby unclaimed bank accounts, stocks, insurance proceeds, utility deposits, un cashed checks and other forms of "personal property" are reported first to the individual state's Unclaimed Property Office, then published in a local newspaper and then finally the property is turned over to the State for safe keeping until its rightful owner makes a claim. The states sponsor a free public site that reports only a portion of the unclaimed property available in the United States. There are commercial sites as well that provide the same information or portions of the information for a fee. Some consumer reporting sites that conduct the research and assist consumers will do so without charge or expense to the consumers. In Australia, unclaimed money laws provide a one to two year reporting period each year whereby unclaimed bank accounts, superannuation, deceased estate inheritances, insurance, shares, dividends, utility deposits, unpresented cheques and other forms of "unclaimed money" are reported to the appropriate governing body under which the organisation holding the money falls under. This can include states in Australia or the Commonwealth. Money is unclaimed money if it is money whose owners is not identifiable. Owners of unclaimed money can apply to the governing body where the unclaimed money is being held, however, in some cases, the owner is required to go back to the organisation who lodged the money as unclaimed. Unclaimed Money Professionals or Unclaimed Money Agents also can assist owners to claim back their unclaimed money. Due to the strict requirements to claim unclaimed money back in Australia, people may need the assistance of a professional or licensed private investigator to locate support documents for their claim of payment.
Қателескен мүлік
Мүлік, егер ол нақты иесі оны қоюға ниеттенген, бірақ оны қайта алып кетуді ұмытқан жерде табылса, әдетте қателесіп қалдырылған немесе ұмытылған деп есептеледі. Мысалы, дүкенде кассаға жақын жерде табылған әмиян жоғалған емес, қателесіп қалдырылған деп саналады. Ортақ құқық принциптеріне сәйкес, қателесіп қалдырылған затты тапқан адам оны үй-жай иесіне тапсыруға міндетті, себебі нақты иесі сол жерге қайта оралып, ұмытылған затын іздеуі мүмкін. Егер нақты иесі орынды уақыт ішінде (мерзімі жағдайға қарай өзгереді) қайтып келмесе, мүлік үй-жай иесіне тиесілі болады.
Property is generally deemed to have been mislaid or misplaced if it is found in a place where the true owner likely did intend to set it, but then simply forgot to pick it up again. For example, a wallet found in a shop lying on a counter near a cash register will likely be deemed misplaced rather than lost. Under common law principles, the finder of a misplaced object has a duty to turn it over to the owner of the premises, on the theory that the true owner is likely to return to that location to search for his misplaced item. If the true owner does not return within a reasonable time (which varies considerably depending on the circumstances), the property becomes that of the owner of the premises.
Тасталған мүлік
Мүлік, егер ол нақты иесі оны тастап кетуді көздеген жерде табылса, бірақ оның жағдайы оны талап етуге қайтып келмейтінін көрсететіндей болса, әдетте тастап кетілген деп есептеледі. Тастап кетілген мүлік әдетте оны бірінші тауып, иеленген адамның меншігіне өтеді, алайда кейбір штаттарда белгілі бір тастап кетілген мүлік түрлері – көбінесе автомобильдер, кемелердің және ұшақтардың қирауы – мемлекеттік меншікке өтеді. АҚШ-та жалдаушы қалдырған мүлік әдетте 1 аптадан 1 жылға дейін тастап кетілген деп саналады, егер талап етілмесе, оны жоюға немесе сақтау шығындарын өтеу үшін сатуға болады; кейбір штаттарда айырмашылықты үй иесі сақтай алады, басқаларында ол жалдаушыға қайтарылады, ал үшіншілерінде штатқа немесе округке тапсыру керек. Вирджиния штаты шығарылған жағдайда 24 сағат сақтауды талап етеді. Мэриленд штаты жеке округтерге қажетті сақтау мерзімін белгілеуге рұқсат береді. Колорадо штаты дереу жоюға (бірақ сатуға емес) рұқсат береді, ал Джорджия мен Техас штаттары оны дереу сыртқа шығарып, кез келген адам талап етуіне рұқсат етеді, ал Арканзас штаты үй иесіне мүлікті дереу өздері қалағандай пайдалануға рұқсат береді.
Property is generally deemed to have been abandoned if it is found in a place where the true owner likely intended to leave it, but is in such a condition that it is apparent that he or she has no intention of returning to claim it. Abandoned property generally becomes the property of whoever should find it and take possession of it first, although some states have enacted statutes under which certain kinds of abandoned propertyusually cars, wrecked ships and wrecked aircraftescheat, meaning that they become the property of the state. In the United States, property left behind by a tenant is generally presumed abandoned after anywhere from 1 week to 1 year, and if unclaimed, may be disposed of or sold to recoup storage costs; in some states the difference may be kept by the landlord, in others returned to the tenant, and in others it must be turned over to the state or county. Virginia requires only 24 hour storage for evictions. Maryland allows individual counties to set required storage times. Colorado allows immediate disposal (but not sale), while Georgia and Texas allow it to be immediately placed outside and claimed by anyone, and Arkansas allows the landlord to immediately claim the property for themselves to do as they wish.
Қазына табу
Қазыналық қор – иесі жасырған монеталар немесе валютадан тұратын мүлік. Бұл мүлік қазыналық қор болып есептелуі үшін және қарақалдық мүлік ретінде емес, ол әдейілеп жасырылуы немесе бүркемеленуі керек, сондай-ақ бастапқы иесі қаза болған немесе табылмайтын болып саналатын уақыт өткен болуы тиіс. Мысалы, тарихи ағылшын заңы бойынша, ыдысқа көмілген жүз римдік монета қазыналық қор болып есептеледі, ал базарда уақыт өте келе жоғалған жүз римдік монета қазыналық қор болып есептелмейді, себебі олар бірден жасырылмаған. Дегенмен, қазыналық қор туралы заң қазірде Қазына актісімен алмастырылды, онда жоғалған және сақталған заттар арасындағы бұл айырмашылық көбінесе қолданылмайды. Американың ортақ құқығы бойынша, қазыналық қорды тапқан адамға тиесілі, егер бастапқы иесі оны қайтарып алмаса. Кейбір штаттар Американың ортақ құқығын қабылдамай, қазыналық қорды оны тапқан жердің иесіне тиесілі деп санайды. Бұл соттар Американың ортақ құқығының ережелері заңсыз кіруді ынталандырады деп есептейді. Дәстүрлі ағылшын ортақ құқығы бойынша, қазыналық қор коронаға тиесілі, бірақ оны тапқан адамға сыйлық берілуі мүмкін.
Treasure trove is property that consists of coins or currency hidden by the owner. To be considered treasure trove and not mislaid property, the property must have been deliberately hidden or concealed, and sufficiently long ago that the original owner can be considered dead or not discoverable. For example, under historic English law, one hundred Roman coins found buried in a pot would have been treasure trove whilst one hundred Roman coins which were lost over time in a marketplace would not have been treasure trove, as they were not deliberately hidden as a single hoard. However, the law of treasure trove has now been replaced by the Treasure Act under which this distinction between lost and deposited items does not generally apply. Under American common law, treasure trove belongs to the finder unless the original owner reclaims. Some states have rejected the American common law and hold that treasure trove belongs to the owner of the property in which the treasure trove was found. These courts reason that the American common law rule encourages trespass. Under the traditional English common law, treasure trove belongs to the Crown, though the finder may be paid a reward.
Соңғы өзгерістер
Құрама Штаттарда Бірыңғай мемлекеттік заңдар жөніндегі комиссиялардың ұлттық конференциясы осы типтегі мүлік тудыратын мәселелерді Бірыңғай талап етілмеген мүлік туралы заңның ережелері арқылы шешуге тырысты. Заң алғаш рет 1981 жылы әзірленіп, жарияланды, ал 1995 жылы қайта қаралып, Қайта қаралған Бірыңғай талап етілмеген мүлік туралы заң енгізілді. Заң банктік шоттар мен корпоративтік қорлардағы талап етілмеген ақша мәселесіне және оған байланысты мүліктің мемлекетке өтуіне ерекше назар аударады. 2016 жылдың шілдесінде Бірыңғай мемлекеттік заңдар жөніндегі комиссиялардың ұлттық конференциясы Бірыңғай заңның 1995 жылғы нұсқасын қайта қарады және нәтижесінде 2016 жылғы Қайта қаралған Бірыңғай талап етілмеген мүлік туралы заңды (RUUPA) қабылдады. 2020 жылдың қыркүйегіне дейін RUUPA-ға негізделген заңның нұсқасын тек бес штат қабылдады: Теннесси, Кентукки, Юта, Колорадо және Вермонт. Басқа штаттар да ұқсас заңдарды қабылдады, бірақ RUUPA-дан айтарлықтай ерекшеліктері бар. Заңның нәтижесінде, заңды қабылдаған әрбір штат Талап етілмеген мүлік қорын құрды, онда тастап кетілген банк шоттарынан, ұсынылмаған чектерден және т.б. түсетін қаражат белгілі бір мерзім өткен соң мемлекетке тапсырылады. Штат заңнамасына сәйкес, ақша мәңгілікке сақталуы мүмкін (яғни, қаражат ешқашан мемлекетке өтетін емес; мысалы, Техас штаты) немесе ұзақ уақыттан кейін (иесі мұрагерсіз қайтыс болды деп есептеліп) мемлекетке өтеді. Халықтың ұдайы көшіп-қонуына байланысты 39 штат MissingMoney.com желілік базасына бірікті, ол осы штаттардағы талап етілмеген қаражат тізімін ұсынады. Тағы бір Unclaimed.org сайты қалған 11 штат бойынша тегін іздеуге мүмкіндік береді. Ұқсас мәселе авторлық құқығы сақталған, бірақ авторлық құқық иесін табу мүмкін емес көркем немесе әдеби туындылар – "жетім туындылар" мәселесінде де туды.
In the United States, the National Conference of Commissioners on Uniform State Laws sought to address the problems arising from these types of property through provisions of the Uniform Unclaimed Property Act. The act was first drafted and promulgated in 1981 and a revised version, the Revised Uniform Unclaimed Property Act was introduced in 1995. The act specifically focuses on the problem of unclaimed money in bank accounts and corporate coffers, and the corresponding escheatment. In July 2016, the National Conference of Commissioners on Uniform State Laws revisited the 1995 version of the Uniform Act again and ultimately passed the Revised Uniform Unclaimed Property Act (RUUPA) of 2016. As of September 2020, only five states have enacted a version of a law inspired by the RUUPA: Tennessee, Kentucky, Utah, Colorado, and Vermont. Other states have adopted similar laws but with significant deviations from the RUUPA. As a result of the Act, each state that has adopted the act operates an Unclaimed Property fund in which the proceeds from abandoned bank accounts, unpresented checks, etc. are to be turned over to the state after a specified period of time. Depending on state law, the money may be held either in perpetuity (i. e., the funds never escheat to the state; an example would be Texas), or after a long period of time (whereby it is presumed that the owner is deceased with no heirs) the funds will escheat to the state. Due to the increasing mobility of the population, 39 states have joined together to operate MissingMoney. com, a searchable database which lists unclaimed funds in these states. Another website at Unclaimed. org allows searches without charge for the remaining 11 states. A similar problem has developed with respect to orphan works, artistic or literary works for which a copyright is in effect, but for whom the copyright owner cannot be found.