Кіріспе

Пьетро Ла Фонтейн (29 қараша 1860 – 9 шілде 1935) – итальяндық рим-католик кардиналы, 1915 жылдан өмірінің соңына дейін Венеция патриархы қызметін атқарған. Ол сонымен қатар Рим Куриясының мүшесі болды және кардинал және патриарх лауазымдарына тағайындалғанға дейін бірнеше басқа да қызметтерді атқарды. Ла Фонтейн жүрегімен қарапайым пастор болып қалды және епископ және патриарх ретінде мейірімділігімен және жомарттығымен танылды. Ол фашизмнің кейбір аспектілерін қолдады, бірақ оның тоталитарлық режимге айналып бара жатқанын көргенде оған қарсы шықты. Ла Фонтейн 1922 жылғы папалық конклавта, папа Пий XI сайланғанда "papabile" деп есептелді және он төртінші бюллетеньде кардинал Ратти сайланғанға дейін көптеген дауыс жинап, папалық таққа үміткер болды. Оның қасиеттілікке қабылданғаны туралы іс қайтыс болғаннан кейін үштен астам онжылдықтан соң басталды және ол Құдайдың қызметшісі деп жарияланды.

Діни қызметкерлер мен лауазымдар

Пьетро Ла Фонтень 1860 жылы Витербо қаласында Франческо Ла Фонтень мен Мария Бьянчинидің бес ұлының екіншісі болып дүниеге келді. Оның әкесі тегі бойынша Женевадан шыққан және бұрын папаның күзетшісінің әскерінде болған, кейін сағатшы болды. Ал анасы – Джозеппе Бьянчинидің қызы, ол Дория Памфили Ланди иеліктерінің бас әкімшісі қызметін атқарған. Оның алғашқы білімін христиан мектептерінің бауырлары берді, содан кейін иезуиттер білім берді. Ол 1874 жылы Витербода дін қызметкері болу үшін оқуға түсып, 1883 жылдың 22 желтоқсанында Витербо соборында дін қызметкері болып тағайындалды. 1882 жылдан 1905 жылға дейін әдебиет және Киелі кітаптар профессоры болғанға дейін ол приходта дін қызметкері болып қызмет етті, сондай-ақ 1893 жылдан 1896 жылы ректор болып тағайындалғанға дейін рухани жетекші болып жұмыс істеді. 1906 жылы ол қысқа мерзімге собор каноны және Гради түрмесінде капеллан болып қызмет етті. Папа Пий X оны Кассано-алл'Ионио епископы етіп тағайындады және ол 1906 жылдың 23 желтоқсанында Римде, Collegio Capranica шіркеуінде Пьетро Респигиден епископтық киелену рәсімін алды, Антонио Мария Грасселли және Рафаэле Вирили бірге киеленушілер ретінде қызмет етті. 1908 жылдың 28 желтоқсанында Мессина және айналасындағы қалаларды қампқан жер сілкінісі кезінде ол епископ сарайының есіктерін ашып, адамдарға пана берді. Ол көшіп кеткендерге, жараланғандарға көмектесіп, жетім балаларға күтім жасады.

Епископтық

1908 жылы Ла Фонтен Сан-Джон Латеран базиликасының викарийі болып тағайындалды, ал 1909 жылы Сан-Марко-э-Брисиньяноның апостолдық әкімшісі болып тағайындалды. Ол діоцез жаңа епископ табылғанша басқару үшін тағайындалды. 1910 жылы 1 сәуірде Каристоның титулярлық епископы болып тағайындалды және сол жылы Ритуалдар конгрегациясын басқаруға шақырылды, бірақ Папа Римнің өзі дәстүрлі атақты ұстағандықтан, ол ешқашан «префект» атағын алған жоқ. Ол Папаның канондық құқық кодексін кодификациялау жөніндегі комиссиясында кеңесші ретінде қызмет етті. 1910 жылы 2 сәуірде Пий X Ла Фонтенді Киелі Петір базиликасының викарийі етіп тағайындады, онда ол Папаның литургиялық реформасына қатысты, әсіресе бревиарийлерді реформалауға ерекше назар аударды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол тіпті әуе шабуылы кезінде де архиепископтығын тастап кетпеді. 1917 жылдың қараша айында сегіз сағаттық бомбалау болды, ол Австрия басқарған шабуылдардың ең қатты түніне айналды. Ол түн бойы Құдай анадан амандық тілеп жалбарынды және егер Венеция бұдан әрі бомбалаудан құтылса, оның құрметіне храм салып бітіруге уәде берді.

Кардиналат

1915 жылы ол Венеция патриархы болып тағайындалды және қызметке орналастырылды. Папа Бенедикт XV 1916 жылдың 4 желтоқсанында оны Санти Нерео мен Ахиллео шіркеуінің кардинал-қасиетшісі ретінде кардиналдыққа көтерді; ол 7 желтоқсанда қызыл бас киім мен атағын алды. Ла Фонтеннің атағы кейіннен 1921 жылдың 7 наурызында Он Екі Апостол шіркеуінің кардинал-қасиетшісі болып өзгертілді.

Папабиль

Ла Фонтен 1922 жылы Папа Пий XI сайланған папалық конклавқа қатысты және оның пасторлық қасиеттері үшін "papabile" деп есептелді. Неміс кардиналдары кешке демалысқа шығу алдында, егер Пьетро Гаспарри өтінімін кері тартып алса, Ла Фонтенге екінші дауыс беру туралы кеңескеннен кейін кездесті. Алғашқы екі дауыс беруде ол төрт дауыс алды және консервативті де, келісімдікке келуге бағытталған кандидат ретінде қарастырылды; бірақ ол ешқандай келісімге келмейтін, керісінше, маңызды үміткер екені анық болды. Кейінгі дауыс беруде ол тоғыз дауыс алды, Виллем Маринус ван Россумның төрт дауысы патриархқа ауысқандықтан күрт өзгеріс байқалды. Кардинал дель Валь өзінің жақтастарына Ла Фонтенді қолдауға шақырғанға дейін Ла Фонтен кейінгі дауыс беруде жеті дауыс алды; бұл бесінші дауыс беруде 13 дауысқа жеткізді. Патриарх жетінші дауыс беруде 22 дауыс жинады, бірақ сегізіншіде 21 дауысқа дейін төмендеді, себебі бір кардинал Милан архиепискобы Ахилл Раттиге дауысын берді, ол мүмкін үміткер ретінде көзге түсе бастады. 5 ақпанда өткен тоғызыншы дауыс беруде ол 18 дауыс жинады, бірақ оныншысында 8 дауысқа дейін азайды. Ол кейінгі дауыс беруде 23 дауыс алды, ал кешкі асқа дейінгі соңғы дауыс беруде 22 дауыс алды. Кардинал 13-ші дауыс беруде 18 дауыс жинады, бірақ Папа Пий XI болып Ахилл Ратти сайланды. Ол Шығыс шіркеулері жөніндегі Конгрегация мүшесі және 1921 жылғы 13 қыркүйекте Равеннада Данте Алигьеридің 100 жылдығына Папаның өкілі ретінде қызмет етті. Сондай-ақ, ол 1923 жылғы 15 қыркүйекте Чиоджадағы Эвхаристиялық конгресске, Анконадағы (1927) аймақтық Эвхаристиялық конгресске және Венадағы (1933 жылғы 30 тамыздағы) Ұлттық Эвхаристиялық конгресске Папаның легаты болды. 1924 жылғы 22 сәуірде оған Константин орденінің Әйір Георгий ордені табысталды. Ол қарапайым өмір сүрді, қайтыс алмас бұрын гондоласын сатып, түскен ақшаны кедейлерге жұмсауды үміттенеді, ал қыс айларында патриарх сарайын жылытудан бас тартты. Ла Фонтен фашизмнің бастапқы кезеңдеріндегі кейбір аспектілерін қолдады, бірақ ол Италия ұлтын шіркеу мен адамдардың құқықтарын бұзатын тоталитарлық режимге айналдырғанын көргенде оған қарсы шықты.

Өлім

Ла Фонтен 1935 жылы 9 шілдеде сағат 10:00-де артериосклероз салдарынан қайтыс болды. Ол сол айдың басынан ауырып, жазылу үшін Тревизоға көшіп келген еді. Өмірінің соңғы жылдары ол диабеттен зардап шекті. Оның 12 шілдедегі жерлеу рәсіміне төрт архиепископ, он екі епископ және бірқатар аймақтық сенаторлар қатысты. Ол өз қаражатымен салғызған капеллада Лидода жерленді. Оның мәйіті 1959 жылы 8 шілдеде Киелі Марк базиликасына көшіріліп, бұрын Анжело Джузеппе Ронкаллиге, болашақ мұрагеріне арналған саркофагқа қойылды, ол кейін Иоанн XXIII Папасы атанды.

Қасиетті деп жариялау процесі

Ла Фонтенді қасиеттілікке көтеру ісі 1960 жылдың 22 ақпанында (жергілікті тергеу барысында) оның үшінші жаңарушысы Джованни Урбани кезінде басталды. Теологтар оның еңбектерін сараптап, 1971 жылдың 10 қарашасында олардың доктринаға сәйкес келетінін және қасиеттілікке кедергі келтіретін қателіктер жоқ екенін растағаннан кейін мақұлдады. Тергеудің ақпараттық процесі 1988 жылдың 11 наурызында Әулиелер ісі жөніндегі Конгрегациядан бекітілім алды. Осы істің жақтаушысы – Андреа Амбрози.